Over kerncompetenties en nasi
Ik plen.
Jij plent.
De melkboer plent.
Wij plennen.
Jullie plennen.
Zij plennen.
Och och.
Die goede oude tijd.
De tijd van het leren van rijtjes.
En grammatica.
Ik weet het nog goed.
Ik kan nu nog steeds de rijtjes voorzetsels in het Duits opdreunen. Mit, nach, bei, seit…
Maar daar gaat het niet om.
Plennen.
Dat is het onderwerp van vandaag.
Tegenwoordig plennen plannen wij namelijk hier in huize melkboer.
Wij plannen wat af.
Vooruit.
We plannen vooruit.
Vooral sinds de komst van Kobus zijn we daar geweldig goed in.
Ik denk zelf dat vooruit plannen echt één van mijn kerncompetenties is.
En de melkboer is zo mogelijk nog beter.
In vooruit plannen.
Gister ging het zo.
De melkboer:
‘Zal ik even wat boodschappen doen voor de komende week?’
Ik:
‘Sure, wat wil je eten morgen?’
Ik spreek half Amerikaans tegenwoordig. Het is echt verschrikkelijk.
Elke zin die uit mijn mond komt, heeft één of ander Engels woord erin.
Het zou verboden moeten worden. Cisca die Nederlands spreekt, doorwoven met Engels. Want het is echt verschrikkelijk.
Enniewee. Daar ging het niet om.
We bedachten dus wat we wilden eten voor de komende drie dagen.
Kip met abrikoos.
Spaghetti met gorgonzola.
Nasi.
En de melkboer sprong op zijn fietsje en haalde de boodschappen.
Toen gingen we naar bed.
Ik:
‘O ja, morgen komt vriendin E. Dus ik eet niet thuis. Want we gaan ergens wat drinken en dan eten we daar wat. Dat wist je al toch?’
De melkboer:
‘O ja. En ik vlieg dinsdagmiddag naar Minneapolis. En ik kom woensdagavond heel laat weer terug. Maar dat wist je al toch?’
Vooruit plannen.
Onze kerncompetentie.
Dat is het.
