Waarschuwing:
Binnen nu en vijf minuten gebeurt er één van de volgende dingen met u:
a) u gaat over uw nek
b) het water loopt u in de mond
c) er gebeurt niks
Indien optie c, wees gerust. Echt emotioneel volwassen mensen bereiken optie a of b. Het is dus slechts een kwestie van tijd, voordat dat ook bij u het geval zal zijn.
Zoals ik al eens schreef, hou ik ontzettend van toetjes. Het maakt niet uit wat, als het er maar is. Want als het er niet is, weet een man deze vrouw pas wat zij mist.
Deze toetjesmanie heb ik, voor zover ik weet, al van jongs af aan.
Vroeger, toen ik nog mit den Familien Ferien machte, rende ik altijd van het vliegveld danwel de busstop rechtstreeks naar het toetjesbuffet in het hotel.
En die keuze hè, die keuze.
De toetjeskeuze bij de volpensionmettoetjesbuffethotels aan de Costa Brava.
Vers fruit, crema catalana, flan, pudding, ijsjes, gebakjes, madeleines en ga zo maar door.
Ja. Ik denk dat ik toen echt gelukkig was.
Helaas trouwde ik een man die deze liefde voor toetjes niet echt deelt. Stom, stom, stom! Sterker nog, van sommige toetjes gaat hij zelfs over zijn nek.
Zoals van rijstepap.
En van griesmeel.
En laten dit nu net twee van mijn lievelingstoetjes zijn.
Mijn oma maakte de lekkerste griesmeel van de hele wereld. Een grote pudding in de vorm van een vis, overgoten met Japanse wijnbessensaus uit eigen tuin. Ooit, toen ik me afvroeg hoe het kon dat haar pudding zoveel lekkerder was dan die van mij, vertelde ze me haar geheime ingrediënt. Ze verving de helft van de melk door slagroom.
Laatst kreeg ik ineens zo’n zin in griesmeel. En na wat gesurf, stond er zomaar ineens een pak griesmeel op mijn Amerikaanse stoepje. En het pak zei tegen me: ‘ik ben zoooo lekker, maak me klaar…’
Vandeweek ging ik aan de kokkerel.
Zonder slagroom.
Maar met halfvolle melk.
Zonder vispuddingvorm.
Maar met zes kleine bakjes. Zes. Voor mij. Alleen.
En zonder Japanse wijnbessensaus.
Maar met een eigen gemaakt sausje van aardbeien, frambozen, bosbessen en bramen.
Beetje inkoken, staafmixer en beetje suiker erin, klaar. Niet zo lekker als Japanse wijnbessensaus, maar best ok.
 |
 |
 |
 |
Nu moet ik trouwens stoppen. Ik heb over het toetsenbord gekwijld.
