Heimwee is natuurlijk één van de grootste nadelen van verhuizen naar het buitenland.
Heimwee naar familie.
Vrienden.
Voor wie je er niet altijd kunt zijn. En van wie je gebeurtenissen mist.
Trouwerijen, geboortes, sterfgevallen.
En familie en vrienden missen ook van alles van ons.
De geboorte van Kobus. Het nieuwe huis.
En dat hoort er natuurlijk allemaal bij.
Bij verhuizen naar het buitenland.
Maar die gedachte maakt de dubbele gevoelens niet makkelijker.
Gelukkig bestaat er internet. En msn.
Ik probeer me soms voor te stellen hoe het was toen twee zussen van mijn opa in de jaren vijftig naar Australië emigreerden. Zonder dat ze ooit Nederland uit geweest waren. En zonder dat ze ooit een woord Engels hadden gehoord. En in de wetenschap dat ze hun ouders nooit meer zouden zien.
Dat is natuurlijk niet te vergelijken met nu. En niet te vergelijken met ons.
Maar toch.
Ik heb echt heimwee naar Nederland.
En wat is dat dan? Nederland?
Ik mis lopen door de stad.
De Nederlandse winkels en supermarkten.
Ik mis de Nederlandse nuchterheid.
De no-nonsense.
Ik mis fietsen.
En skeeleren over de dijk.
En ik mis gewoon Nederland.
Het Nederlandse landschap.
De duinen en het strand. De polders. Met koeien. De dijken. De rivieren. Het platte.
Euh…
Het vlakke, bedoel ik natuurlijk. Of nog beter, het wijdse.
Kent u dat gedicht van Hendrik Marsman?
Herinnering aan Holland?
Denkend aan Holland
zie ik brede rivieren van yokidrink
traag door oneindige
monden laagland gaan,
rijen ondenkbaar
ijle ontbijtkoeken populieren
als hoge pluimen
op de tafel aan de einder staan;
en in de geweldige
ruimte verzonken
de krakelingen boerderijen
verspreid door het land,
tompoucen boomgroepen, kaas dorpen,
pakken vlokken geknotte torens,
hagelslag kerken en dropjes olmen
in een groots verband.
De lucht hangt er laag
en de friet zon wordt er langzaam
in mayonaise en satésaus grijze veelkleurige
dampen gesmoord,
en in alle gewesten
wordt de stem van de nasi het water
met zijn heerlijke smaken eeuwige rampen
gevreesd en gehoord.
Nou ja, zoiets mis ik dus.
Op die rampen en stem van het water na dan.
Zoals ik al eens eerder
schreef, de ultieme heimwee naar Nederland manifesteert zich bij mij in eten.
Zo miste ik in Marokko maar één ding.
En dat was Nederlands eten.
Ik wilde geen couscous meer. En geen stokbrood met la vache qui rit.
Kunt u geloven dat dat zo’n beetje de enige twee dingen waren die ik daar at?
Ok, één keer at ik pizza. En ook één keer McDonalds.
En ik kan u trouwens zeggen, nooit was McDonalds zo lekker. Als in Marokko.
Vandaag kregen we weer eens een pakje in de post.
Dit pakje kwam uit Michigan.
Voor de geografische leken onder u, dit is één van die vijftg staten van de VS. Ergens in het midden, bovenin. Daar bij al die meren.
Michigan is één van de staten die het op dit moment heel zwaar heeft.
Onder andere omdat het grootste gedeelte van de Amerikaanse autoindustrie daar is gevestigd.
Enfin. In Michigan wonen van oudsher aardig wat Nederlanders.
Ik zou trouwens niet weten wat ze daar doen. En dat doet er ook niet toe. Voor de purpose of dit logje.
Er zitten in Michigan dus aardig wat Nederlanders. Dat zei ik net al. En ook veel afstammelingen van Nederlanders. En daarom zitten er in Michigan ook winkels die Nederlandse spullen verkopen. En ze doen dat ook online! En dus spekte ik laatst de economie van Michigan eens.
Wat er zoal in het pakje zat?
Vooral Nederlandse producten natuurlijk. Betekent dit trouwens dat ik dan voornamelijk de Nederlandse economie spekte?
Nederlandse producten zoals Chinese tomatensoep van Honig. Foe Young Hai mix. En twee zakken kroepoek.
Ok.
Er zaten ook echt Nederlandse producten in.
Fritessaus. Vlokken en hagelslag. Ontbijtkoek. Borrelnootjes. Kaas. Drop. Tum-tummetjes.
Deze dingen mis ik dus zoal.
Mocht u zich geroepen voelen om de Nederlandse economie te spekken en mij tegelijkertijd een plezier te doen.
