Over Kobus, de tiet en HET weekend
Binnenkort is het zover. Het weekend.
HET weekend.
Het jaarlijkse weekendje weg met vriendin M.
Half Europa en de VS bezochten we al de afgelopen jaren.
Madrid. Kopenhagen. Riga. Washington DC. Milaan. Miami.
Wat we doen tijdens deze bezoekjes?
Ach, u kent het wel. Het standaard vriendinnengeneuzel.
Vooral veel lachen. En praten. Over van alles en nog wat.
Verder eten we. En we drinken.
En ok, we kijken ook wat rond in de stad. En bezoeken wat bezienswaardigheden. Enzo.
Want daarom gaan we natuurlijk eigenlijk. Voor die bezienswaardigheden. Dat begrijpt u.
En het is dus bijna zover. In juni gaat het weer gebeuren.
Een lang vriendinnenweekend weg is alleen niet zo handig met een Kobus aan de tiet. Dan heb ik namelijk amper tijd voor M.
En nee, Kobus mag niet mee. Dat gaat niet. Het is een vriendinnenweekend. En alleen M. en ik zijn uitgenodigd.
O nee, ik krijg nu een paniekaanval. Vier dagen en drie nachten zonder Kobus! O nee, ik moet nú M. bellen. Afbellen. Want dat trek ik niet. O nee. Neeheeeeee.
Kobus, de tiet en HET weekend. Dat gaat niet samen. En dus ga ik langzaam de borstvoeding afbouwen. Zodat ik tijdens het weekend maar één keertje per dag hoef te kolven. In plaats van drie. En dat is prima. Maar toch ook wel een beetje moeilijk. Kobus wordt groot.
En het is ook wel weer heel fijn. Joehoe! Want al die maanden twee keer kolven per dag, dat ben ik best zat. En dat hoeft zometeen niet meer. Joehoe! Gewoon alleen nog maar ‘s ochtends en ‘s avonds voeden. Joehoe!
En joehoe! Een weekend weg zonder Kobus.
O nee!
Help.
M. is blijkbaar wel heel lief zeg.
Een lang weekend weg zonder Kobus.
Met haar.
Euhm… Slik…
Ok.
Ik begin nu vast met de geestelijke voorbereiding. Het is nog acht weken.
*Adem in, adem uit*
