Nothing of real value is measurable
Nothing of real value is measurable.
Dat was de titel van mijn scriptie.
Jaja, lieve lezers, ooit studeerde ik.
Aan de universiteit.
En ik studeerde ook af.
En schreef toen dus een afstudeerscriptie.
Voor twee studies tegelijk nog wel. En ik wil niet opscheppen ofzo, maar stoer is het wel. Twee studies tegelijk afronden. Met één scriptie. U leest dus nu de verhalen van een dubbele Doctorandus. Ik bedoel, het is maar dat u het even weet.
Ik schreef die scriptie voor een groot gedeelte in Marokko.
Over Marokko.
En zij vroeg al vaker of ik niet eens over Marokko wilde loggen.
Over mijn tijd daar. En mijn belevenissen.
Loggen over Marokko.
Dat vind ik dus moeilijk.
Moeilijk, omdat ik afstudeerde op mogelijke oplossingsrichtingen voor problemen in sloppenwijken.
En op een bepaalde manier is Marokko het land van mijn dromen.
De Gorge du Todra. Waar ik sliep op het dak van een hotel. Midden in de Gorge.
De medina van Fez.
De mooie diepe kleuren van het landschap. Het groen van de bomen gecombineerd met het warme rood van het zand en steen, en de witte huizen.
Couscous eten voor ontbijt, lunch en diner.
De vriendelijke mensen.
Het Djemma el Fna plein in Marrakech.
Allemaal mooie dingen die ik nooit meer zal vergeten.
Maar ik zag in Marokko ook verschrikkelijke dingen.
Van dichtbij.
Soms te dichtbij.
Dingen die ik ook nooit meer zal vergeten.
En gister werd ik daar weer eens aan herinnerd.
We keken namelijk Slumdog Millionaire.
Best een leuke film trouwens, maar een Oscar? Voor beste film?
En ook nog zeven andere Oscars?
Ik weet het niet, hoor. Maar zo goed vond ik hem nou ook weer niet.
Slumdog Millionaire speelt zich voor een groot gedeelte af in een sloppenwijken. In Mumbai/Bombay, India.
En ik vind het steeds weer verschrikkelijk.
Om te kijken naar die magere, vieze, huilende kindjes met van die vreselijk grote ogen die teveel gezien hebben.
Helemaal sinds ik Kobus heb. Het snijdt echt door mijn hart om te zien onder wat voor erbarmelijke omstandigheden sommige kinderen moeten leven.
En soms denk ik na over promoveren. Ik schreef zelfs al eens een goedgekeurd promotievoorstel. En wie wil dat nou niet, promoveren. In de VS. Aan één van de beste universiteiten van de wereld.
Maar ik vraag me af, of ik wel wil promoveren. Promoveren op het onderwerp sloppenwijken. En dan weer naar Marokko gaan.
Wil ik al die vreselijke dingen wel zien? En weten.
Zou mijn onderzoek iets uit maken?
Of leef ik liever in onwetendheid?
Ik weet het echt niet.
Wat ik wel weet is dat ik een goed leven heb. En de meeste van u, onze kinderen en familieleden hebben dat naar omstandigheden ook.
En ik weet heus dat er vreselijke dingen gebeuren. Ook met kinderen die niet in sloppenwijken wonen.
En daarom geloof ik oprecht dat nothing of real value measurable is.
En toch. Een dak boven het hoofd, sanitaire voorzieningen, een gevoel van veiligheid, dat is toch wel het minste dat een mens nodig heeft. En een kind al helemaal.
op 11 December 2009 om 10:49 PM
http://kobusenco.com/2009/12/11/een-huis-voor-iedereen/
[...] verschil maken. Ik weet alleen niet altijd hoe. Het enige dat ik weet, en ik schreef het al eens eerder, is dat iedereen een huis nodig heeft. Iedereen. En daarom ga ik iedere ochtend naar mijn werk. Om [...]
op 12 December 2009 om 5:24 AM
http://www.creatiefmetquirk.wordpress.com
Wow, wat een prachtige titel! En een begrijpelijk dilemma. Heb je er nog ooit een beslissing over gemaakt?