DDDruk
Soms vind ik het leven best druk. Met kind, baan, man en sociaal leven.
Zo was daar vandaag.
Het begon al op het werk. En ik maar denken dat ambtenaren nooit druk zijn. Laat staan Amerikaanse ambtenaren.
Maar ik was het dus wel. Druk. Want ik schrijf op dit moment een rapport. Voor HUD.
Het Amerikaanse ministerie van VROM. Of te wel, the Department of Housing and Urban Development. HUD dus. En dan goed uitspreken hè. HUDDDD. Niet zo’n ding op de hei.
Nederlanders die Engels spreken, schijnen altijd herkenbaar te zijn. Doordat ze een d aan het eind van een woord hetzelfde uitspreken als een t.
En dat moet dus niet. In het Engels. Maar we leren dat maar moeilijk af.
Wat zou het eigenlijk makkelijk zijn als je in het Nederlands dit verschil ook kon horen.
Dan waren we meteen af van al die t, d, en dt problemen.
Mijn rapport moet op 31 maart binnen zijn bij HUD.
Nou denkt u, 31 maart, dat duurt nog een maand.
Maar dan vergeet u een essentieel punt.
Want ik werk voor de overheid.
Het grootste, logste en meest bureaucratische orgaan dat bestaat.
Mijn rapport moet gecontroleerd worden.
Door minstens 10 verschillende mensen. Die daar dan ook allemaal nog eens heel lang over doen.
Eerst gaat het naar de verschillende managers wier projecten in het rapport beschreven staan.
Vervolgens naar de twee deputy directors.
En dan naar de director.
En dan weer naar de twee deputy directors.
En weer naar de director.
En dan verlaat het rapport het department. Om naar de County Administrator te gaan. De baas van de County, en van alle directors.
En tot slot gaat het rapport naar de Commissioners. De echte bazen.
Wij hebben er drie. Commissioners. Niet aangewezen door de koningin, maar gekozen. Door het plebs. Twee Republikeinen en een Democraat.
Die drie Commissioners bepalen alles. En zij horen en zien ook alles. Zegt men.
Als een soort Big Brother en zijn twee Big Sisters waken zij over de County.
Na deze drukmetrapporttypende werkdag stapte ik in de auto. Om vervolgens een half uur in de file te staan. En aan te komen bij die gezellige YMCA. Ik kreeg een paar vieze flessen en een ondergekakt rompertje mee, kwakte Kobus in haar auto stoel en ging op weg naar huis.
Alwaar ik Kobus wat mashed pompoen voerde, terwijl ik ondertussen afgekolfde melk in flesjes gooide, het kolfapparaat en flessen afwaste, de post doorkeek, een glas limonade dronk, naar de wc ging, en alle spulletjes voor Kobus’ avondritueel klaar legde.
Toen kwam de melkboer thuis.
En vertrok ik naar de kroeg.
Ik besprak daar Amerika en zijn inwoners, politieke corruptie en allerhande privé zaken. Met Belgische vriendin E. Dat u niet denkt dat ik daar alleen tegen de bar tender zat te lallen.
We dronken een paar biertjes en wijntjes. En aten hetzelfde als altijd. Pittige mosselen en pizza met champignons en geitenkaas. Why change a winning combination?
Uiteindelijk concludeerden dat we het hier best naar ons zin hebben. In the US of A. Voor nu.
Toen reed ik weer naar huis.
Waar ik allereerst geconfronteerd werd met Kobus’ nieuwste vaardigheid. Sinds vijf dagen eet zij om half zes een groentehap. Krijgt dan om half zeven een fles, gaat naar bed en schijt vervolgens een hele luier vol. In haar slaap. En dus ik verschoon haar sinds kort dan maar. In haar slaap. Om een uurtje of acht. Zodat ze niet om drie uur ‘s nachts kan verzinnen dat ze verschoond wil worden.
En de melkboer? Nee, die had vandaag niet meer bij Kobus gecheckt na zeven uur. Ze was stil. En mama checkt natuurlijk altijd meteen als ze thuis komt. De walmen dansten me al tegemoet, toen ik de deur op een klein kiertje deed.
Nu typ ik een logje. Met Obama’s speech aan Congress op de achtergrond. Terwijl ik ondertussen aan het kolven ben.
Zometeen ga ik douchen. En dan naar bed.
Druk, dat was het vandaag.
Maar wel lekker.
