Over eitjes en zuivere exemplaren
Vandaag waren we voor het laatst in ons oude huurhuisje.
Binnenkort gaat iemand anders daar zijn of haar leven leiden, en is het niet meer van ons.
En ik vond het toch raar.
Afscheid nemen. Van een huis. Alweer.
Begrijp me niet verkeerd, ik was het huisje goed zat.
Lekkende kranen, afbladderende verf, vieze vloerbedekking, te weing ruimte, snikheet, en ik zou zo nog tientallen klachten kunnen opnoemen. Daar ben ik goed. In klachten opnoemen. Beetje zeiken, beetje klagen.
Maar toch.
Het was een mooi schattig wit huisje met veranda en wat wil een meisje nog meer?
Nou, een MilkMansion dus. Met een slaapkamer voor gasten, airco, hardhouten vloeren, een geweldige keuken…
En in dat schattige huisje heeft een groot gedeelte van mijn leven zich de afgelopen drie jaar afgespeeld.
Drie jaar.
De eerste drie jaar van de wereldreis die het huwelijk van de melkboer en Cisca heet.
De eerste drie jaar in de VS.
Ik kan me nog zo goed herinneren dat onze spulletjes aankwamen.
Ons hele hebben en houden in twintig dozen.
Ik weet overigens nu dat ik geen problemen heb om in drie jaar tijd genoeg spullen te verzamelen voor minstens zestig dozen. Ik had er wel tachtig van kunnen maken. Eitje.
En over eitjes gesproken, Kobus is natuurlijk gemaakt in dat oude huisje.
En ze werd er per ongeluk ook bijna geboren. Omdat ik geen mietje wilde zijn. En dus lekker thuis een beetje in de badkuip zat te hangen. Totdat de melkboer me er aan mijn haren uitsleepte om naar het geboortecentrum te rijden, alwaar ik twee uur later het allermooiste meisje ter wereld op de wereld zette.
En dat allermooiste meisje groeide en bloeide in de eerste tien maanden van haar leven. In het oude huurhuisje.
En daarom zal het huisje altijd een speciale plek in mijn hart hebben.
Dat, en omdat de huurbaas een kl**tzak is. Ja sorry hoor. Normaal zou ik dat nooit zeggen. Maar hij is er echt één. Ik zag nog nooit zo’n zuiver exemplaar.
op 25 July 2009 om 20:54
http://mamarije.blogspot.com
Raar he, dat zo’n thuis dan eigenlijk niet meer helemaal ‘thuis’ voelt. Omdat je er niet meer woont. Maar er wel nog geschiedenis hebt liggen.
En dat Milk Mansion waarschijnlijk ook nog niet helemaal is ingezonken als thuis. Omdat daar nog geschiedenis gemaakt moet worden…
Maar eh, wanneer krijgen we weer een ‘sneak’ van Milk Mansion? Ben ergens blijven hangen bij de trap. En een verhoging waar Kobus op probeert te ‘staan’…
Hier zitten we trouwen eindelijk zonder direct om te lazeren
op 25 July 2009 om 21:06
http://www.helenevanloon.web-log.nl
En dan, als Kobus een jaar of zes is, nog even langs het oude huis rijden. “Kijk, daar ben je geboren.” En dan blij zijn dat je weer naar je huis met hardhouten vloeren, gastenkamer, airco en geweldige keuken terug kan.
Heel veel plezier op je eerse avond in het nieuwe huis!
op 25 July 2009 om 21:29
Hoeveel je je ook gestoord hebt aan die lekkende kranen, die gaten in de muren waardoor muizen naar binnen konden (dat was echt het allerergste bij ons)… dat eerste huisje wat de eerste thuis was van je kind, zal altijd speciaal blijven. Al wil ik zelf NOOIT meer terug naar dat van ons
op 25 July 2009 om 21:59
http://www.ilsevdm.blogspot.com
Ach, het is maar een huis; je herinneringen zitten in je hart en je hoofd niet in dat huis en in je prachtige dochter natuurlijk.
Nu heb je een leuk, sorry understatement: prachtig huis, prachtig kind , man (die ik niet knap, stoer of mannelijk kan noemen want ik heb hem nog steeds niet gezien, duh.)
Tja er ontbreekt natuurlijk nog steeds iets om het verhaal ECHT perfect te laten zijn en dat is die ring natuurlijk , of ben je daar nu van genezen??
Wil je niet veel liever een broertje of zusje voor Kobus?
op 25 July 2009 om 22:58
http://www.helenevanloon.web-log.nl
Oh Ilse, ze was de ring net een beetje vergeten. Over zout in de wonde gesproken…
op 25 July 2009 om 23:11
http://staceyconnor.blogspot.com/
Ha ha ha, zuiver exemplaar…. zijn er ook onzuivere dan? Die klinken in mijn ogen nog erger
op 26 July 2009 om 00:15
Zoiets had ik ook bij elke verhuizing. Maar nu op naar nieuwe herinneringen in een nieuw huis!
(wij hebben van elke verhuizing een kind overgehouden, zal het bij jou ook zo gaan?
op 26 July 2009 om 01:12
http://nederlandseamerikaan.blogspot.com
Wij zijn “begonnen” in het oude huis van Ricks ouders (die toen in Duitsland zaten), niet ver hiervandaan. Zeker geen ideaal huis, maar Katja was er baby, dus we rijden er nu, vele jaren later nog zo af en toe nostalgisch langs.
op 26 July 2009 om 07:19
http://nicolekebolleke.punt.nl
Ik kan niet wachten om uit ons appartement te gaan, maar mocht het eenmaal zo ver zijn, zal ik het ook heel gek vinden denk ik.
op 26 July 2009 om 08:14
ik heb dat ook met verhuizen, ik snap je helemaal. oudste is gemaakt in ons vorige huisje, we zijn daar getrouwd. maar….je bent naar iets schitterends gegaan!
manlief en ik willen over een jaar of 4 ook naar iets groters toe en dan zal ik heimee hebben naar dit huis.
op 26 July 2009 om 11:12
http://www.vanhotnaarher.com
Je gaat er vast nog weleens nostalgisch langsrijden, en dan race je snel weer terug naar de MM!
op 26 July 2009 om 12:02
Zo herkenbaar !! Wij rijden altijd even langs ons oude huis, en kijk dan naar de erker waar onze zoon altijd heel lief naar de bus stond te zwaaien !! Krijg altijd een brok in de keel. Maar…..ben altijd weer blij als ik s’avonds mijn nieuwe huis binnenstap! We zijn tenslotte niet voor niets weggegaan.
Groeten, Babette.
op 26 July 2009 om 12:39
http://doorgaatervoor.punt.nl
Leuk logje. Ja, zo gaat dat met verhuizen. Had ik ook toen ik het ‘geboortehuis’ van oudste verliet. Toen we er in 2007 terug waren, was het wel grappig om het weer aan oudste te laten zien.
Ik lach me rot om je opmerking over je ex-huisbaas!
op 26 July 2009 om 14:05
@MaMarije, joehoe, zitten! Ach joh, ik ren nu al overal achter het kind aan, ik zou nog maar even lekker genieten van de rust.
Enne, ik weet het nog niet hoor, hoeveel meer sneak jullie nog krijgen van de MilkMansion. We zullen het zien…
@Helene, zo stel ik me dat inderdaad helemaal voor!
@prutsen, ja precies. Jij schreef hier ook al eens een logje over, toch?
@ilse, inderdaad het is maar een huis. Maar het was toch een bijzondere tijd!
@Helene, hahaha, inderdaad, dat is pas zout in de wonde!
@Petra uit NC, woehaha, zo had ik het nog niet bekeken.
@Annemiek, aan elke verhuzing een kind… wie eet.
De vorige bewoners van dit huis hebben in vier jaar drie kinderen gekregen, dus het is blijkbaar een vruchtbaar huis…
@Petra, dat lijkt me best een bijzonder gevoel!
@Nicoleke, zijn jullie al een beetje op jacht?
@Repel, oh, spannend, maar waarom nog vier jaar, eerst nog sparen?
@Gypsy, precies!
@Babette, dat denk ik ook maar, we zijn niet voor niets weggegaan!
@Door, voor jullie was het natuurlijk helemaal raar, ook nog terug naar Nederland. Zo zal dat straks misschien ook wel voor ons zijn!
op 26 July 2009 om 17:17
Ja zoete herinneringen dus. Tijd om nieuwe herinneringen te maken in de MilkMansion
op 26 July 2009 om 19:49
http://www.keklog.nl
ik heb zoveel huisjes in m’n hart =) in jouw hart is zeker weten ook plek zat!
op 26 July 2009 om 20:24
Het klinkt inderdaad erg idyllisch ook een wit huisje met veranda.. maar dit huis gaat echt weer als gegoten zitten. En er komen nog véel meer mooie herinneringen aan!
op 27 July 2009 om 00:27
Jammer van die huisbaas, heb ik al die verhalen gemist? Als je erover hebt geschreven dan ga ik effe zoeken, vind ik altijd wel grappig;-)
op 27 July 2009 om 13:42
http://www.luckylane4.blogspot.com
Huizen waar je een aantal jaren van je leven hebt doorgebracht, blijven altijd bijzonder, of er nu goede of slechte herinneringen liggen. Ik vind het altijd leuk om na jaren langs een ouder huis te rijden. En dan ben ik altijd verbaasd dat het er zo anders uit ziet dan in mijn herinnering.
Blij dat je van die huisbaas af bent!
op 27 July 2009 om 18:54
@Nicolet, inderdaad, tijd voor nieuwe herinneringen!
@inge, haha, zeker weten!
@knofje, het was ook een best idyllisch huisje. Met een paar kleine gebreken.
@bibi, nee, ik heb er nog niets over geschreven. Maar ik geloof niet dat dat nog heel lang gaat duren…
@Tina, dat is dus het probleem. Ik geloof nog niet dat we van hem afzien, dus wordt vervolgd!
op 20 August 2009 om 12:38
http://www.kobusenco.com/2009/08/20/het-sprookje-van-de-milkmansion/
[...] een nieuw plafond. En while I am at it rij ik ook even langs onze oude huurbaas. Want die weigert nog steeds onze borg terug te geven. En verder leef ik nog lang en [...]