A working mom and her twenty piglets
*Begin. Klaagzang.*
Ik werk dus.
Bij de provincie.
En ik hou van werken.
Van bezig zijn. En van uitdagingen. En leren.
En ik hou al helemaal van míjn werk.
Want mijn werk houdt me bezig. En is ook nog eens uitdagend. En leerzaam.
En ik spreek weleens wat mensen. Belangrijke mensen. Commissioners. Senatoren. President Obama. Mijn collega’s. De receptioniste. De kantinejuffrouw.
En wie had dat ooit gedacht?
Cisca. Blond huppelkutje. Uit Nijmegen. Neemt ontslag. Bij de allerleukste middelbare school van Nederland. Om één of andere rare melkboer achterna te reizen. Voor de liefde.
En wie had het ooit gedacht?
Dat ik zo’n gave baan zou krijgen? Bij de provincie? In de Joe Es of Ee?
Ik heb het best getroffen. En dat weet ik.
Alleen.
Alleen dit is de Joe Es of Ee. En hier wordt veel gewerkt.
Echt veel. TE veel.
10 vrije dagen heb ik per jaar.
Tien.
Dat is dus twee weken, hè? Maar dat begreep u vast al wel. Ik moet natuurlijk niet de intelligentie van mijn lezers onderschatten.
Mijn hele zwangerschap werkte ik ook full-time. Totdat ik zo dik was als de allerdikste zeug. Die u ooit zag. Zo’n zeug die twintig biggetjes moet gaan baren. Tot ik 40 weken en 6 dagen zwanger was. Toen kapte ik ermee. En baarde ik een week later twintig biggetjes Kobus. En negen weken na de bevalling ging ik weer vrolijk aan de slag. Eerst part-time, terwijl Kobus haar ochtenden doorbracht met de melkboer, en zes weken later weer full-time.
En ik werk nu dus nog steeds. Elke dag.
Elke dag sinds ik op twee januari terugkwam van een bezoekje Nederland.
Ik werk trouwens niet in het weekend, hoor. Dat niet. Dus eigenlijk werk ik niet elke dag. En eigenlijk weet ik dus ook niet wat ik nu zit te zeiken. Maar ja. Zeiken moet gewoon soms. Soms is dat gewoon even lekker.
Nou ja.
Ik denk er dus weleens aan. Stiekem.
Stiekem denk ik weleens aan sex met Viggo Mortensen het opzeggen van mijn baan.
En dan gewoon lekker thuis blijven. Bij Kobus. En nog eens twintig biggetjes baren.
En aan tijd hebben.
Voor het naaien van kleertjes. En voor zwemles met Kobus. En voor mijn werk voor de Nederlandse club.
En ik wil tijd hebben om op de porch zitten. Van ons nieuwe huis. In een schommelstoel. Met een boek. In de zon. Een hele dag lang.
Zal ik het gewoon doen?
Ontslag nemen?
Eigenlijk wil ik gewoon drie weken vakantie.
Nu.
Nu. Alstublieft.
Maar ja. Dat gaat dus niet.
Dus ik werk maar gewoon verder. En af en toe zeik ik even. Tegen de melkboer u, mijn lieve lezertjes.
Bedankt voor het lezen.
*Einde. Klaagzang.*
