Vandaag was zo’n dag. Zo’n dag waarvan ik wilde dat hij nooit was begonnen.

Maar deze 4 april was een nare dag.

En dan mag u zelf naar believen een ander, iets minder netjes, woord invullen voor naar.

Zoiets als !@#%^$†$%^$#‰!!!!, maar dan uitspreekbaar.

 

Want.

Ik ging vanochtend naar de kapper.

Maar helaas ging er iets mis.

Bij de kapper.

 

Na weken van intern overleg had ik besloten dat ik maar weer eens iets geheel anders met mijn haar moest doen.

In de afgelopen twee decennia kwam er al van alles langs.

Van permanent tot 200 vlechtjes.

Van lichtblond tot donkerbruin. 

En van heel kort tot heel lang.

 

Vanochtend was mijn haar nog best lang. En lichtblond. En ok, er zat niet veel model in, maar ik liep niet voor gek. In tegenstelling tot nu.

Bij binnenkomst zei ik tegen die domme doos van een kapster, dat ze er wel een flink stuk af mocht halen. Zo´n twintig centimeter. En er dan een leuk modeltje in mocht knippen. In laagjes enzo. En ik legde volgens mij best goed uit wat ik wilde. 

 

En u raadt het natuurlijk al.

Wat me nog nooit gebeurde, gebeurde vandaag.

Ik ging weg bij de kapper, en ik baalde.

Want ik vind mijn hoofd met haar helemaal niet meer leuk.

En dan echt helemaal niet. Leuk.

 

En wat moet je dan hè?

Daarover ben ik as we speak in intern overleg met mezelf.

Want wat zijn mijn opties?

a) Teruggaan. En zeggen dat ik er geen zak aan vindt en dat ze het nu moet veranderen.

b) Naar een andere kapper gaan en zeggen dat ik er geen zak aan vind en dat ze het nu moeten veranderen.

Of c) Gewoon acht weken een staartje en dan teruggaan met een plaatje en het mens op dr mooie gezichtje slaan beleefd vragen of de beste dame het zo wil knippen. En niet anders. En of ze dr mond wil dichthouden tijdens het knippen, want ik zit daar voor mijn ontspanning.

 

Dat was dus mijn ochtend. Bij de kapper. En toen ging ik naar huis.

En printte en vouwde allerlei uitnodigingen voor het Koninginnedagfeest van de Nederlandse club en viste Kobus zes keer uit de stront. En deed haar vier nieuwe outfitjes aan. En niet omdat ik het leuk vind om een privé Barbie te hebben, maar omdat dat vieze stinkende bruine goedje aka poep, vier keer langs haar beentjes liep. En haar ruggetje. Hoe kan poep nou omhoog lopen? Echt. Hoe. Kan. Dat?

En dat was mijn zaterdag. En nu typ ik een logje. Nadat ik vanavond Rachel is getting married keek. Gelukkig heeft iedereen in die film ook lelijk haar.  

Eigenlijk ging het gisteravond al mis. Want toen was ik hier. Uit eten. Met de melkboer. We aten zeven gangen. Het tasting menu. En dronken een paar wijntjes. En babbelden wat weg. Zo saampjes. Met zijn twee. Echt, het was een !@#%^$†$%^$#‰!!!! avond.

 

Net als dit weekend.

!@#%^$†$%^$#‰!!!!