What’s in a name
Op een dag, ik was toen een paar maandjes zwanger, vroeg ik de melkboer of we niet eens een naam moesten verzinnen voor de ongeboren vrucht. A working title zeg maar. In plaats van embryo, foetus, baby of het.
Binnen twee seconden kwam de reactie. En dat is snel. Twee seconden. Want normaal doet de melkboer er heel wat langer over om op mij te reageren.
De reactie was Kobus. Overdonderd als ik was, door de eerdergenoemde snelheid en de orginaliteit van deze naam, ging ik meteen akkoord. Ik was zelfs enthousiast. Moet je nagaan wat zo’n snelle reactie met je doet.
Want ik moet vaak wachten joh. Uren, dagen, maanden duurt het soms. Het kan zelfs gebeuren dat ik een half jaar moet wachten. Op een reactie.
Enfin, zo kwam het dus dat Kobus Kobus heet.
Maar ik vraag me wel af hoe hij in hemelsnaam op deze naam is gekomen. En zo snel.
