Dit is een foto van mijn oma. Op 29 juni 197884.
Dat vage witte ding in haar handen ben ik.
Vers uit de baarmoeder van de pers.
Sorry trouwens voor de slechte kwaliteit.
Maar het is een polaroid. Uit de jaren zeventig tachtig. Dus dan krijg je dat.

En hier zijn we nog een keer. Op 29 juni 198086. Mijn tweede verjaardag.
Ik was toen al heel fashion forward, dat ziet u. Alleen maar aandacht voor die mooie kralenkettingen.

Mijn oma was een geweldige oma.
Allerlei herinneringen heb ik aan haar. En ik zou over elke herinnering wel een logje kunnen schrijven.
Over de logeerpartijen.
Over verjaardagen, moederdagen en feestdagen.
Over bezoeken aan de Efteling. En het Spoorwegmuseum. En Bunschoten-Spakenburg.
Over haar werk bij de gemeente.
Over de bezoeken van, en aan, al mijn oudooms en -tantes.
Over alle verhalen die ze vertelde over haar opa’s en oma’s.
En over de adviezen die ze me meegaf over het leven.
En natuurlijk ook over de heerlijke griesmeel die ze maakte. Dat logje schreef ik al eens laatst.

Mijn oma was jarig op 31 juli.
Ze zou vandaag 76 jaar geworden zijn.
Helaas leeft ze niet meer.
Zomaar, onverwacht, is ze in december 2004 overleden.

En ik vind het zo jammer dat ze de melkboer nooit heeft gezien.
En Kobus.
Want ze had zo kunnen lachen met de melkboer.
En ze zou de allerleukste en allerliefste overgrootoma ever geweest zijn.
Gewoon, omdat ze ook de allerleukste en allerliefste oma ever was.

Ahum.
Kuch.
Proest.
Hoort u dat keelgeschraap?

That’s me.
Ik wil graag uw aandacht.
En die heb ik natuurlijk al. Want u leest hier. Omdat u mij graag aandacht geeft. En dat vind ik fijn. Because I love aandacht…
Can I have your attention, please?
I have a very important announcement.
Verrie. Im. Por. Tent.
Tromgeroffel? Iemand?

Ok. Ik zal het maar gewoon zeggen.

Ik ben niet perfect.

Cisca. Is. Niet. Perfect. Die vier woorden gaan gewoon niet samen in één zin.
Ik weet dat u hier van schrikt.
Ik moet zelf ook nog even bijkomen van de schok van deze bekentenis.
Begrijp me niet verkeerd, ik heb altijd gelijk en weet alles. Zo weet ik bijvoorbeeld waarom Yolanthe en Jan uit elkaar zijn. En wie volgend jaar de Tour de France gaat winnen. En hoe wereldvrede bereikt kan worden.
Ineens bedenk ik nu dat ik een online vraagbaak zou moeten beginnen. Een soort lieve Mona, maar dan lieve Cisca. Vragen en ideeën kunt u achterlaten in de reactiebox.

Maar ik ben dus niet perfect.
Helaas.
Ik raak namelijk nog weleens iets kwijt.
En meestal net die onmisbare dingen in het leven.
Dingen die gewoon het leven net iets verrijken.
En als ze kwijt zijn, dan gaat dus niet meer. Dat verrijken.

Ik ben nu al vier dagen mijn borstel kwijt.
Ik weet het zeker, de kabouters zijn gewoon meeverhuisd naar de MilkMansion en ze zitten nu in de kelder baarden te kammen met mijn borstel!
En dat is lastig, want nu zit ik dus al voor de derde dag deze week met ongeborstelde haren onder mijn bureau op het werk.
Ik heb ze wel gekamd hoor. Dat wel. Maar mijn haartjes zien er toch niet zo glanzend, stralend en geweldig uit als na een goede borstelpartij.

Ik raak trouwens ook vaak allerlei andere dingen kwijt.
De meestvoorkomende?
Schaar, zonnebril en paraplu.
De laatste twee laat ik ook altijd overal liggen.
In de bus, de bioscoop, op het werk, bij iemand thuis, noem maar op.
Maar ja, dit was allemaal natuurlijk niet de moraal van dit verhaal.

Ik wilde gewoon iets vragen.

Heeft iemand toevallig mijn borstel gezien?

In onze bijna voormalige tuin groeit een paar duizend kilo andijvie.
De melkboer loves andijvie. En strooide daarom in zijn enthousiasme wat weelderig met andijviezaadjes rond.
Ik hoop trouwens dat hij dat alleen met andijviezaadjes doet.
Dat rondstrooien.
Stel je voor zeg, dat er over de hele wereld mini melkboertjes en boerinnetjes rondlopen, gemaakt van rondgestrooid melkboerenzaad.
Dat zou wat zijn.

Andijvie dus.
Een paar duizend kilo.
Van gekheid weet ik niet meer wat ik ermee moet.
Kobus eet al drie weken achter elkaar andijvie.
Of bietjes. Want ook die zaadjes strooide de melkboer overal.
Maar die kindermaaltijdjes zetten natuurlijk geen zoden aan de dijk.
En daarnaast slaat ze ondertussen bijna groen uit. En groeit de andijvie uit haar oortjes.
Nu houdt de melkboer erg van gekookte andijvie, vandaar al dat zaadjesgestrooi, maar ik vind gekookte andijvie behoorlijk goor niet echt lekker.
En dus maakte ik gister een salade. Die ik u echt kan aanraden.
Voor het geval u toevallig een overschot andijvie ergens hebt liggen.

Men neme dus andijvie.
En mengt dat met gekookte linzen, een appeltje, groene druiven, en een lekker blokje komijnenkaas. In blokjes.
Lekker met een dressing van mosterd, olijfolie en wat azijn.
En ook lekker met gebakken aardappeltjes, stokbrood, of, in ons geval, een stukje gebakken vis.
Wow, wat een schrijftalent weer, drie keer lekker in één alinea. Doe me dat maar eens na.

Trouwens. Vanavond eten we stamppot rauwe andijvie. Ook lekker.

O.
En trouwenstwee.
Voor al die geïnteresseerden in smeuïge huurbaasfromhellverhalen, hij is een huurbaas from hell. 
Dus.
Daar kunt u zich vast wel iets bij voorstellen.
Toch?

Vandaag waren we voor het laatst in ons oude huurhuisje.
Binnenkort gaat iemand anders daar zijn of haar leven leiden, en is het niet meer van ons.
En ik vond het toch raar. 
Afscheid nemen. Van een huis. Alweer.
Begrijp me niet verkeerd, ik was het huisje goed zat.
Lekkende kranen, afbladderende verf, vieze vloerbedekking, te weing ruimte, snikheet, en ik zou zo nog tientallen klachten kunnen opnoemen. Daar ben ik goed. In klachten opnoemen. Beetje zeiken, beetje klagen.

Maar toch.
Het was een mooi schattig wit huisje met veranda en wat wil een meisje nog meer?
Nou, een MilkMansion dus. Met een slaapkamer voor gasten, airco, hardhouten vloeren, een geweldige keuken…
En in dat schattige huisje heeft een groot gedeelte van mijn leven zich de afgelopen drie jaar afgespeeld.
Drie jaar.
De eerste drie jaar van de wereldreis die het huwelijk van de melkboer en Cisca heet.
De eerste drie jaar in de VS.
Ik kan me nog zo goed herinneren dat onze spulletjes aankwamen.
Ons hele hebben en houden in twintig dozen.
Ik weet overigens nu dat ik geen problemen heb om in drie jaar tijd genoeg spullen te verzamelen voor minstens zestig dozen. Ik had er wel tachtig van kunnen maken. Eitje.
En over eitjes gesproken, Kobus is natuurlijk gemaakt in dat oude huisje.
En ze werd er per ongeluk ook bijna geboren. Omdat ik geen mietje wilde zijn. En dus lekker thuis een beetje in de badkuip zat te hangen. Totdat de melkboer me er aan mijn haren uitsleepte om naar het geboortecentrum te rijden, alwaar ik twee uur later het allermooiste meisje ter wereld op de wereld zette.
En dat allermooiste meisje groeide en bloeide in de eerste tien maanden van haar leven. In het oude huurhuisje.
En daarom zal het huisje altijd een speciale plek in mijn hart hebben.

Dat, en omdat de huurbaas een kl**tzak is. Ja sorry hoor. Normaal zou ik dat nooit zeggen. Maar hij is er echt één. Ik zag nog nooit zo’n zuiver exemplaar.

I love gladiolen.
En laten we die nu net in de tuin hebben.
Weliswaar in de tuin van de oude MilkMansion.
Maar tot 31 juli is dat nog steeds onze tuin.
En dus hebben wij gladiolen in de tuin. En in ons huis.
En van de herfst geef ik de melkboer de opdracht om ze weer te planten plant ik ze weer. Zodat we volgend jaar weer gladiolen hebben.
Want I love gladiolen.
Ze zijn zo rank. En ze zien er zo mooi uit.

En ik wrijf graag zout in open wonden.
Maakt u geen zorgen, alleen in die van mezelf, hoor.
Het zou niet in mijn hoofd opkomen om het zoutvaatje te pakken, wanneer de melkboer weer eens langs komt met een bloederig vingertje, armpje of beentje.
Neehee. In dat geval maak ik altijd liefdevol zijn wondjes schoon met een nat doekje, geef er kusjes op, plak er een Bert en Ernie pleister op, terwijl ondertussen mijn lange, naar gladiolen geurende, lokken over zijn gezicht strijken.  En dan eindigen we altijd in bed.
Zo gaat dat toch altijd in de film?

Ja.
Zout. In wonden dus. Wonden van mezelf. Waarom ik dat doe weet ik ook niet. Viniklekkerofzoblijkbaar.

Zucht.
Gladiolen.
De derde week van juli.
Wandelen. Blaren.
Regen. Zon. Wind.
Feest. Bier. Poffertjes. Bandjes. Nog meer bier. Nog meer feest.

Zucht.
Ik heb weer eens heimwee.
Naar Nijmegen.
Voor de vijfde achtereenvolgende zomer zit ik in de VS.
Tijdens de Vierdaagse.
Gelukkig heb ik de gladiolen nog.

In een nieuw huis moet gebakken worden.
Er zijn gewoon bepaalde regels, en dit is er één van.
Even wat eigen geuren verspreiden. Het nieuwe territorium afbakenen, so to speak. De melkboer doet ook aan het verspreiden van zijn eigen geuren in het nieuwe huis. Alleen hij bakt niet.
Dus ging ik van het weekend aan de bak.
En nu heb  ik, zoals u weet, verschrikkelijke heimwee naar voedsel uit Nederland. Ik zal u er niet weer opnieuw mee lastig vallen, maar ik mis dus van alles. Waaronder ontbijtkoek.
En laat ik nu net een goed recept hebben voor kruidkoek.
Nou ja, ik…
Mijn schoonmoeder. Zij heeft een goed recept.
Maar ik neem graag, mede namens haar, al uw complimenten in ontvangst.

En nu schreef zij laatst al een heerlijk logje over ontbijtkoek, linkte ik niet ook al naar haar in mijn vorige log? en zij bakte die koek van het weekend.
Dit is een iets ander recept, met het saillante detail gebruikte ik die woorden niet ook al in mijn vorige log? dat in dit recept geen eieren gaan. Dat is dan weer niet handig als je kippen hebt, en je eieren moeten op. Maar voor het gemak ga ik er maar van uit, dat de meesten van u geen kippen hebben.

Het recept dus.
Met de foto’s.

Het recept. Geschreven door schoonmama herself.

Of te wel:
375 gram zelfrijzend bakmeel
275 gram bruine suiker
snufje zout
1½ eetlepel stroop
100 gram rozijnen
15 gram koekkruiden
3½ deciliter melk

Zelfrijzend bakmeel bestaat dus niet in de VS.
Dus bakpoeder dan maar.
1 zakje voor 500 gram. Voor 375 gram heb je dan dus …euhm… de inhoud van een driekwart zakje nodig. Of zoiets.
Koekkruiden bestaan hier ook niet. En hoewel het recept kruidnagel en kaneel voorschrijft, maakte ik mijn eigen kruidenmix.

3 theelepels kaneel
½ theelepel nootmuskaat
½ theelepel kruidnagel
½ theelepel gemberpoeder

Mocht het toevallig in uw kastje staan, ½ theelepel kardamom en ½ theelepel anijspoeder zijn ook heel lekker.

Bruine suiker is gezonder dan witte. Toch?
En ja, ik shop weleens bij de IKEA ja.

Meng alle droge ingrediënten door elkaar, en maak vervolgens een kuiltje voor de stroop. Maple Syrup in mijn geval. Roer de melk er beetje bij beetje doorheen.

Dit ziet er niet smakelijk uit, I know. Maar geloof mij, het is wel smakelijk!

Tijd om de cake te pimpen.
Rozijnen en noten toevoegen naar eigen smaak.

Kijk nou, het is de oven in de MilkMansion!
Een uur en een kwartier op 150 graden Celsius. Voor de Nederlandse Amerikanen onder ons, dat is 300 graden Fahrenheit.

En daar is ‘ie dan. Een echte Nederlandse Amerikaanse kruidkoek.
Bak ze, en eet smakelijk.

Ok.
Daar gaat ‘ie dan.
Het eerste echte logje op kobusenco.com.
Ik voel toch wel wat druk.
Prestatiedruk.
Zo’n eerste keer is toch altijd weer spannend.
Wat als ik iets verkeerd zeg?
Of iets raars doe?
Gelukkig doe ik zelden tot nooit iets raars. Dus daar hoef ik in ieder geval niet bang voor te zijn.

De eerste keer dus.
Vanaf nu sla ik een heel nieuwe weg in.
Geen onzin meer, maar logjes op niveau.
En ik begin vandaag met een echt knutsel frutsel logje.
Vol adviezen over recycling en andere ecologisch verantwoorde activiteiten.
Ik zeg het maar weer eens, ik ben een Martha Stewart in de dop.

Het zit zo.
Tussen alle verhuisperikelen door had ik vandeweek een avondje vrij voor een naaiprojectje.
Sommige mensen ontspannen tijdens het kijken van televisie, het lezen van een boek, of gewoon lekker zitten dan wel hangen.
Niet ik.
Ik heb één of andere afwijking. Waardoor ik ontspan tijdens het naaien.  Ik vind naaien gewoon heerlijk rustgevend. Het vereist precisie en aandacht. En hoe meer concentratie, hoe lekkerder het is. En aan het eind voel ik me altijd zo voldaan! Jaja, ik hou van naaien.

Zei ik trouwens al dat ik een nieuwe weg wilde inslaan op kobusenco.com?
Terug naar het onderwerp dus.
Een logje op niveau. En ecologisch verantwoord. Over naaien.
Ik maakte vandeweek een broekje. Voor Kobus.
En, nu komt het ecologisch verantwoorde stuk, ik gebruikte een shirtje van mezelf.
Lang geleden had ik al eens een goede beschrijving gelezen, en laatst gaf zij ook een goede tutorial.

Wat ik deed?
Het voorpand en het achterpand werden beide een pijp. En van de te lange onderkant van het voor- en achterpand maakte ik een brede tailleband waardoor ik een breed elastiek haalde.
Het lijkt wel een hippe yogabroek.
En let op het saillante detail: de print van de voorkant zit in het broekje op de zijkant van de dij.
Ik moet zeggen, ik had echt een heel voldaan gevoel aan het eind van de avond.

Nou, foto’s dan maar hè?

Het shirtje.
Van O’Bleu. Dat was tien jaar geleden een heel hip merk. Van de Sting.

Ziet u dat?
XS.
As in, extra small.
Mensen, ik kan u zeggen, het was hoog tijd voor de recycling.

Het eindresultaat.

En het fotomodel in het broekje. Het is echt een geweldig fotomodel, ware het niet dat ze tegenwoordig nooit meer tijd heeft om te poseren. 1 seconde, en dan heeft ze alweer iets anders gezien dat interessanter is dan mama’s camera.