Zoet
Gister was het zover. Onze kleine dochter. Alweer zo groot. Alweer zes maanden.
En nu ben ik normaal niet zo van de zoet.
Ook niet van de stout hoor. Dat u niet denkt dat ik een soort Heleen van Royen dan wel Marlies Dekkers ben. Dat ook weer niet.
Ik hou trouwens wel van zoet als het om eten gaat. Tum tummetjes. Dropkrijtjes. Winegums. Die gaan er wel in bij mij. En natuurlijk chocola. Ook altijd lekker.
Alhoewel ik ook wel weer van hartig hou. Blokjes kaas, borrelnootjes, bitterballen, chipjes, augurkjes, dat soort dingen. Nou ja, ik hou dus van zoet en hartig. En ik draaf door.
En terwijl ik door draaf, dwaal ik ook nog eens af.
Ik wilde namelijk zeggen dat ik normaal niet zo van de zoete gevoelens en emoties ben.
Een nuchtere Hollandse meid. Dat ben ik.
En toch. Zes maanden Kobus. Dat vind ik toch wel bijzonder.
En ik dacht eens terug. Aan de zwangerschap en bevalling. En aan hoe wonderlijk het is, dat we zomaar zo’n lief mensjeisje kregen om voor te mogen zorgen.
Hiep hiep hoera.
Zes maanden papa en mama.
Zes maanden Kobus.
