Grrr…oen, en adem uit
Vandaag wil ik graag een visualisatie oefening met u doen.
Haal diep adem, ontspan, en sluit uw ogen.
O nee.
Wacht!
U moet eerst verder lezen.
Anders valt er niets te visualiseren en dan werkt de oefening natuurlijk niet.
Ik wil dat u denkt aan de kleur groen. Groen. En niets anders. Alleen maar groen.
Laat u overspoelen door de kleur groen.
En sluit dan de ogen…
…en open de ogen.
Werkte het? Wat kwam er bij u boven?
Ik dacht aan gras. Lente. Weilanden met koeien. De groene ogen van de melkboer. En aan Rasti Rostelli.
Er kwamen ook allerlei spreekwoorden bij mij opborrelen.
Zo groen als gras.
Euhm… Ikke? Nee.
Zich groen en geel ergeren.
Dat doe ik nooit. Behalve aan klitten in mijn haar, koude voeten, de melkboer in de badkamer en het logge overheidsapparaat dat the County heet.
Het gras is altijd groener aan de andere kant.
Ja. Dat is dus niet zo. Punt.
Vandaag draagt minstens de helft van mijn collega’s iets groens. Sommigen zijn zelfs bijna helemaal groen.
Veel gebouwen zijn deze hele week groen verlicht.
En de Chicago River, die ligt hier niet in de buurt hoor, die ligt bij Chicago, is vandaag ook groen. Tenminste, dat hoorde ik vanochtend.
En waarom?
Het is St. Patrick’s Day vandaag. De Ierse nationale feestdag. En de Ierse nationale kleur is groen. Dat wist u natuurlijk wel sinds het EK voetbal 1988, toen we nipt met 1-0 wonnen van de Ieren.
St. Patrick’s Day dus. En dat wordt grootst gevierd hier. Waarschijnlijk grootser dan in Ierland.
En dus snoep ik vandaag Irish Potatoes en hebben we straks een heuse St. Patrick’s Day lunch. Alleen dan wel zonder Guiness. Niet dat ik daar van hou, ik hou van Grolsch. Wat dan weer in groene flesjes zit.
Maar ook dat zal er wel niet zijn.
Moet ik toch nuchter al die appendices annex addendums aftypen.
