Soms hit het me ineens in de face. Vliegt het me aan. Zo maar. When you least expect it. Heimwee. Homesickness. Sehnsucht. Alles overheersend. De al eerder genoemde heimwee naar de HEMA. Heimwee naar het moederland. Naar mijn vader en moeder. Naar mijn zusje en twee lieve nichtjes. Naar fietsen, de Albert Heijn, een visje eten op de markt op zaterdagmiddag, GTST, mijn favoriete kroeg in Nijmegen, en Fifth, waar ze van die leuke jurkjes verkopen.   En ik wil Kobus zo graag weer showen aan iedereen. Want ze is nu nog liever, mooier, knapper, groter en intelligenter dan met Kerst.     Ik probeer mezelf tijdens zo’n aanval maar te vertellen dat ik in Nederland heimwee zou hebben naar de VS. Heimwee naar de mooie heuvels, de ruimte en sushi eten. En naar het kijken van Grey’s Anatomy. Right away. Zodra het uit is en niet een half jaar later, zoals in Nederland. En heimwee naar shoppen op Fifth Avenue. Want dat doe ik soms. Shoppen in New York City. Maar twee uurtjes rijden hiervandaan. Dat dan wel weer.     Maar toch. Ik wil mijn jongste nichtje vasthouden. Nu. Meteen. En dat gaat niet. Want zij woont acht k*t uur vliegen hiervandaan.   

En voor wie het zich afvraagt, ja ik heb ook nog steeds heimwee naar yokidrink ja.