Ik weet dat u denkt dat het altijd allemaal rozengeur en manenschijn is hier in Milkmancountry. En dat is natuurlijk ook zo. Ik heb een lieve man, een geweldig kind, een leuke baan, een mooi huis, en ben gezond. Dus ik heb helemaal niets te klagen. En zeker niet op dit over het algemeen zeer oppervlakkige log. Maar dat is dus niet zo.

Om één of andere reden gaat de afgelopen weken helemaal niets naar mijn zin.
Niemand luistert naar mij, doet wat ik wil, of blijft gewoon uit mijn buurt. En ik wil niet verwend over komen of zo, maar normaal doet iedereen dat dus gewoon wel.

Ik noem u, in willekeurige volgorde, de volgende zes punten:

Eén. Onze voormalige huurbaas. Die het in zijn stomme hoofd heeft gehaald om ons een rekening te sturen die anderhalve keer zo hoog is als onze borg. Of we dat even willen betalen. Nee dus. NEE.
Alhoewel die rekening natuurlijk wel terecht is. Want we hebben het huis in een walgelijke staat achtergelaten. Een mestvaalt hebben we ervan gemaakt. Dat begrijpt u.
Twee. De MilkMansion met het lekkende plafond. Onze makelaar. De inspecteur van de verzekering. De makelaar van de vorige bewoners. En de vorige bewoners. Allemaal doen ze niet wat ik wil.
Drie. Mijn haar. Al maanden zit het verschrikkelijk. Er valt geen land mee te bezeilen. Alhoewel bezeilen met goedzittend haar natuurlijk ook moeilijk is. Maar dat terzijde.
Vier. Het weer, en de natuur in het algemeen. Het is alweer bijna september. En om kwart voor acht is het donker. En het regent. Veel.
Vijf. De melkboer. Die luistert sowieso nooit. En normaal is dat prima. Maar nu niet.
Zes. De leiders van wereld en de televisie. Al tijden probeer ik te pleiten voor wereldvrede, maar niemand luistert. En de televisie zend alleen maar slecht nieuws uit.

Aan al deze mensen en dingen wil ik maar één ding vragen. In navolging van mijn held, Stewie van Family Guy.

Obey me.
En vooruit. Ik zal het netjes vragen.
Obey me please.
Please.
Alleen voor de komende 10 jaar maand. En daarna doe ik alles wat u maar wilt.
Maar wilt u de komende maand gewoon doen wat ik wil. Alstublieft. Want anders krijg ik een enorme ^$##@$*^ driftaanval. En dat wilt u niet. Geloof mij.
En nu ik toch bezig ben, dit verzoek bevel geldt ook voor mijn naaimachine, auto, WordPress, nagels, weegschaal, fornuis, tuin, Kobus, al mijn vrienden, familie en loglezers, en niet te vergeten, mijn schoonouders.
Please.

Eindelijk.
Eindelijk.
Beste lezers, ik heb groots nieuws. Zoals bijna elke dag.
Gister werd eindelijk ons eerste meubilair bezorgd.
Na het betalen van een enorm geldbedrag Zomaar ineens zijn we drie fauteils rijker.

Kijkt u even mee?

Stoel 1. In onze huiskamer. Helaas is de bank nog steeds niet klaar. Dus voorlopig moeten we het doen op met twee fauteuils. En dat is best oncomfortabel.

Stoel 2. Mijn persoonlijke favoriet. Daarom heb ik hem maar half op de foto gezet. Zodat u zelf verder kunt bedenken hoe hij eruit ziet. En omdat ik natuurlijk ook nog wat geheimen voor u wil hebben.
Want ik vraag me eigenlijk wel af, wat u ondertussen nu nog niet van mij weet.
Eventuele vragen over mijn leven kunt u in de reactiebox achterlaten. Die beantwoord ik dan morgen.

Stoel 3. Zwart. Leer. Mannelijk. Melkboer. En onmogelijk om te fotograferen.

Temeer omdat ik dat eigenlijk niet kan. Fotograferen.
Maar dat kan ik u niet zeggen. Omdat u denkt dat ik alles kan. En overal verstand van heb. En ik laat u natuurlijk graag in die waan.

Stoel 4. En nog meer groots nieuws. De tweede Professor Layton game is dinsdag verschenen. En dus runde ik vandaag naar de winkel. In onze nieuwe Volvo.
Want ik vond de eerste game echt heel gaaf. En hoop op nog meer. En nog beter.

Professor Layton, drie nieuwe stoelen en geen bank.
U snapt wat ik het hele weekend doe.

Juist ja.
Mijn brain twisten. Terwijl ik onderuit gezakt in mijn mooie nieuwe zwart met witte stoel zit.
En af en toe kijk ik naar de melkboer. Die het huis van boven tot onder poetst. Omdat zijn ouders komende dinsdag drie weken komen logeren.
Maar daar kan ik me dus niet mee bezighouden. Ik heb geen tijd.

Dit log gaat natuurlijk in principe alleen over mij. Over hoe ik altijd gelijk heb, alles weet, en overal verstand van heb.
En daarom log ik dus ook. Omdat ik al mijn wijsheden en kwaliteiten graag met u wil delen.
En omdat ik hou van al die aandacht. Die ik elke dag van u krijg.

Maar vandaag wil ik u eens even wijzen op wat andere loggers.
Of liever gezegd, een heleboel.
Gisteravond werkte ik namelijk mijn ‘waar ik graag lees’ lijst bij.
En gaat dat zien, mensen, gaat dat zien.
Want het is me een lijst.
Een lijst vol met talentvolle, jonge, knappe, humoristische, bijna overal verstand van hebbende, schrijvers, designers, koks, mama’s, amateur Martha Stewarts, en fotografen.
Het neusje van de zalm, het summum der logs, het toptalent van Nederland, België en de VS. En dat allemaal op 1 pagina.
Ik zou zeggen, veel leesplezier vandaag!

O, en morgen heeft u weer alleen aandacht voor mij, afgesproken?

Ik kreeg zojuist het gaafste housewarming cadeau ooit.
En zoals u weet, ik overdrijf nooit.

Nou ja, bijna nooit.
Maar nu in ieder geval niet. Het is echt het gaafste cadeau ooit. Beter dan een nieuwe televisie telefoon fotocamera en auto in één.
Wat zeg ik, het is zelfs beter dan een verlovingsring.

En het housewarming feest moet nog beginnen.

 I just received the coolest housewarming present ever.
And you all know, I never exaggerate.

Well, almost never.
Anyway, not this time. It is the coolest present ever. Ever. Better than a new television phone camera and car in one.
You know, it is even better than an engagement ring.

And the party hasn’t even started yet.

Een logje over een rokje dus.
Na al die verhitte discussies over de nieuwe Volvo.
Bedankt voor alle reactie trouwens, ik heb er weer hartelijk om gelachen.
En ja, de melkboer wees mij ook al op het feit dat een Volvo heel veilig is. Toen ik zei dat ik er nog niet dood in gevonden wilde worden en hij zei dat het vrijwel onmogelijk is om dood te gaan in een Volvo.

Tussen alle bedrijven door, naaide ik dus weer eens een rokje.
Naar aanleiding van een logje van haar, waarbij zij weer gebruik maakte van een patroon van haar.

Ik gebruikte een oud hoeslaken voor de witte rand, een klein stukje geruite stof dat ik nog had liggen en een applicatie van Noeks.
Daar bestelde ik laatst een envelop vol met mooie spulletjes. Lintjes, applicaties, mooie lapjes stof. En ze deed er ook nog wat extra’s bij. Wat is post krijgen toch leuk.
Behalve van de belasting. Of van de US Department of Citizenship and Immigration Services. Of rekeningen van het electriciteitsbedrijf.
Ik hou eigenlijk helemaal niet van post.
Behalve van logvriendinnetjes. En familie. Alle andere post zou eigenlijk gewoon verboden moeten worden.

Kijk, daar is ze. Altijd bereid tot het spelen van fotomodel.

Tenzij ze besluit dat ze liever naar buiten loopt. Op handen en voeten. Zo hebben we haar getraind. Dan blijft die witte onderste rand van dat rokje tenminste een beetje schoon.

En voor de echte naaisters en naaiers onder u.
Ik paste het patroon enigszins aan. Zodat het geschikt is voor een tien kilo zware prinses. Maatje 80-86-92.
Ik gebruikte 47 centimeter elastiek.
En 6 stroken stof.
Voor de taille: 2 stroken wit van 33 bij 9 centimeter
Voor het middenstuk: 2 stroken rood van 58 bij 16 centimeter
Voor de onderkant: 2 stroken wit van 70 bij 7 centimeter
De tutorial is echt geweldig. Makkelijk te volgen en super mooie foto’s.

Ik wilde eigenlijk vandaag loggen over een rokje dat ik afgelopen week naaide. En die leuke applicatie van Noeks, die ik erop streek.
Maar dat komt morgen.
Ik moet vandaag namelijk loggen over auto’s.
Auto’s?
Ja, auto’s.
Normaal zou ik daar niets zinnigs over te melden hebben. Nu trouwens ook niet. Maar vandaag, vandaag moet ik iets kwijt.

U moet weten, vorige week stopte de auto van de melkboer er zomaar mee.
Op de parkeerplaats van de supermarkt blies hij zijn laatste adem uit. Het was een oude auto. Met heel veel mijltjes op de teller.  En na vijf jaar trouwe dienst had ie er genoeg van.

Het was dus tijd voor een nieuwe auto.
En echt, I could care less. Every car is fine with me.
Tenminste, dat dacht ik.
Totdat de melkboer vertelde dat hij een Volvo wilde. En niet zomaar een Volvo, nee, een stationwagon Volvo.
En die vind ik dus lelijk. Lelijker dan lelijk. Lomp, log, vierkant, en gewoon lelijk.

Maar beste mensen, de melkboer zou de melkboer niet zijn, als hij niet gewoon een Volvo kocht. Juist die ene. Die ene stationwagon.
Ik denk eigenlijk dat hij hem heeft gekocht om mij dwars te zitten, maar dat is een ander verhaal.
Vanmiddag was het zover. Mijn mooie zeer geliefde Honda stond vooraan onze oprit. Gevolgd door een Volvo. Een Volvo stationwagon. En mijn auto kon dus niet uit de oprit. En de melkboer lachte. En weigerde om zijn auto weg te rijden. Terwijl ik op pad moest. En zo kwam het  dat ik gedwongen werd om in een Volvo te rijden.

Geloof mij, ik had geen keus.
Dat dat even duidelijk is.
Ik had geen keus, en reed dus in een Volvo naar de winkel.
Hij reed overigens prima. De Volvo. Dat dan wel weer.
Alleen hij is gewoon zo ongelooflijk verschrikkelijk lelijk.

Onze nieuwe Volvo.
Ik vraag me toch af of ik door uiterlijkheden heen kan kijken, en in de toekomst van hem zal gaan houden.
Want ik vind hem nu gewoon heel lelijk. Maar dat had u waarschijnlijk wel begrepen.

 
Ik hoop trouwens dat u geen Volvo liefhebber dan wel -ster bent. In dat geval: sorry.

Ja. Er was dus eens een prins. En een meisje.
Na een stormachtige liefdesaffaire werden de prins en het meisje verliefd, trouwden en kregen twee jaar later zomaar ineens een baby.
Nou ja, zomaar ineens. Er ging wel een tien maanden durende zwangerschap aan vooraf. En een baringsproces. Maar ok. Verder was het redelijk zomaar.

Met zijn drietjes woonden zij in hun eigen sprookjesbos in een enigzins krakkemikkig huurwoninkje. Na een aantal jaar besloten ze dat het toch tijd werd voor het betere werk. Ze kochten een huisje. Dit proces ging niet geheel zonder slag of stoot, maar het resultaat mocht er zijn. Het was namelijk niet zomaar een huisje. Het was een geweldig huis, en het jongetje en het meisje doopten het huis ‘de MilkMansion’. Ze hadden namelijk nog nooit zo’n mooi huis gezien. En wat vooral zo mooi was, was dat het huis zo goed onderhouden was.
Ze leefden nog lang en gelukkig.
Het jongetje, het meisje en de baby. In de MilkMansion.
Einde.

Of niet.
Er is, voor de liefhebbers, ook een alternatief einde.
En in dat einde krijgen het meisje en de prins binnen een maand lekkage. Vochtige natte plekken in het plafond van de ballroom aka de huiskamer van de MilkMansion. Een huiskamer waar nog niet eens meubels instaan. Een huiskamer die recht onder de volledige betegelde badkamer en douche ligt.

Gelukkig is mijn leven net een sprookje. Dus ik leef nog lang en gelukkig.
Denk ik.

Ik ga nu eerst eens even kijken of de vorige bewoners van de MilkMansion de hypotheek op hun nieuwe huis iets kunnen verhogen, zodat ze een nieuwe badkamer voor ons kunnen betalen. En een nieuw plafond.
En while I am at it rij ik ook even langs onze oude huurbaas. Want die weigert nog steeds onze borg terug te geven.
En verder leef ik nog lang en gelukkig.

Ik werk.
En heel, heel soms heb ik een belangrijke dag.
Bijvoorbeeld een dag waarop ik de hele dag een training moet geven. Voor iets van 75 mensen.

En ik heb een kind.
En heel, heel soms is het kind niet voor zeven uur wakker.
Bijvoorbeeld op die ene dag waarop ik de hele dag een training moet geven. Voor iets van 75 mensen.

En ik slaap.
En heel, heel soms moet ik dus de wekker zetten.
Bijvoorbeeld op de avond voor de dag waarop ik de hele dag een training moet geven. Voor iets van 75 mensen.

Noot van de redactie:
Maakt u zich geen zorgen hoor, ik was wel op tijd.
Nadat ik om 7:24 uur wakker schrok.
En om 7:36 uur in de auto zat.
En ook nog met gekapte haartjes, gemake-upte oogjes en in een kek jurkje.

I kissed a girl and I liked it
The taste of her kersen fruit hap
I kissed a girl just to try it
I hope the milkman don’t mind it
It felt so right
It felt so right
Does mean I write this blog tonight
I kissed a girl and I liked it
I liked it

Ik knuffelde en kuste Kobus. Vanmiddag. Terwijl we samen in het gras lagen.
En weet u wat er gebeurde?
Ze kuste me zomaar terug!
Tenminste, ze wreef met haar mondje over mijn wang.
En dat vind ik een kus.
Dus, hiep hiep hoera, Kobus kan kussen!

O ja.
Even voor de duidelijkheid.
De komende, let’s say twintig, jaren kust ze dus alleen mij.
En ok, misschien de melkboer. Of opa en oma.
Maar verder niemand.

Boston dus.

Hoe het was?
In a few words: we came, we saw and we conquered.
Of, we kwamen, we zagen en we aten.

Om op de plaatsen van bestemming te komen, maakten we gebruik van allerlei vervoermiddelen, waaronder vliegtuig, metro, boot en (huur)auto. En alles verliep prima.
Of het moet zijn dat we op de heenweg zo laat incheckten, dat bij aankomst bleek dat onze bagage in het volgende vliegtuig zat. Maar verder verliep alles echt prima.

En we kwamen dus aan.
En we zagen.
We zagen Faneuil Hall, Harvard University, de haven van Boston en de mooie natuur van Massachussetts, New Hampshire en Maine.
We zagen de stad vanaf de negende verdieping van onze hotelkamer, en de zee vanaf de porch van het huisje van vrienden in Maine.

En zeer belangrijk, we aten.
We aten, aten en aten.
En niet ik alleen. Neehee, Kobus en de melkboer deden net zo hard mee.
We aten ons helemaal ongans aan allerlei seafood.
Ik at achtereenvolgens calamari, een lobster roll, crabcakes, een shrimp salad, clams, lobster en haddock.
Eigenmondighandig heb ik de oceaan weer wat leger gemaakt. En dat terwijl ik normaal altijd een zeer bescheiden hoeveelheid vlees en vis eet. Maar ja, die vis in New England is gewoon niet te versmaden.

En dan nu nog even wat foto’s van ons Julius Ceasaresque avontuur. 

Kijk nou, het is Kobus in haar nieuwe tuinbroekje  in een vliegtuig.
En nee, het is geen jongetje. Ook al is het pakje blauw. Er zitten notabene gele bloemknopen op.
 

Zomaar midden in downtown Boston. Een straat vol MilkMansions.
 

Boston vanaf het water.
 

Wow, het zijn de benen van de melkboer!
En Kobus met haar nieuwste vriendin, Luna.
 

Mooie eindeloze lange wegen in Maine.
 

En we aten dus.
Van links naar rechts.
Calamari. Vooral lekker met een potje pasta met groente.
Mijn nieuwste lievelingseten, een lobster roll.
Kreeft en kokkels. Tenminste ik denk dat clams kokkels zijn. Ik vraag me af wat de vertaaltool ervan zegt…
En Kobus eet haar eerste kindermenu. Rijst, squash en kabeljauw met een korstje. En een goed glas bier. Natuurlijk. 
 

En de uitsmijter. Mijn décolleté. Op de terugweg.  Tezamen met de kont van een konijn.

Dat décolleté zag er trouwens drie maanden geleden heel wat indrukwekkender uit.
Maar dat, lieve mensen, is een verhaal voor een andere keer.

I did something horrible.
It is so horrible that I would like to crawl under a rock and die.
Just let me be, I am too ashamed.

…

I placed a translation tool on my blog.
And it is aweful!
It is the worst invention ever.
Well ok. Maybe after this. No offense to anyone reading this, who is currently wearing one of these, of course. But they should be forbidden. Just like the translation tool.

But you can use it. If you want too. No, not the baby wig, the tool.

And please do not pay any attention to the grammar. And to most of the words. And sentences.
It is not me.

PS: I am not sure if you know, but I love to go inline skating on the beach…

Tell me, did you ever see someone inline skating on a beach?
How is it possible that this thing translates the word dijk with beach?
Een dijk.
That would be a dyke.
In English.

People, just buy a Rosetta Stone and study Dutch for one week. You will do better than this tool, I tell you.

U zit natuurlijk met smart te wachten op Bostonse Berichten.
En dat begrijp ik.
Maar vandaag komen die berichten nog even niet.
Ik heb namelijk iets anders te melden. Iets veel belangrijkers.
Toen ik gisteravond laat thuiskwam uit Boston, stond dit op mijn stoepje.
 

Een doosje.
Met cadeautjes.
Van haar. 
Ze wilde me een pakketje sturen, mailde ze laatst.

Een pakketje?
Met cadeautjes?
Opsturen?

Dames en heren.
Of beter gezegd, dames en de enkele heer die hier ook weleens meeleest.
Ik kan u zeggen, dit was geen doosje met cadeautjes.
Dit was een geweldige doos.
Een super pakket.
De doos der dozen.
De ‘I thought I died and gone to heaven’ doos.

Weet u trouwens welke artiest dit zong?
Recent zag ik hem nog. Accoustisch.
I love him.
Behalve dit nummer. Bleg. Dit is te zwijmel voor mij.

Ja. Dus.
Ik vraag me serieus af of ik weleens zo verwend ben in mijn leven.

Kijkt u even mee?

De inhoud van de doos.

Ziet u die heerlijke pot tum-tummetjes? Ilse had het boodschappenlijstje hiernaast goed gelezen.
U begrijpt, ik eet as I type, honderden tum-tummetjes tegelijk. Als ik morgen niet meer log, dan ben ik op een bijeenkomst van de TTA.  The TumTummers Anonymous. 
Of ik lig in het ziekenhuis. Vanwege een enorme sugar overdose.

Maar wat een mooie spulletjes hè? Een hoogtepuntje is natuurlijk wel de mand met melkflessen.
Zoals Ilse al schreef, elke MilkMansion (zijn er nog meer dan?) moet dit natuurlijk hebben.

En laat ik nu net in onze bijna volledige lege eetkamer de mooiste inbouwkast ever hebben.

Tot nu toe stond er in deze kast een koeienbeeldje. Heel alleen. Maar nu hebben deze koe en haar kalf tenminste wat gezelschap.

Kobus vond alle cadeautjes naturellement ook helemaal geweldig.

Life is full of suprises.
Aldus Ilse.
I say: it sure is!
Dank je wel, lieve Ilse.

O, en wilt u een bezoekje brengen aan Ilse’s geweldige nieuwe winkeltje? Kijk dan hier.

Weet u nog?
Van dat weekendje weg?
HET weekendje?

Waarvoor vriendin M. speciaal naar de VS kwam?
En waarvoor ik speciaal stopte met borstvoeden?
Dat weekendje weg naar Boston?

Weet u nog?
Dat het weekendje helemaal niet doorging?
Omdat de melkboer precies vlak voor dit weekend besloot om zijn rug verschrikkelijk te blesseren?

Ja. Precies.
Dat weekend bedoel ik dus.

En nu ga ik morgen eindelijk naar Boston.
Want ik had natuurlijk nog steeds dat vliegticket. Omgeboekt. Voor een nieuw weekend.
Helaas ga ik niet met vriendin M.

De vervanging?
Kobus en de melkboer.
En zo krijgt de melkboer zomaar ineens een weekendje weg op zijn zere rug in zijn schoot geworpen.
Met mij, of all people.
Mazzelaar.

Tot dinsdag allemaal!

Ja, het is weer eens tijd voor een naailogje.
Want er gebeurt heel wat op het gebied van naaien in the MilkMansion. En daar wilt u natuurlijk van op de hoogte blijven, dat begrijp ik ook wel.

Zo had ik vorige week een zeer gelukkige dag.
Op jacht naar lintjes en knoopjes in deze winkel, kwam ik ineens terecht bij een bak met patronen voor een dollar.
Nou koop ik dus bijna nooit patronen. Omdat ze toch al snel best duur zijn.
Maar ik blijf natuurlijk wel een Nederlandse in hart en nieren, en voor een bak met patronen voor een dollar kun je me ‘s nachts wakker maken.
En voor yokidrink. Daar word ik ook wakker voor.
Voor alle andere dingen kom ik mijn bed niet uit.
Nou ja, misschien voor George Clooney. En natuurlijk voor Viggo Mortensen. Alhoewel ik voor hen dan weer liever in mijn bed blijf.
Of voor een tompouce. Daar zou ik ook mijn bed voor uitkomen.
Maar verder voor niets.

Ja.
Die bak patronen voor een dollar dus.
Ik kocht onder andere dit patroon.

En maakte de afgelopen avonden een tuinbroekje voor Kobus van een leuk blauw wit restje stof dat ik nog had liggen.

En let op het kruis, ik gebruikte ’snap tape’. Misschien kende u het al, maar ik gebruikte het nog nooit eerder en vond het erg makkelijk.

Daarnaast knutselde ik ook nog een variant op het perenjurkje in elkaar.

En naast dit alles doe ik ook het gewone dagelijkse huis tuin en keuken naaiwerk, hè.
En dat is al bijna een full-time baan. Ik moet toch de melkboer een beetje tevreden houden.  

Het volgende project wordt een winterjasje. In een mooi zwart bontachtig fleece stofje.
Naar aanleiding van een ander patroon. Dat ik ook kocht voor een dollar.

Zal ik nu toch maar echt mijn baan opzeggen? En dat u dan allemaal mooie kinderkleertjes bij mij koopt?

Hiep hiep hoera!
Hoera, hoera, hoera!
Het is zover.
Beste mensen, het is zover.
Kobus spreekt haar eerste woordjes.

Nou ja, woordjes.
Ze uit steeds vaker geluiden die op daadwerkelijke woordjes lijken.
En wat zijn we trots op haar.
Het is natuurlijk ook een hele vooruitgang.
De overgang van het uitstoten van onverstaanbare klanken en gebrabbel naar het uitspreken van welgearticuleerde woorden. Sommige mensen bereiken deze fase gewoon nooit. En Kobus kan het al!

Haar vocabulaire bestaat op dit moment uit twee woorden.
En wat voor woorden.
Niet papa. Of mama. Of nee. Of eten. Of bal. Of brood. Of wat voor ding dan ook maar waar je iets mee kunt.
Nee, Kobus is een slimme meid.
En ze bouwt dus zeer zorgvuldig haar woordenschat op.

Welke twee woorden ze kan?

Het eerste woord is  ’haaaaaiiiii.’
Meestal zwaait ze er ook nog bij.
En ze zegt het tegen iedereen, die ze maar ziet.
‘Haaaaaiiiii.’
Ik geloof niet dat ze weet dat een haai een vis is.
En ik doe nog wel zo mijn best om haar Nederlandse woorden en gebruiken bij te brengen.
Ze is gewoon een echte mini United States citizen.
En haar eerste woord is dus Amerikaans.
Tsss.

Gelukkig is het tweede woord dat ze kent wel een echt goed oudhollands woord.
Te weten ‘boehhh’.
Kobus weet welk geluid een koe maakt. Bij elke koeienplaatje roept ze het. En ze kan het ook op commando.
Geweldig hè, ze is getraind. Met dank aan de melkboer.
Ik heb de beste man nog nooit zo zien glimmen van trots.
En zijn eerste reactie?
‘Dat is duidelijk. Ze wordt later melkboer.’

Euhmmm.
Ja. Tuurlijk.

In het kader van de schokkende bekentenissen, heb ik er vandaag weer één.
En wat voor één.
Echt mensen, ga er maar eens even lekker voor zitten.

Stiekem wist ik dat wat ik zometeen ga bekennen al.
Het zat ergens ver achter in mijn hoofd.
Zo van, je weet het wel, maar je weet het ook weer niet. Een pré-ontkenningsfase.
Maar vandaag werd het me allemaal duidelijk.
Ik zag het licht, so to speak.

Het gaat om het volgende.
De melkboer is, net als ik, ook niet perfect.
Echt waar.
De melkboer, die stoere heerlijke geweldige man van mij, is niet perfect.
We kunnen samen een club beginnen van niet-perfecte mensen. Alleen de melkboer is een niet-perfecte enorme sukkel. Ik niet. Ik raak alleen mijn borstel weleens kwijt.
Dus hij mag niet in mijn club. Hij moet maar een eigen zoeken. Met soortgelijke niet-perfecte sukkels.

Het zit zo.
Het regent hier wel eens. En u weet het vast niet, maar per jaar regent het hier meer dan in Nederland.

Even een lesje tussendoor.
Dit wist u vast ook niet, maar ik was in mijn vorige leven aardrijkskunde lerares. Dus.
Ik heb verstand. Van aardrijkskunde. En van alle andere dingen in deze wereld.

In Nederland valt gemiddeld zo’n 75 centimeter regen per jaar.
In Pennsylvania valt meer dan 100 centimeter.
En 100 is meer dan 75. Dus.

Het regent hier gelukkig niet zo vaak. Maar als het regent, dan regent het goed.

En zo werd ik vanochtend wakker.
Om vijf uur ‘s ochtends.
Van onweer, bliksem en ontzettend harde regen.
En echt, het kwam met bakken uit de hemel.
Bakken, liters tegelijk. Zojuist hoorde ik dat er in een paar uur tijd meer dan 15 centimeter regen is gevallen. Best spectaculair allemaal.
Na dit natuurgeweld voor een kwartiertje te hebben aangekeken, kroop ik terug in bed, naast een nog steeds slapende melkboer, en dommelde weer wat weg.
Om vervolgens verschrikt te bedenken dat er nog van alles buiten stond en lag, waaronder een kinderstoel en een Bugaboo.
We hadden bezoek gisteravond. En het was nogal laat geworden. En dus hadden we maar beperkt opgeruimd.
Balen.
Maar ok.
Ik kon ermee leven, en dommelde weer wat weg.

En toen gebeurde het.

Ik schrok weer wakker en schold de melkboer meteen zijn huid goed vol.

…

Het zit zo deel 2.
Gister had de melkboer even in mijn auto gereden.
En dat doet hij gelukkig zelden.
Wat de melkboer namelijk niet zelden doet, is de ramen van de auto open laten staan.
Vind ‘ie leuk. En fris. Denk ik.

En daarom mag de melkboer nooit, maar dan ook nooit meer, in mijn auto rijden.
NOOIT.
MEER.