Over tijd en bellen
De minder intelligente mensen onder jullie denken misschien dat ik midden in de nacht logjes zit te schrijven. Maar nee. Er is natuurlijk tijdsverschil! O wat voelt het soms toch goed om betweterig te doen. Waarom weet ik eigenlijk niet. Ik denk dat ik diep van binnen een enorme b*tch ben. Waarschijnlijk. Tijdsverschil tussen hier en Nederland. Meestal zes uur, maar soms ook vijf of zeven. Das weer afhankelijk van de zomer- en wintertijd. Maar dat wordt te ingewikkeld. Eigenlijk snap ik dat zelf ook niet. Maar dat kan ik natuurlijk niet laten merken.
Bellen met Nederland is best onhandig door dat tijdsverschil. Want tegen de tijd dat ik ‘s avonds op de bank neerzak en tijd heb om te bellen, liggen de meeste Nederlanders allang op één oor. Of op hun achterhoofd. Dat kan ook. Whatever works best for you. Zeg ik.
Bellen moet dus altijd op zaterdag- en zondagmiddag, in Nederland zaterdag- en zondagavond. En dat is wel eens irritant. Als ik mijn boodschapjes aan het doen ben en mijn Nederlandse vriendinnetjes doen wat ze zoal doen op zaterdagavond. En je eigenlijk dus geen zin dan wel tijd hebt om te bellen.
Gelukkig werk ik niet zo heel hard. En kan ik dus ook heel goed gebeld worden in de baas zijn tijd. Niet bellen he, in de baas zijn tijd. Dat doe ik niet. Alleen gebeld worden. Om even alle laatste ontwikkelingen door te spreken met het zusje. Of met vriendin M. Of met mijn moeder. Of met de melkboer.
Das dan wel weer raar, bellen met de melkboer onder werktijd. Die woont namelijk gewoon bij mij in huis. Of ik bij hem, het is maar hoe je het bekijkt. Dus we zouden ook ‘s avonds kunnen praten. Samen op de bank. Als iedereen in Nederland al ligt te slapen. Maar tegenwoordig zit ik dan natuurlijk te loggen.
