Gladde glibberigheid
Heeft u dat ook?
Dat u altijd wilt wat u niet heeft?
Ik ben bereid om het toe te geven.
Ik zeg het.
Sterker nog. Ik schrijf het. Hier op dit scherm.
Nou ja, ik typ het. Schrijven op een computerscherm is nogal zinloos, dat begrijpt u.
Ik wil altijd wat ik niet heb.
En ik wil ook altijd wat niet is.
En als ik het dan heb, dan wil ik weer terug naar het oude.
En dat. Dat is nu het probleem. Het probleem van vandaag.
Ik zal het even uitleggen.
Het was de afgelopen vier dagen ruim 30 graden hier.
En wat had ik daar op gewacht.
Eindelijk. Zomer.
Totdat ik me ineens weer realiseerde hoe warm dat is.
Ruim 30 graden.
In een huis zonder airco. Met een schuin dak. En het zonnetje dat daar de hele dag op staat te branden.
En in de auto. Met een stuur zo heet, dat het bijna niet is aan te raken.
En de keuken. Waar mijn blote benen steeds vastplakten aan de stoel.
En dan is er nog de borstvoeding.
De afgelopen dagen glibberden en gleden Kobus en ik als twee gladde alen langs elkaar heen. Naast melk wisselden we nog een andere lichaamsvloeistof uit.
Zweet.
Mensen, mensen, wat een zweet.
Heerlijk. Ik voelde de intieme band met Kobus gewoon groeien. Tijdens deze afgelopen dagen.
En nu is het dus weer gewoon een graad of 15. Ineens. Zomaar.
En het regent.
Eindelijk. Wat koeler.
Maar nu droom ik dus weer.
Over lekker weer.
Ik. Wil. Lekker. Weer.
Zo rond de 25 graden. Minstens.
Zomer. Tuin. Bloemetjes. Bijtjes. Bbq. Zwembad. Zweet. Borstvoeden.
Zucht.
Het is ook nooit goed.
Want.
Ik wil altijd wat ik niet heb.
En ik wil ook altijd wat niet is.
En als ik het dan heb, dan wil ik weer terug naar het oude.
En dat. Dat is nu het probleem. Het probleem van vandaag.
