Madam MikMak en de biometrie
Vandaag was dag ikweetnietmeerhoeveel in de saga de melkboer en Cisca hebben een green card nodig, omdat ze anders volgend jaar het land moeten verlaten.
Na de hele medische keuring was het nu tijd voor de biometrische kant van het geheel.
En volgens mij is dat goed.
Want dan is het eind in zicht.
Denk ik.
Zeker weten doet volgens mij niemand het.
Wat er allemaal precies gebeurt in die catacomben van het Capitool.
Ik stel me zo voor dat er een Duyvis mannetje alle borrelnootjes Green Card aanvragen door zit te lopen om ze vervolgens ok, dan wel niet ok te bestempelen.
Biometrisch dus.
Of te wel.
Ik nam één van mijn zeer spaarzame vrije dagen op.
Reed, samen met de melkboer, naar een buitenwijk in de stad zo’n uur hier vandaan.
Gaf papiertjes af, wachtte, en liet vervolgens allerlei vingerafdrukken, oogscans en foto’s van mezelf in een computer achter.
Man, het is een wonder dat ik geen uitstrijkje hoefde te laten maken.
En ik zei het al eens eerder, maar ik blijf het best een invasion of privacy vinden. Want al de intieme details van mijn leven staan dus nu ergens vastgelegd.
Als het niet hier op mijn log is, dan is het wel bij the Citizen and Immigration Services.
Gelukkig verliep het gehele proces nogal voorspoedig.
En dat had tot gevolg dat de melkboer en ik vanmiddag tussen een handvol tieners in de bioscoop zaten. We zagen Up. Maar dan niet boven ons, maar voor ons. Hè hè, het moet niet flauwer worden, zeg. Ik vond Wall-E helemaal geweldig en deze ook!
Vervolgens lunchten we bij een kroeg waar we tot negen maanden geleden best regelmatig kwamen. Het leek net mijn leven pre-Kobus. Behalve dan dat ik nu echt veel strakker in mijn vel zit dan toen.
En omdat ik helemaal niets te doen had thuis, had ik daarna ook nog wat tijd voor één van mijn knutselprojectjes.
Mijn eerste naaiwerk zonder patroon.
Omdat zij het zo simpel deed voorkomen om zelf een A-lijn rokje te naaien.
En dus ging ik aan het werk.
Tot nu toe verloopt het goed. De zijkanten moeten nog in elkaar, en dan, de grootste uitdaging, een blinde rits. Er zit een voering in, en ik weet nog niet goed hoe ik de rits, het rokje, en de voering allemaal netjes in elkaar ga krijgen.
Het idee voor die mooi afgewerkte rand aan de onderkant jatte ik trouwens ook bij Prutsen. Maar zij jat ook Hammock Monday ideeën bij mij, dus dan mag dat.
Ik ga zo nog even verder aan de slag met het rokje.
Ik moet nu alleen eerst nog een titel voor dit logje verzinnen.
En dat is lastig, want het is weer een allegaartje aan informatie zonder enige rode draad of doel.
Ik ben net Madam Mikmak.
Maar dan minder oud.
En ik ben geen stripfiguur.
