Over gele wortels en Amerikaanse eetgewoontes
Ik was vandaag met Kobus bij de dokter. Voor haar vijf maanden check. En zodat de enge zuster weer twee injectienaalden in haar dikke Michelin man achtige dijtjes kon zetten.
De dokter vertelde me dat ik de komende maand Kobus wel wat groentes mag geven, mocht ik dat willen. Gele groentes.
Nu zie ik u denken, gele groentes? Dat dacht ik dus ook. Gele groentes? Bestaan die?
Dus ik vraag voorzichtig aan de dokter wat dat zijn. Gele groentes.
Er zijn er dus drie. Squash. Sweet potatoes. En carrots.
Deze groentes zijn alle drie wat zoetig en daarom goed om mee te beginnen.
Ik dacht twee dingen.
Één. Wortels zijn oranje, niet geel.
En twee. Ik ken helemaal geen baby’s die squash en sweet potatoes eten. Dat is Amerikaans voedsel. En ik ben Nederlander. En de melkboer ook. Kobus nog niet, maar dat doet er niet toe. Ze is ook Nederlander. Diep van binnen.
En als die veramerikanisering nu al begint, komt het vast nooit meer goed.
Dan word ik net zoals één van mijn te zware, ongezond levende, stereo type Amerikaanse collega’s. Die haar achttien maanden oude zoontje twee keer per week meeneemt naar de McDonalds. Als traktatie. Zegt ze.
Als traktatie? Dan doe je dat toch twee keer per jaar? Of misschien anders twee keer per half jaar. Of twee keer per maand als het echt moet. Maar niet twee keer per week.
En trouwens. Een traktatie. Moet je dan niet iets te vieren hebben? Of een andere traktatie reden?
