Ik zat vanmiddag in de auto. Op weg naar huis. En ik luisterde naar de radio. De Amerikaanse radio. NPR om precies te zijn. National Public Radio.

Ik sufte wat weg, overdacht de dag, en verheugde me op het warm eten. Dat ik zou gaan koken. En op eten.

En ineens hoor ik drie woorden. Ergens ver weg. Djap. The. Kgrot.

Djap? The? Kgrot?

Hè? Hé!

Echt waar?

En dan hoor ik het nog een keer. Djap the Kgrot of the Dutch newspaper the Telegraphff.

 

Nou ja! Een Nederlander. Op de Amerikaanse radio. Dan voel je toch iets van binnen. Een soort van trots. Totdat die Nederlander zijn mond opendoet en het grootste Nederlandse accent allertijden laat horen. Mèn, Wim Kok en Ruud Lubbers zijn er niets bij .

 

Maar daar was ie. Jaap de Groot, chef Telesport van de Telegraaf. Op de Amerikaanse radio. In mijn Honda.

 

En toen. Toen wist ik meteen waar het over ging.

Want ik had het al minstens 25 keer op mijn werk gehoord.Van een paar sportverslaafde collega´s.

En die zijn hier. Sportverslaafden. En dan niet zoals Nederlanders die op zondag koste wat het kost Studio Sport willen zien. Sportverslaafd is hier echt verslaafd. Want er is hier heel veel sport. En heel vaak.

Maar wat is er nu aan de hand?

De komende weken is het officieuze honkbal wk voor profs.

Officieus. Officieel mag dat namelijk niet. Een wk voor profs.

 

En het Nederlandse team heeft zijn eerste wedstrijd gewonnen. Totaal onverwacht. Van de Dominicaanse Republiek. Één van de favorieten voor de eindzege.

En dus mocht Djap komen uitleggen hoe dat kon. En leerde hij radio luisterend Amerika en passant de interessante Nederlandse woorden honk, werper en binnenveld. Altijd handig. Als die Amerikanen ooit eens in Nederland een restaurant willen bezoeken.