Wij hebben hier een lokale Nederlandse club. Een club van lotgenoten die ongeveer eens per maand bij elkaar komt om te klagen over de Verenigde Staten en Amerikanen.

En de Nederlandse feestdagen en tradities in ere houdt. Koninginnedag. Sinterklaas. U kent ze wel.

En wij printen NL stickers. Voor op onze auto’s. Zodat we elkaar in het wild kunnen herkennen.

Twee jaar terug werd ik gebeld door de president van de club. De club had een nieuwe secretaris nodig. In een vlaag van verstandverbijstering zei ik ja. Waarschijnlijk was ik ontzettend onder de indruk van het feit dat ik gevraagd werd voor zo’n prestigieuze functie. Of dacht ik dat het goed zou staan op mijn cv. Of leek het me gewoon een leuke vrijetijdsbesteding.

In ieder geval ben ik dus nu secretaris. Of secretaresse. Het is maar hoe je het wilt bekijken.

 

Het is leuk werk joh. Secretaris zijn. Ik notuleer vergaderingen, heet nieuwe leden welkom, verstuur uitnodigingen en hou het ledenbestand bij. En dat bijhouden van het ledenbestand, dat is het probleem. Want dat is best veel werk. En dan vooral aan het begin van het nieuwe jaar. Nu dus.

 

Dit weekend verstuur ik de dues letters. Of te wel de contributie brieven. Zo’n brief die eens per jaar in de bus valt, waarin vriendelijk doch dringend wordt gevraagd of de leden alstublieft de contributie willen betalen.
Als u me zoekt, dan ben ik dus bijna 250 brieven aan het typen. En printen. En adresseren. En vouwen. En dicht sealen. En aan het beplakken met postzegels. En naar de brievenbus aan het brengen.

Ik kan niet wachten tot Kobus twee jaar is.

Dan kan zij dat allemaal doen.