Lieve Viggo
Gister zag ik je eindelijk weer eens.
In Appaloosa. Een stadje ergens in het zuiden van de VS. We schrijven 1882. Jij als deputy marshall. Met een snor en een sikje. Persoonlijk hou ik daar niet zo van.
Maar toch. Je was zoooooo sexy. En aantrekkelijk. En mysterieus.
Twee jaar geleden zag ik je voor het laatst. In Eastern Promises. Een oscar nominatie kreeg je daarvoor.
De vechtscène in de sauna staat op mijn netvlies gebrand.
En die ene hele kuise kus met Naomi Watts, aan het eind. Ik droom er nog over.
En dan is daar nog de Lord of the Rings trilogie. Met jou als Aragorn. De koning. Ook daar ben je met baard. Maar opnieuw doet het er niet toe.
Volgens de melkboer zijn al jouw rollen hetzelfde. Langzaam. Traag. Met dezelfde blikken. En dezelfde stem.
Nou ja, dat zal dan wel. Maar die blikken en die stem. Die doen het helemaal voor mij.
De melkboer zou er nog wat van kunnen leren.
Helaas maak je niet zoveel films. Want je schildert, en schrijft gedichten en boeken. En spreekt iets van vijf talen. En je hebt drie jazz cd’s gemaakt.
Ik schrok trouwens wel van je leeftijd. Die zag ik net. Op de IMDB. Maar dat geeft niet, ik hou wel van oudere mannen. Vooral als ze er zo goed uitzien als jij.
Begrijp ik nou dat je in New York woont? Want ik woon daar in de buurt.
Zullen we eens iets afspreken?
Liefs van Cisca
