The curious case of the quarterlife crisis
Zomaar een donderdagavond.
Afhaalpizza en afhaalsalade.
Ik weet het, ik ben een slechte huisvrouw.
Maar ik ben zo druk. Ik werk, ren achter mijn cd’s uit de kast trekkende dochter aan, draai wasjes met ondergepoepte, geplaste en gespuugde kleertjes, en probeer af en toe te sporten, een boek te lezen of te loggen.
En ik zorg ook voor die, nog steeds zielige, melkboer.
‘Is he milking it’, vroeg iemand mij gister.
Haha.
Ja. Ik ben een drukke huisvrouw.
And something has gotta give.
Dus.
Afhaaleten.
En een bijna drie uur durende DVD.
Die ene van de vreemde zaak van Ben Knoop.
Tsss. Dat huisvrouwenmoedergedoetje zorgt er ook nog eens voor dat ik tegenwoordig altijd achterloop. En nu dus pas die film zag. Terwijl ik vroeger zo’n hip en bijdetijds meisje was.
Maar die film hè, die zette me toch een beetje aan het denken.
Over van alles en nog wat.
Zoals sex met Brad Pitt liefde.
Lot en predestinatie.
En gewoon, het leven in het algemeen.
En dat ik vroeger zo’n bijdetijds meisje was.
Vooral dacht ik na over ouder worden.
Want ik vind ouder worden helemaal niet zo leuk. En dan vraag ik me af of het mooiste en beste stuk al achter me ligt. En of ik wel de goede keuzes heb gemaakt. En of ik ooit nog wel China, Rusland en al die andere landen waar ik nog naar toe wil, zal bezoeken. En waarom ik niet iets anders ben gaan studeren. En nog meer van dat soort dingen.
Pfff. Ik zit in een echte quarterlifecrisis.
Gelukkig word ik over tien dagen voor de zoveelste keer 25.
En ga ik het komende jaar gewoon weer lekker verder quarterlifecrisissen.
