De jacht is dus begonnen.

De jacht op een huis.

 

En pfff, wat is het moeilijk.

Jagen.

Volgens de melkboer zijn alle mannen van nature jagers. Goede jagers. En dus vangt hij wel een huis voor mij. Fijn hoor, zo’n macho man. Dan ga ik wel verzamelen. Moet ik alleen nog even verzinnen wat.

 

Maar jagen in een ander land is moeilijk.

In een regio waar we de weg wel kennen, maar ook weer niet zo heel goed.

En dat jaagt niet makkelijk. Want hoe beter je de weg kent, hoe makkelijker de prooi te vinden is.

En die prooi. Dat is natuurlijk het probleem.

De prooi moet aan heel wat eisen voldoen.

Echt. Wat willen we veel!

 

First of all, het moet in buurt zijn van ons beider werk. En de opvang van Kobus.

Het liefst willen we een station op loopafstand. En wat andere voorzieningen. Supermarkt, wat restaurantjes, bibliotheek, basisschool, en een speeltuin. Op zijn minst.

En de straat en de buurt moeten leuk zijn. Niet te druk. En met wat andere kindjes. Die dan ook leuke ouders moeten hebben.

We willen ook nog graag een stukje grond. Zodat we wat groentes kunnen verbouwen. En lekker in de tuin kunnen zitten. Rustig. En niet áán de spoorlijn. Maar dat station, dat moet dus wel op loopafstand.

En we houden van oud. Zeg maar meer dan 50 jaar oud. Een beetje authentiek en sfeervol. Maar dan wel goed onderhouden. Oud, maar net als nieuw. Zoiets.

O ja, en we moeten het natuurlijk ook nog kunnen betalen. Das wel zo handig.

En goed kunnen verkopen. Mochten we over een paar jaar naar Nederland terug willen.

 

Zou het bestaan? Dit droomhuis? Leest er iemand mee, die nu zijn huis wil aanbieden?

Want dat mag. We staan open voor allerlei opties. Als het maar voldoet aan al de bovengenoemde voorwaarden.