Ik besteed momenteel heel veel van mijn tijd aan het voeden van Kobus. Dat wist u al en daar zal ik u verder ook niet mee lastig vallen. Ik ben niet van zo’n club. U kent ze wel, van die groepjes van mede-borstvoedingsgenoten die op een vriendelijke doch indringende manier mede-en niet mede borstvoedingsgenoten adviseren.

 

Wat ik u wil vertellen is dat ik een significant gedeelte van al die voedingstijd besteed aan nintendo’en. Significant ja. En nintendo’en. Of is dat geen Nederlands woord?

Want borstvoeden duurt soms best lang en is soms ook best saai. Ik bestudeer natuurlijk liefdevol het gezichtje van Kobus, bedenk me hoe mooi het leven is, en relax, maar dat gaat ook wel eens vervelen na een tijdje. 

 

En dus nintendo ik. Ik DS. Ik speel spelletjes op een super moderne Game Boy.

Want die had ik vroeger. Een Game Boy. Met een zwart wit schermpje. En twee spelletjes. Tetris en Mario Brothers. En daar was ik heel tevreden mee.

 

Maar nee, dan nu. Nu ben ik aan de hypermoderne DS. Met touchscreen. In kleur. En met een magisch pennetje waarmee alles bediend kan worden.

 

Professor Layton and the Curious Village was lange tijd mijn favoriet. Maar ik heb de hele curious village doorlopen en alle bewoners onder de tafel geluld.

Toen kwam PuzzleQuest. Ook dat spelletje is over en uit. Ik heb het grootste monster, Lord Bane, overwonnen tijdens de ultieme puzzelstrijd.

En nu speel ik advocaatje. Phoenix Wright is mijn naam. En Phoenix Wright is altijd right. Ik los allerlei mysterieuze moorden op. En goed dat ik ook hierin ben. Binnenkort los ik mijn vierde moord op en ben ik bevoegd advocaat.

 

The bottom line: u kunt mij altijd bellen, mailen of texten. Voor het antwoord op logische DS puzzelvragen en mysteries.

En voor het antwoord op gewone vragen. Want door de DS leer ik allerlei nieuwe vaardigheden en weet ik op allerhande huis, tuin en keuken vragen tegenwoordig het antwoord. Nou heb ik sowieso altijd overal een antwoord op. Maar dat is weer iets anders.

 

Nu alleen nog die behendigheidsspelletjes. Daar ben ik gewoon nog steeds niet goed in. Ik denk dat ik Kobus nog minstens tien jaar moet voeden, voordat ik een beetje kan Mario karten.