Ze staat!
Ok.
Mijn ontkenningsfase is voorbij.
En dat is maar goed ook, aangezien ik er meerdere keren per dag mee geconfronteerd word.
Kobus staat.
Kobus staat.
Nou ja, staat.
Ze kan zelf gaan staan als ze zich ergens aan vast houdt.
Zoals in haar bedje.
Los staan kan ze nog niet. En dat valt me dan wel weer een beetje tegen, moet ik zeggen.
Ze staat echt!
En ze kan er ook nog tegelijkertijd bij zwaaien.
Tsss.
Kleine kindjes worden groot. En het gaat snel.
En ik maar denken dat clichés niet waar zijn.
Ze zijn wel waar!
Echt. Het gaat zo ongelooflijk snel.
Vorig jaar om deze tijd was ik dr nog aan het uitbroeden. En nu staat ze al.
Mensen, had iemand me hier niet eerder voor kunnen waarschuwen…
Ik denk dat ik toch nog even terug ga in de ontkenningsfase.
Het was vast allemaal een nare droom.
