Eigenlijk heb ik gewoon niets te vertellen.
Niets.
Niet echt iets.
Dus hoe schrijf ik nu een interessant logje?
En hoe zorg ik ervoor dat u morgen weer terug komt?
Een boeiend logje gaat me echt niet lukken.
Vandaag niet.
Ik zeg het maar gewoon vast nu.
Euhm…
Nee.
Niets dus.
Ik geef gewoon wel een korte opsomming.
Van de belangrijkste wetenswaardigheden van de dag.
En nu ben ik dus een jurkje aan het naaien voor Kobus. Tot nu toe ben ik best tevreden.
Er zitten alleen nog geen mouwen in. En ik moet nog wat dingen afwerken.
En dan volgen de foto’s.
Vanavond gingen we zomaar even uit eten.
En Kobus zat in de grotemensenkinderstoel. En ze kreeg een ballon. En ze leek ineens zo groot.
Ze lijkt trouwens ook erg groot als ze in haar bedje staat. STAAT ja.
Het kind is acht maanden. Liggen moet ze. En misschien af en toe zitten. Maar niet staan.
Ik denk dat ik daarom eigenlijk niets te zeggen heb vandaag.
Ik ben namelijk nog steeds volledig sprakeloos.
Speechless.
Baffled.
Ik doe maar gewoon alsof het niet is gebeurd.
Net zoals Michael Jackson en plastische chirugie.
Of Bill Clinton en Monica Lewinsky.
It never happened.
Ok.
Ik heb nog één ander dingetje te zeggen. Een laatste wetenswaardigheidje.
Misschien heeft u er iets aan.
Let op.
Komt ‘ie.
De allerergst stinkende poep is degene die ‘s ochtends eruit komt na een diner van erwtjes met rijst en een fruithapje van kiwi, banaan, bramen en peer toe.
Geef uw kinderen dit dus nooit!
Ongelooflijk. Ik wist niet dat het kon. Zo’n lucht. Uit zo’n lief schattig lachend meisje.
En dat dan zeven keer per dag!
Jaja, volgens mij spaart ze het op. Zodat ze op vrijdag bij mama thuis extra veel heeft.
En van wie ze dat nou heeft?
Zoals ik al eerder zei, ik poep nooit. Dus.
Weet je wat ik trouwens ook niet wist dat kon?
Dat een
foutje van de bank je miljonair kan maken.
Ik zou ook maken dat ik weg kwam.
Dus mocht ik nooit meer loggen. Dan ben ik óf nog steeds sprakeloos, óf ik heb vier miljoen op mijn bankrekening gestort gekregen.