Kop met Keesje
 
Apr
29
2009
02:35
0

Gladde glibberigheid

Heeft u dat ook?
Dat u altijd wilt wat u niet heeft?
Ik ben bereid om het toe te geven.
Ik zeg het.
Sterker nog. Ik schrijf het. Hier op dit scherm.
Nou ja, ik typ het. Schrijven op een computerscherm is nogal zinloos, dat begrijpt u.
 
Ik wil altijd wat ik niet heb.
En ik wil ook altijd wat niet is.
En als ik het dan heb, dan wil ik weer terug naar het oude.
En dat. Dat is nu het probleem. Het probleem van vandaag.
 
Ik zal het even uitleggen.
 
Het was de afgelopen vier dagen ruim 30 graden hier.
En wat had ik daar op gewacht.
Eindelijk. Zomer.
Totdat ik me ineens weer realiseerde hoe warm dat is.
Ruim 30 graden.
In een huis zonder airco. Met een schuin dak. En het zonnetje dat daar de hele dag op staat te branden.
En in de auto. Met een stuur zo heet, dat het bijna niet is aan te raken.
En de keuken. Waar mijn blote benen steeds vastplakten aan de stoel.
 
En dan is er nog de borstvoeding.
De afgelopen dagen glibberden en gleden Kobus en ik als twee gladde alen langs elkaar heen. Naast melk wisselden we nog een andere lichaamsvloeistof uit.
Zweet.
Mensen, mensen, wat een zweet.
Heerlijk. Ik voelde de intieme band met Kobus gewoon groeien. Tijdens deze afgelopen dagen.
 
En nu is het dus weer gewoon een graad of 15. Ineens. Zomaar.
En het regent.
Eindelijk. Wat koeler.
 
Maar nu droom ik dus weer.
Over lekker weer.
Ik. Wil. Lekker. Weer.
Zo rond de 25 graden. Minstens.
Zomer. Tuin. Bloemetjes. Bijtjes. Bbq. Zwembad. Zweet. Borstvoeden.
 
Zucht.
Het is ook nooit goed.
Want.

Ik wil altijd wat ik niet heb.
En ik wil ook altijd wat niet is.
En als ik het dan heb, dan wil ik weer terug naar het oude.
En dat. Dat is nu het probleem. Het probleem van vandaag.
Door Cisca in: The daily life | reageer
Apr
28
2009
02:35
0

Monarchistisch-republikeinse praatjes met plaatjes

Ok.
Ik vierde dus al Koninginnedag.
Terwijl dat bij u nog moet komen.
Wat dan wel weer raar is, want meestal gebeuren dingen bij u eerder.
Zoals het aanbreken van de avond.
Of Oud en Nieuw. 
Want weet u?
De meesten van u leven al zes uur langer in 2009 dan ik.
Maar dat haal ik straks weer in. Omdat ik zes uur later 2010 in ga.
Tenzij ik in Nederland ben met Oud en Nieuw. Dan raak ik dus zomaar zes uur van 2009 kwijt. 
 
Best knap hè? Dat ik zo goed kan lullen. Over niets. Echt een gave. Dat is het.
 
Maar ok. Even to-the-point.
Tot de punt.
Of het puntje.
Het puntje van Koninginnedag.
 
Want wat vieren we eigenlijk met Koninginnedag?
Duh, de verjaardag van de Koningin natuurlijk. 
En waarom vieren we Koninginnedag?
Nou, omdat de koningin jarig is. O nee, dat is in januari. De koningin-moeder dan. O nee, die is dood. Maar toch is ze nog steeds jarig. Zo werkt dat met koninginnen.
 
What’s up with that Queensday?
Dat vroeg iedereen mij gister.
En wat zeg je dan? Dat we op Koninginnedag de hele dag bier drinken, rommelmarkten aflopen, naar bandjes luisteren, en rare Oranje kleren aanhebben? En vieren dat we Nederlands zijn?
En vieren dat we een koningin hebben?
 
De zin en onzin van het koningshuis, dat is voor Amerikanen maar moeilijk te begrijpen.
Alhoewel ze hier trouwens wel helemaal weg zijn van Prins William en Prins Harry van het Britse Koningshuis. Die staan regelmatig op de voorkant van de roddelbladen.
Maar dat weet ik natuurlijk niet. Want ik lees alleen maar verantwoorde literatuur. En logjes.
 
Pfff.
Verwarrend allemaal, hoor.
Nederland. Amerika.
Monarchie. Republiek.
30 april. 4 juli.
 
Dus daarom maar een kleine Nederlands-Amerikaanse fashionshow. Van de enige echte Kobus.
Die haar Dutch heritage celebrates. En ok, ook een beetje haar Amerikaanse. Heritage.
 
En voor diegenen onder u die, óf geen Engels kunnen, óf niet goed van foto’s kunnen lezen, óf zijn afgeleid door Kobus’ lieve koppie, even de vertaling.
 
1) Gemaakt in Amerika met Nederlandse onderdelen
2) Gemaakt in de VS
3) Ik ben zo knap, ik moet wel Nederlands zijn
Dat zeg ik overigens de hele dag tegen mijn collega’s. En buren. En wildvreemde mensen in de rij bij de kassa.

4) Nederlands DNA van binnen
 
Door Cisca in: Kobus | reageer
Apr
27
2009
02:33
0

A brief. Summary.

Queensday. 2009.
 
Heel.Gezellig.
Spijker.Poepen.
Koek.Happen.
Rommel.Markt.
Wil.Helmus.
Koud.Bier.
Veel.Bier.
Lekker.Druk
Lekker.Warm.
Te.Warm.

Einde.Logje.

Bij.Na.
 
Sorry mensen.
U moet het met dit verslag doen.
Ik was druk vandaag.
En het was warm.
En toen kwam ik thuis.
Zonder sleutels.
Want sleutels in jas. 
En jas aan kapstok. 
En melkboer in Chicago.
Ver weg.
Dus bijna ruitje ingetikt. 
Maar bleek toch niet nodig.
Pfff.
Reservesleutel. In lantaarntje.
En reservesleutel werkte toch.
Na kwartier duwen, trekken en proberen.
Pfff.
 
Nu weet ik weer waarom we de voordeur nooit gebruiken.
En ik zoek dus nog steeds een nieuw huis.
Met een voordeur die opengaat als je de sleutel omdraait.
En airco.
Door Cisca in: Life in the USA | reageer
Apr
25
2009
02:32
0

Wat ik vandaag zoal doe

Het is 30 graden hier. 
Ik lig in de hangmat. 
In de tuin. 
De vogeltjes fluiten. En er vliegen allerlei hele rare enge insecten.
En ik draag slippers.
Aan mijn blote voeten.
Die vast zitten aan blote benen.
Ik lees Twilight. Deel 4. Van de saga.
En de saga is verslavender dan loggen.
Ondertussen viert Kobus haar eerste jurkjemetblotebenendag.
En haar eerste ikprobeereensuitofgrasteetenisdag.

Zometeen ga ik boodschappen doen.

Voor de bbq.
Van vanavond.
De melkboer en ik. Samen. Met zijn twee. In de tuin. 
 
Boodschappenlijstje.
Hamburgers. Broodjes. Kaas. Tomaat. Ui. Coleslaw. Garnalen. Stokbrood. Kruidenboter. Corona. Grolsch. Luiers.
 
O ja.
En 250 flesjes water. En 200 blikjes soda. 100 hotdogs. En broodjes. Ketchup. Mosterd. En ontelbaar veel flesjes Grolsch en Heineken.
Jaja, morgen is het zover.
Koninginnedag.
All the way here in Pennsylvania.
En ondergetekende is the chair of the committee.
Ik dacht dat dat een leuke eretitel was.
Blijkt dat ik ook een gedeelte van de boodschappen moet doen. Nou ja zeg.
Door Cisca in: Life in the USA | reageer
Apr
23
2009
02:31
0

85 = 30

Vandaag is het hier een graad of 15.
En dat is het al weken.
Saai, druilerig, met een enkele lekkere lentedag. Maar nog niet echt indrukwekkend. Zeker vergeleken met Nederland.
 
Weinig boeiend, dit logje, zult u nu denken.
 
Of het moet zijn dat het eigenlijk 60 graden is vandaag. 60 graden Fahrenheit.
 
En sjonge jonge, wat is dat irritant. Die Amerikanen die zich weigeren aan te passen aan mij de rest van de wereld.
 
Fahrenheit. Gallon. Mile. Cup. Ounce. Yard. Foot. Inch. Quart.
En de ergste is pound. Want dat is dan weer geen halve kilo pound, maar net iets anders.
 
Zouden ze wachten tot wij ons aanpassen? Aan hen.
Nouou.
Dan kunnen ze lang wachten. Want daar begin ik dus niet aan. Aan aanpassen. Vraag maar aan de melkboer.
 
Maar even over morgen, hè.
Morgen wordt het 70. In Fahrenheit.
Dat is zeg maar 20. In Celsius. En dat is lekker.
 
En zaterdag wordt het 85.
Vijf. En. Tachtig.
85!
Dat is gewoon 30.
30 graden Celsius.
 
En zondag ook. En maandag ook.
Het is zomer.
En dat terwijl het nog niet eens echt lente is geweest.
Joehoe!
Door Cisca in: Life in the USA | reageer
Apr
22
2009
02:29
0

Een aapje in een kooi

Herinnert u het zich nog?
Apenkooien?
 
Ah, wat een jeugdsentiment.
De gymles van vroeger. 
 
Ja.
 
Ja.
De gymles.
Daar vond ik dus niets aan.
Want ik was altijd de kleinste. En niemand wilde mij in zijn team.
Toen werd ik 10. En ik ging zaalvoetballen. En groeide iets van 25 centimeter in twee jaar.
En toen kwam het toch nog goed.
Daarna groeide ik trouwens niet meer. Maar dat is weer een ander verhaal.
 
Apenkooien. Dat was gaaf. Veel leuker dan gewone gym.
Want alles mocht. En kon.
Het klimrek. De bok. De touwen en de ringen. Springplanken en matten. Alles stond door de zaal heen. En dan oppassen dat je niet getikt werd.
Ja, gaaf.  Dat apenkooien.
 
En nu zie ik hier in huis een opkomend apenkooi talent.
En laat dat nou eens goed uitkomen, want er bestaan ook Nederlandse kampioenschappen apenkooien, zie ik net. Ergens op de Veluwe.
Zou ik daar grof geld mee kunnen verdienen?
 
Want die Kobus hè, die houdt van apenkooien.
Een Nederlands apenkooi kampioen in de dop. Mark my words.
U ziet mij nog. Op tv. Naast Kobus.
Bij SBS6. Ofzo. En dan word ik geïnterviewd. Door Hans Kraay junior. Ofzo.
Geen Domino D-Day, but Apenkooi Dag.
 
Kobus heeft in ieder geval recent bedacht om met haar training te beginnen.
Overal wil ze uit klimmen. Of rollen. Of draaien, duwen, trekken.
Dus tijd om de kooien het bed en de box omlaag te doen. Want ze apenkooit vooral in bed. Ze draait het hele bed door, en slaapt ineens overdag op haar buik.
Nou ja, dat vindt ze blijkbaar lekkerder. Vooruit. Mijn eigen aapje in de kooi atleet in bed.
 
Ik ga eens kijken of ik een manager voor haar kan vinden.
Dan kan ze vast onder contract.
Door Cisca in: Kobus | reageer
Apr
21
2009
02:28
0

Over Kobus, de tiet en HET weekend

Binnenkort is het zover. Het weekend.
 
HET weekend. 
Het jaarlijkse weekendje weg met vriendin M. 
Half Europa en de VS bezochten we al de afgelopen jaren.
Madrid. Kopenhagen. Riga. Washington DC. Milaan. Miami.
 
Wat we doen tijdens deze bezoekjes?
Ach, u kent het wel. Het standaard vriendinnengeneuzel.
Vooral veel lachen. En praten. Over van alles en nog wat.
Verder eten we. En we drinken.
En ok, we kijken ook wat rond in de stad. En bezoeken wat bezienswaardigheden. Enzo.
Want daarom gaan we natuurlijk eigenlijk. Voor die bezienswaardigheden. Dat begrijpt u.
 
En het is dus bijna zover. In juni gaat het weer gebeuren. 
Een lang vriendinnenweekend weg is alleen niet zo handig met een Kobus aan de tiet. Dan heb ik namelijk amper tijd voor M. 
En nee, Kobus mag niet mee. Dat gaat niet. Het is een vriendinnenweekend. En alleen M. en ik zijn uitgenodigd.
O nee, ik krijg nu een paniekaanval. Vier dagen en drie nachten zonder Kobus! O nee, ik moet nú M. bellen. Afbellen. Want dat trek ik niet. O nee. Neeheeeeee.
 
Kobus, de tiet en HET weekend. Dat gaat niet samen. En dus ga ik langzaam de borstvoeding afbouwen. Zodat ik tijdens het weekend maar één keertje per dag hoef te kolven. In plaats van drie. En dat is prima. Maar toch ook wel een beetje moeilijk. Kobus wordt groot.
En het is ook wel weer heel fijn. Joehoe! Want al die maanden twee keer kolven per dag, dat ben ik best zat. En dat hoeft zometeen niet meer. Joehoe! Gewoon alleen nog maar ‘s ochtends en ‘s avonds voeden. Joehoe!
 
En joehoe! Een weekend weg zonder Kobus.
O nee!
Help.
 
M. is blijkbaar wel heel lief zeg.
Een lang weekend weg zonder Kobus.
Met haar.
Euhm… Slik…
 
Ok.
Ik begin nu vast met de geestelijke voorbereiding. Het is nog acht weken.
 
*Adem in, adem uit*
Door Cisca in: Kobus | reageer
Apr
20
2009
02:27
0

Dit logje gaat niet over poep. Echt niet. Dus.

En toen was de melkboer weer thuis.
Alleen is het maar voor zes dagen. Want dan gaat meneer weer weg. Gezellig. Naar Chicago.
En speel ik dus weer single parent.
Ach ja, a girl’s gotta do what a girl’s gotta do.
This is also known as: a girl’s gotta take what a girl is given.
En dat doe ik graag. Take what is given.
Wat ik zoal kreeg, naast die upcoming week of single parenting?
Drie verschillende soorten ontbijtkoek.
Roggebrood.
Limonadesiroop.
Atjar Tampoer.
En allerlei slechte dingen. Zoals stroopwafels. En drop. En winegums. En borrelnootjes.
Ik kreeg ook een hele fancy paraplu.
En nou ja, hij was gewoon de yokidrink vergeten!

Kobus kreeg ook nog van alles.
Roosvicee.
Echte Nederlandse liga.
Twee leuke truitjes van de Mexx.

En natuurlijk ook nog wat leuks van de HEMA.
Waaronder een jurkje.

Dit alles viel echter in het niets bij mijn jurkje. Een Spaans jurkje.
Dat de melkboer zelf had uitgezocht. Speciaal voor mij. In Spanje.
Een mooi jurkje. En het paste ook nog.

Huh?
Klaagde ik niet vandeweek nog over zijn slechte kledingsmaak?
En ik maar denken dat de melkboer mij helemaal niet kent. En me nooit begrijpt. En gewoon geen verstand heeft van vrouwen. En van mode.

Hmmm, zou dat dan toch niet kloppen?
O ja, en tot slot nog een berichtje voor alle mensen die hier komen via de zoekopdracht poep in de mond.

U bent hier echt op de verkeerde plek. Dus scheert u weg. Weg, weg, weg! Oprotten! Alstublieft. En snel een beetje. Want ik weet waar u woont.
4 sinds gisteren. Nou ja, zeg.

Door Cisca in: Blablabla klets klets | reageer
Apr
18
2009
02:26
0

De morgenstond heeft poep goud in de mond

Kobus likes food.
En zo kan het, dat ze in de afgelopen vier weken anderhalve kilo aankwam. En dat is goed. Want baby’s moeten aankomen.
 
Haar lichaampje begint ondertussen gelijkenis te vertonen met dat van het Michelin mannetje.
Enkels en polsen zijn volledig afwezig.
Opgeslokt.
Door een rolletje vet. 
En die driedubbele onderkin van uw enge oudtante?
Die is gereïncarneerd. In Kobus.
 
Ondertussen vraag ik me vooral af hoeveel het Michelin mannetje wel niet poept of er geen oplossing is voor die vijf of zes verschrikkelijke poepbroeken van Kobus per dag.
 
Want.
Die poepbroeken zijn natuurlijk het gevolg van die goede eetlust.
Goed. Fijn. Leuk.
Heel belangrijk, een goede eetlust. 
 
En een goede spijsvertering. Ook heel belangrijk. En goed, fijn en leuk.
 
Maar toch.
Toch blijft er één prangende vraag.
Zo’n vraag waardoor ik ‘s avonds net iets minder lekker in slaap val.
 
Want waarom?
Meine Damen und Herren, warum?
Waarom wordt de allerdikste, allervieste, allermeest stinkende en allervastplakkendste poep ‘s ochtends om zeven uur gemaakt? Waarom?
Is het mogelijk om kinderen hierop te trainen?
Want ik geef me op. Voor die training.
De verschuifdemeestviezepoepbroeknaarnegenuuralsmamainiedergevalietsgegetenheefttraining.
Of zindelijksheidstraining voor zeven maanden oude baby’s. Daar zou ik ons ook voor opgeven.
 
Morgen ben ik er trouwens niet. Want dan haal ik de melkboer van het vliegveld en ga ik toekijken hoe hij die zes poepbroeken verschoont de komende week, terwijl ik onderuit hang in de LoveSac beleven we hopelijk een lekker middagje met zijn drietjes.
 
Joehoe. De melkboer komt bijna thuis!
Door Cisca in: Blablabla klets klets | reageer
Apr
17
2009
02:25
0

Als de melkboer van huis is, danst het melkmeisje op tafel

Als de melkboer van huis is, zit ik altijd met hetzelfde dilemma.
Want ik wil van alles. 
Alleen vraag ik me af of mijn wensen en gedachtes wel zo moreel verantwoord zijn.
 
Wat ik zoal wil?
 
Al de lelijke kleding van de melkboer weggooien.
En zijn oude sportschoenen.
En die douchegel die niet lekker ruikt.
 
Zijn nachtkastje, en de enorme stapel spullen die erop ligt, zou ik zo uit het raam gooien. En daar achteraan een klein gedeelte van alle andere troep die hij graag verzamelt.
Ik wil trouwens ook wel Civilization van zijn computer afhalen.
 
En als ik dan toch bezig ben, verf ik ook meteen de muren in een heftig kleurtje. 

Of zal ik gewoon de vraagprijs bieden? Voor dat mooie huis? 

Dat merkt ‘ie vast niet.
 
Ach ja, als het puntje bij paaltje komt, ben ik een mietje accepteer ik de melkboer natuurlijk gewoon zoals hij is. Want hij is heel lief, ook als hij het allerlelijkste overhemd van het westelijke halfrond aan heeft een overhemd draagt dat ik niet zo mooi vind.
 
En ik dans dus niet op tafel, terwijl hij weg is.
Maar ik droom er wel van.
Van dé dans.
Op tafel.
Door Cisca in: The married life | reageer
oudere berichten »

Origineel thema door TheBuckmaker.com | Aangepast thema door Lucas | Copyright 2009-2011 (©) Cisca