Kop met Keesje
 
Jan
31
2009
01:17
0

Over tijd en bellen

De minder intelligente mensen onder jullie denken misschien dat ik midden in de nacht logjes zit te schrijven. Maar nee. Er is natuurlijk tijdsverschil! O wat voelt het soms toch goed om betweterig te doen. Waarom weet ik eigenlijk niet. Ik denk dat ik diep van binnen een enorme b*tch ben. Waarschijnlijk. Tijdsverschil tussen hier en Nederland. Meestal zes uur, maar soms ook vijf of zeven. Das weer afhankelijk van de zomer- en wintertijd. Maar dat wordt te ingewikkeld. Eigenlijk snap ik dat zelf ook niet. Maar dat kan ik natuurlijk niet laten merken.
 
Bellen met Nederland is best onhandig door dat tijdsverschil. Want tegen de tijd dat ik ‘s avonds op de bank neerzak en tijd heb om te bellen, liggen de meeste Nederlanders allang op één oor. Of op hun achterhoofd. Dat kan ook. Whatever works best for you. Zeg ik.
 
Bellen moet dus altijd op zaterdag- en zondagmiddag, in Nederland zaterdag- en zondagavond. En dat is wel eens irritant. Als ik mijn boodschapjes aan het doen ben en mijn Nederlandse vriendinnetjes doen wat ze zoal doen op zaterdagavond. En je eigenlijk dus geen zin dan wel tijd hebt om te bellen.
Gelukkig werk ik niet zo heel hard. En kan ik dus ook heel goed gebeld worden in de baas zijn tijd. Niet bellen he, in de baas zijn tijd. Dat doe ik niet. Alleen gebeld worden. Om even alle laatste ontwikkelingen door te spreken met het zusje. Of met vriendin M. Of met mijn moeder. Of met de melkboer.
 
Das dan wel weer raar, bellen met de melkboer onder werktijd. Die woont namelijk gewoon bij mij in huis. Of ik bij hem, het is maar hoe je het bekijkt. Dus we zouden ook ‘s avonds kunnen praten. Samen op de bank. Als iedereen in Nederland al ligt te slapen. Maar tegenwoordig zit ik dan natuurlijk te loggen.
Door Cisca in: Life in the USA | reageer
Jan
30
2009
01:16
0

Een dag uit het leven van Kobus en co

Belevenissen van Kobus en co. Daar zou het hier over moeten gaan. Dus ja. Daar moet ik dan maar eens iets over schrijven. Onze belevenissen.
 
Vanochtend stond ik op. Ik werd wakker van de wekker. Want Kobus he, daar heb ik dus geen zak aan. Elke ochtend moet ik die wakker maken. En ik maar denken dat ik een soort prive wekker zou baren. Nou, nee dus.
Toen deed ik eerst mijn haartjes en make-up.
Toen voedde ik Kobus. Op zich wel prettig, want ‘s ochtend staan ze helemaal op springen.
Toen pakte ik mijn tasjes in: handtas, lunchtas, kolftas.
En toen reed ik weg.
Om de hele dag een beetje de ambtenaar uit te hangen. Rapportjes typen, vergaderingetje hier en daar, en logjes lezen natuurlijk. Dat laatste doe ik eigenlijk vooral de hele dag. Ambtenaar he. Die doen dat. En de belastingbetaler maar betalen. Gelukkig voor jullie is dat de Amerikaanse belastingbetaler. Waar ik dan ook zelf weer bij hoor.
 
Maar ja, ik dwaal af. Onze belevenissen.
Terwijl ik naar het werk reed, bracht de melkboer Kobus naar de YMCA.
Want daar is ze overdag. Leuk vind ze het daar, joh. Ik denk leuker dan bij ons thuis. Vandaar dat we haar daar naar toe brengen. En wat zij zoal doet daar? Slapen, drinken, poepen, slapen, drinken, poepen, plassen, beetje spelen met de andere kindjes, slapen. En dan komt mama haar weer ophalen.
 
O ja, en de melkboer. Die werkt ondertussen ook. Die hangt de hele dag een beetje de melkboer uit. Pfff. Das pas zwaar werk. Ambtenaar zijn is er niets bij.
 
En dan ploffen we ‘s avonds op de bank. Voor de tv. Of de laptop. Of we spelen scrabble. Ik win dat trouwens altijd. Behalve vorige week. Toen haalde de melkboer de hoogste score allertijden. Maar dat was eenmalig.
 
Wow. Ruim een week loggen. En dan krijg je al dit soort inspiratieloze verhaaltjes.
Door Cisca in: The daily life | reageer
Jan
29
2009
01:15
0

Over meloenen en erwtjes

In mijn paar weken in logland heb ik al gemerkt dat ongeveer de helft van alle logjes over poep of borsten gaat. De andere helft gaat over eten.
En aan deze trend doe ik natuurlijk graag mee. Want ik heb ook wel wat te melden. Over poep. En over borsten. En trouwens ook over eten. Vandaar de titel van dit log.
 
Ik heb in ieder geval van de week nog gelezen over een meiske dat een gat in de massagetafel nodig heeft voor haar galiameloenen. En ik weet ook van een andere logger die enorme joekels heeft.
Pfff, ik zou willen dat ik een gat nodig had voor mijn galiameloenen. Twee erwtjes op een plank zei mijn vader altijd al. Ik heb er nu nog een trauma van.
Ik hou trouwens meer van erwtjes dan van galiameloenen. Watermeloen vind ik wel weer erg lekker. In de zomer. Bij de BBQ.
 
Ach ja, zoals met vele dingen in het leven, gaat het niet om de kwantiteit, maar om de kwaliteit. En tot nu toe doen die van mij het goed, op velerlei vlakken. En sinds de geboorte van Kobus hebben ze een nieuwe functie. Trots dat ik op ze ben, joh. Mijn hartje zwelt ervan. En zij ook.
Helaas werken ze sinds kort wat minder goed. Dat krijg je als je twee dagen lang alles en meer eruit kotst en poept ziek bent.
 
En dus heb ik vandaag geen tijd. Geen tijd voor een logje. Of voor reacties op logjes. Of voor televisie kijken of een gesprek voeren.
 
Vandaag werk ik gewoon. En verder kolf ik of hangt Kobus aan de tiet probeer ik de borstvoeding weer even goed op gang te brengen. Want ik wil het graag nog even volhouden. 
Maar daarna zijn ze ooit weer van mezelf. Dat lijkt me dan ook wel weer fijn.
Door Cisca in: Blablabla klets klets | reageer
Jan
28
2009
01:14
0

IJsvrij!

Vanochtend keek ik naar buiten en alles was wit. Sneeuwwit. Het had gesneeuwd vannacht! Ik doe alsof dit een verrassing was, maar ik had natuurlijk het weerbericht van te voren gecheckt… Controle freak als ik ben.
 
En dan moet je de website van het werk checken. Dat weet ik ondertussen. Omdat ik dit weleens vergeten ben. En dat overkomt me natuurlijk niet nog een keer.
 
En toen zag ik dit.
 
County Status Alert

 
Wednesday, January 28, 2009
 
Late Opening due to Inclement Weather
 
All County Government facilities will open TWO HOURS LATE today.
 
All County Employees are to report to work TWO HOURS LATER than their usual start time.

 

Jippie!!! Dat betekende twee uur ijsvrij.
Actief als ik ben, heb ik die tijd natuurlijk gebruikt om in de achtertuin van het heuveltje af te sleeen. Ondertussen schoof de melkboer alle sneeuw van de oprit. En van het trapje naar de voordeur. Zodat de postbode niet onderuit gaat als hij langskomt vanmiddag.
 
Wel nasty hoor, dat weer. Want na dat pak sneeuw kwam er een laagje ijsregen overeen. En gebeurde er een heleboel ongelukken op de weg. En ik maar denken dat die twee uur vrij waren bedoeld om uit te slapen.
En nadat ik al glibberd en glijdend Kobus naar de opvang had gebracht, stond ik bij het benzinestation met een dichtgevroren benzineklepje. Das lastig, als je moet tanken. En zo kwam het, dat ik vandaag maar net op tijd op het werk was.
Door Cisca in: The working life | reageer
Jan
28
2009
01:13
0

Amerikaans meisje met Nederlandse ouders in Zweedse kinderstoel

Zodat jullie toch weten wie nou dat allerliefste meisje is.

Door Cisca in: Kobus | reageer
Jan
26
2009
01:11
0

Broodje ongezond

Ik ben nooit ziek. Dat komt omdat ik een super immuunsysteem heb, opgebouwd tijdens vier jaar lesgeven op een middelbare school op het Brabantse platteland.
Als de melkboer weer eens snotterend door huis loopt, haal ik mijn neus daarvoor op. Niet ziek te krijgen. Dat ben ik.
In drie jaar werken in de VS meldde ik mij nog nooit ziek. Behalve in de week voordat ik Kobus baarde, maar ja, dat moet kunnen, vind ik. 41 weken zwanger en nog kwam dat kind er maar niet uit!
 
Ik ben nooit ziek. Behalve vandaag. Komt zeker doordat Kobus naar de dagopvang gaat. Vol bacterieën zitten die kindjes daar.
Door Cisca in: The daily life | reageer
Jan
25
2009
01:11
1

Dutch Comfort Food

Het leven van een expat gaat niet over rozen. Want naast de enorme aanpassingen die je moet doen aan de lokale cultuur, zijn er ook nog eens al die Nederlandse genotsmiddelen die je zo moet missen.
 
Zo is daar yokidrink. Van Mona he, verse. Geen Fristi, dat hoef ik niet.
Nooit geweten dat ik aan yokidrink verslaafd was, maar afkick verschijnselen dat ik heb! Na drie jaar word ik soms nog zwetend wakker.
Ook Chocomel mis ik. De echte, niet van dat oplosspul. Ik hou van merkkleding en van merkdrinken.
Andere lekkernijen waar ik soms zo naar smacht zijn kaassouffles, roggebrood met kaas, ontbijtkoek, haring, alle soorten snoep die je maar kunt bedenken, de oudhollandse gerechten shoarma, kebab en falafel, en ja, zelfs bitterballen, kroketten en frikandellen mis ik wel eens. En bokkepootjes. En vanillevla. En filet americain. En hagelslag. En tompouce.
 
Gelukkig heb ik vriendin A. Vriendin A. is Amerikaanse, met Deense ouders, en een Nederlandse man. Zij kwam op het briljante idee om een Dutch Comfort Food feest te geven.
Daar was ik dus gisteren. Om te eten. En wat eten we dan zoal?
  • Boerenkool met allerlei soorten worst (we zijn eigenlijk op zoek naar díe worst die het meest op echte rookworst lijkt)
  • Witlof met ham en kaas
  • Zelfgeschoten (!?) hertensate met pindasaus. Ik heb na aandringen van de melkboer een stukje geprobeerd. Hij vond het best lekker. Ik vond het eng.
  • Een Zweeds aardappelgerecht met ansjovis en ui (er waren ook Zweden op het feest)
  • Ceasar Salad (voor de Amerikaanse touch)
  • En, als klap op een vuurpijl, een echte Nederlandse appeltaart
Stiekem zijn we allemaal een beetje wanhopig. We hebben heimwee. Naar stamppot. En HEMA worst. En de HEMA in het algemeen.
Door Cisca in: Life in the USA | 1 reactie, reageer
Jan
24
2009
01:10
1

What’s in a name

Op een dag, ik was toen een paar maandjes zwanger, vroeg ik de melkboer of we niet eens een naam moesten verzinnen voor de ongeboren vrucht. A working title zeg maar. In plaats van embryo, foetus, baby of het.
Binnen twee seconden kwam de reactie. En dat is snel. Twee seconden. Want normaal doet de melkboer er heel wat langer over om op mij te reageren.
De reactie was Kobus. Overdonderd als ik was, door de eerdergenoemde snelheid en de orginaliteit van deze naam, ging ik meteen akkoord. Ik was zelfs enthousiast. Moet je nagaan wat zo’n snelle reactie met je doet.
Want ik moet vaak wachten joh. Uren, dagen, maanden duurt het soms. Het kan zelfs gebeuren dat ik een half jaar moet wachten. Op een reactie.
Enfin, zo kwam het dus dat Kobus Kobus heet.
Maar ik vraag me wel af hoe hij in hemelsnaam op deze naam is gekomen. En zo snel.
Door Cisca in: Kobus | 1 reactie, reageer
Jan
22
2009
01:09
0

Over principes en publiciteitsgeilheid

Ik wil graag meteen zeggen: beste mensen, ik weet het!
Want de allereerste vraag die iedereen zichzelf en mij nu stelt, is: waarom begin je een weblog?
Zeker in mijn geval is dit een relevante vraag. In een recent verleden zat ik namelijk nog, op twee verschillende gelegenheden, op de voor mij normale, nogal onbehouwen manier, tegen respectievelijk vriendinnetje M. en vriendinnetje I. te verkondigen dat ik het onzin vind dat mensen hun hele hebben en houden op internet zetten. Sterker nog, ik zei zelfs dat ik dat nooit zou doen.
Kijk, dan kun je wel zo idealistisch doen, maar blijkbaar stellen mijn principes helemaal niets voor. Dat wil ik dan maar meteen even laten weten. Bij deze. Voor het geval ik allerlei dingen in de toekomst ga verkondigen. Over principes en idealen enzo. Waar ik dan zogenaamd achter sta.
Uiteindelijk wijken mijn principes heel snel. Vooral voor aandacht. Publiciteitsgeilheid noemen ze dat volgens mij.
 
On a more serious note: zoals andere loggers twijfel ik nog over privacy en loggen, en het plaatsen van foto’s en namen in mijn log. Daarom dat voorlopig nog even niet. Misschien in de toekomst.
Door Cisca in: Blablabla klets klets | reageer
Jan
21
2009
01:08
0

Bekentenis

Nu ik me officieel in logland ga begeven, moet ik eerst een bekentenis doen. Want ik ben er zo een. Zo een van wie je weet dat ze je weblog leest, maar nooit een reactie achterlaat. Nooit. Nog nooit heb ik op een weblog gereageerd. En dat terwijl ik toch al zoveel maanden andere logjes lees.
Dat begon eigenlijk toen ik zwanger was. Toen voelde ik me zo alleen, hier aan de andere kant van de oceaan. En ik wilde weleens weten hoe het zwangeren in Nederland verging.
En zo vond ik haar. Gewoon via Google. Allerlei overeenkomsten hadden we. Maar daarover ooit weleens meer. En nu lees ik ook haar, haar en haar. Bijna elke dag. En dat moet ik maar eens bekennen. Vind ik. Want ik lees jullie met heel veel plezier. Ik ben het dus. Ik heb gewoon nog nooit gereageerd. En waarom weet ik eigenlijk niet.
Vanaf nu zal ik reageren. Maar wel puur vanuit eigen belang. Want ik moet natuurlijk wel bezoekers op mijn log krijgen. Anders had ik net zo goed niet kunnen gaan loggen.
Door Cisca in: The blogging life | reageer
oudere berichten »

Origineel thema door TheBuckmaker.com | Aangepast thema door Lucas | Copyright 2009-2011 (©) Cisca