Alleen en samen
Ik ben dus alleen thuis.
En stiekem vind ik het best lekker. Af en toe. Zo alleen.
Alleen tegenwoordig, ben ik niet echt meer alleen.
Zo at ik gisteravond mijn avondeten.
Penne met tomaat, mozzarella en kip.
En naast mij zat een meisje.
In een Stokke stoel. Aan dezelfde tafel.
En het meisje brabbelde wat af.
Sloeg met haar handjes op de tafel en at ondertussen een groenteprutje.
We aten samen.
Ik at samen. Met haar.
En ik ben dus niet alleen thuis.
Niet meer.
Ik ben samen met Kobus. Thuis.
En dat is best bijzonder.
Zo samen zijn.
Met zijn twee.
