Ik schreef al eens, tussen neus, lippen en gele worteltjes door, dat Kobus geen Nederlander is.

Nóg geen Nederlander. Want de melkboer en ik kunnen niet wachten tot ze toe mag treden tot het rijk van Koningin Beatrix en Premier Balkenende. Daar wil je toch bijhoren. Zeg nou zelf.

 

En morgen gaat dat dus gebeuren. Eindelijk. Kobus wordt Nederlandse!

Vanavond gaan we al op stap. Met zijn drietjes. Op zoek naar een Nederlands paspoort. Want dat krijg je niet zomaar hoor. Een Nederlands paspoort is een waardevol iets. En daar moet je dus heel veel moeite voor doen.

 

Ik schets even de situatie voor u. In verhaalvorm. Dat leest hopelijk wat lekkerder weg.

 

Er was eens een baby. Geboren in de Verenigde Staten, uit twee Nederlandse ouders.

Nou ja, de baby kwam uit de moeder. Niet uit de vader. Die deed eigenlijk maar heel weinig. Hij stond erbij en keek ernaar, zeg maar. Hij keek wel heel aanmoedigend. Dat wel.

 

De moeder wilde graag dat de baby Nederlandse werd. Amerikaanse was ze al. Dat gebeurde min of meer vanzelf. Maar stel je voor, dat er iets zou gebeuren met de vader en de moeder. Dan moest de baby toch terug kunnen naar Nederland.

 

En dus ging de moeder op jacht. Naar allerlei officiële papieren en documenten.

 

Zo was daar het geboortebewijs. En dan niet het gewone geboortebewijs, dat alle Amerikaanse babietjes hebben, maar een speciale. Met speciale informatie en een speciale officiële stempel. Het verkrijgen van dit bewijs was al een flinke uitputtingsslag voor de moeder.

Toen vroeg de Nederlands overheid om een recent trouw certificaat. Geen Nederlands trouwboekje. Neehee. Dat accepteert de Nederlandse overheid niet. Een recent trouwcertificaat moest het zijn. Aangevraagd in de plaats waar het huwelijk heeft plaatsgevonden. In Nederland. Maar daar wonen de vader en moeder niet. De vader en de moeder overlegden nog even. Wat zou er gebeuren, vroegen ze zich af, als ze zouden zeggen dat ze niet getrouwd waren? Maar nee, dat maakte het allemaal nog ingewikkelder.

Alle immigratiepapieren, die moesten ook mee.

En tot slot, foto’s van het kind. Die moesten ook nog gemaakt worden. Opnieuw. Voor de tweede keer.

Want de foto’s van het Amerikaanse paspoort worden niet geaccepteerd. Door de Nederlandse overheid. Net als een Nederlandse trouwboekje. Of een gewoon normaal geboortebewijs.

 

Na deze papierendocumentenjacht, die een paar maanden duurde, namen de moeder en de vader een dagje vrij. Ze waren moe en wilden uitrusten van alle inspanningen.

Maar nee. Dat ging niet. De vrije dag moest gebruikt worden om naar New York te gaan. Naar het Nederlandse consulaat. Waar beide ouders met baby voor 11:30 uur ’s ochtends een paspoort moeten aanvragen. Na 11:30 uur zijn ze namelijk dicht. Stomme Nederlandse ambtenaren.

 

En dus gingen de vader en de moeder, met de baby, dan maar meteen een heel weekend naar New York. Gewoon voor de gezelligheid.

En om bij te komen. Van al dit harde werk.

 

Zodat ze straks genoeg energie hebben om onder de brievenbus te gaan liggen. Want binnen twee weken valt er namelijk hopelijk een Nederlands paspoort voor de baby op de mat. Maar de moeder moet het nog maar zien. Eerst zien dan geloven.

En dan geeft ze een feest.

 

Omdat Kobus dan eindelijk is toegetreden tot het Koninkrijk der Nederlanden. En dan onderdaan is van een koninkrijk én een republiek.

En dat is natuurlijk wel een feestje waard. Na al die moeite.