De nagelverf en puimsteen scrub boer
Ik hou niet zo van voeten.
Stiekem vind ik alle voeten vies.
Wanneer de melkboer met zijn blote voeten in mijn buurt komt, ren ik hard weg.
Voeten zijn vies.
Onrein.
In dat opzicht pas ik in ieder geval beter bij Marokko dan bij de VS.
Maar ja, dan zijn er nog al die andere opzichten.
Ik heb liever dus niet dat andere mensen aan mijn voeten zitten. Misschien voor grof geld. Iemand? Interesse?
Maar in de VS hoor je er eigenlijk niet bij zonder gemanicuurde gepedicuurde teentjes.
En ik hoor er natuurlijk graag bij.
Zo ben ik.
En dus ga ik sinds vorig jaar regelmatig naar de pedicure. Zo eentje als u vast wel eens zag op tv. Met van die stoelen, op een rijtje.
Ik betaal dan 20 dollar aan een vreemde man die mijn voeten misbehandelt.
Ik zeg u, dat gefriemel aan mijn nagelriemen en dat puimsteentje over mijn voetzolen is echt niet prettig.
Maar.
Also included, een heerlijke voet- en kuitmassage. En, de vreemde man kan heel mooi verven. Vier laagjes doet hij erop. En weken lang blijft het mooi. En dat voor 20 dollar. En er zijn wel 100 kleurtjes om uit te kiezen. Donkerpaars koos ik zondag.
Ik heb trouwens een new business ideetje. Voor iemand die een eigen bedrijf wil beginnen.
Start een vestiging voor baby mani’s en pedi’s. Dat lijkt me een gat in de markt. Want dat knippen van die nageltjes van Kobus vind ik maar eng. Ik knipte zelfs al een keer per ongeluk in haar vingertje. En ja, er kwam een mini druppeltje bloed uit ja.
Gelukkig is de melkboer heel goed. In manicures en pedicures. Bij Kobus.
Niet bij mij. Hij heeft blijkbaar liever een vreemde man die aan mijn voeten zit. En dat ik daar dan geld voor betaal.
Nog even voor de record: de melkboer heeft één keer mijn teennageltjes gelakt. Toen ik zwanger was. En er zelf niet goed bij kon. En nog niet wist van het bestaan van de puimsteen scrub en nagelverf boer. Dat was wel heel lief van hem.
