Nu ik me officieel in logland ga begeven, moet ik eerst een bekentenis doen. Want ik ben er zo een. Zo een van wie je weet dat ze je weblog leest, maar nooit een reactie achterlaat. Nooit. Nog nooit heb ik op een weblog gereageerd. En dat terwijl ik toch al zoveel maanden andere logjes lees.

Dat begon eigenlijk toen ik zwanger was. Toen voelde ik me zo alleen, hier aan de andere kant van de oceaan. En ik wilde weleens weten hoe het zwangeren in Nederland verging.

En zo vond ik haar. Gewoon via Google. Allerlei overeenkomsten hadden we. Maar daarover ooit weleens meer. En nu lees ik ook haar, haar en haar. Bijna elke dag. En dat moet ik maar eens bekennen. Vind ik. Want ik lees jullie met heel veel plezier. Ik ben het dus. Ik heb gewoon nog nooit gereageerd. En waarom weet ik eigenlijk niet.

Vanaf nu zal ik reageren. Maar wel puur vanuit eigen belang. Want ik moet natuurlijk wel bezoekers op mijn log krijgen. Anders had ik net zo goed niet kunnen gaan loggen.