Dit was het dus.
De laatste keer.
Afgelopen. Einde. Schluss.
Vanochtend gaf ik voor de allerlaatste keer borstvoeding.
En het was een onverwacht succes. Niet die laatste keer, maar het algehele proces.
Dat mede mogelijk gemaakt werd door Kobus, de tieten en Cisca.
Kobus.
De beste mooiste liefste baby die er is.
Die vanaf het begin zo goed kon drinken.
En in de eerste zes dagen 9 ounces 250 gram aankwam.
En die mij nooit heeft gebeten. In al die maanden.
Kobus is de beste mooiste liefste baby die er is.
De tieten.
Wie had dat ooit gedacht? Dat er ook slagroom uit kon komen?
Dat ze dit ook kunnen.
Naast al die andere dingen waar ze zo goed in zijn.
En ik.
Ik, die helemaal niet zo’n pro borstvoeder ben.
En gewoon maar ben begonnen. En zeker zou stoppen wanneer ik weer zou gaan werken.
Ik, die normaal zo nuchter ben is als maar zijn kan.
Ik.
Ik slik nog maar een keer.
En drink een extra Grolsch. Want dat kan nu weer.