De gescheiden vrouw

‘Hoe voelde het om weer in Amerika te zijn?’
‘Hoe was het, vind je het leuker daar of hier?’
‘Fijn zeker, om weer terug In Nederland te zijn?’

Pfoe.
Wat een moeilijke vragen stelt u.
Het antwoord is dat het bijzonder voelde om weer in Amerika te zijn, maar ook heel gewoon.

Op zich is het dagelijks leven daar niet heel anders dan hier. Ook in the land of the brave and the home of the free maken mijn kinders ruzie, en stapelt de was zich op. Dat je heerlijk uit eten kunt, overal kunt parkeren en dat de zon in de zomer altijd schijnt, was overigens natuurlijk wel erg prettig.
En het voelde dus ook bijzonder.

Elf jaar geleden wandelde ik voor het eerst over Lancaster Avenue, de straat die als een letterlijke en figuurlijke rode draad door ons leven liep de afgelopen jaren.
Dolverliefd at ik mosselen in het restaurant waar ik dat daarna nog tientallen keren deed.
Na twee weken ging ik terug naar Nijmegen, de toekomstige man, toen al melkboer, achterlatend.
Om twee jaar later naar de VS te verhuizen.
Getrouwd en al.

Ik vond snel een behoorlijk prettige en boeiende baan, en baarde mooiste kind na mooiste kind.
Ouders en vrienden kwamen op bezoek, en het voelde als een eeuwigdurende vakantie.
We werden lid van clubs en kerk, en maakten veel, goede, vrienden.
Dat is misschien wel hetgeen ik me nu het meest realiseerde.
Vrienden waar je tien jaar mee omgaat, lief en leed mee deelt, kinderen mee baart, Nederland mee mist, zijn goede vrienden.
En die veel minder zien, is een gemis.

Als ik echt moet omschrijven hoe ik me voel, dan voel ik me een gescheiden vrouw.
Ik hou van Amerika.
Heb er bijna tien jaar gewoond.
Me gelaafd aan de vriendelijkheid en toegankelijkheid. Me geërgerd aan het gebrek aan zwangerschapsverlof en die onvermijdelijke minivans.
Ik heb voor de provincie en de federale overheid gewerkt.
Ken het land, of op zijn minst de staat waar we woonden, van haver tot gort.
En toch wilde ik weg.
Het was goed geweest.
En fijn.
En het ligt daar bomvol met herinneringen.
Maar nu ben ik terug bij mijn eerste liefde.
Waar ik me net iets meer bij thuis voel…

‘Ik wil eigenlijk best graag weer in Amerika wonen, mama. Maar ik hou ook van Nederland’, zei Kobus van de week na een FaceTime date met jarige vriendin L.
Precies meisje, precies.

The United States: week three and four

Week 3 en 4 (1) Week 3 en 4 (2) Week 3 en 4 (3) Week 3 en 4 (4) Week 3 en 4 (5) Week 3 en 4 (6) Week 3 en 4 (7) Week 3 en 4 (8)

Daar zit ik weer.
Thuis op de bank in ons Melkhuisje. Laptop op schoot.
Exact een jaar later, een willekeurig vrij bizar toeval, vlogen we opnieuw op een dinsdag in augustus van Philly naar Nederland.
Terug naar huis.

We hadden fijne laatste weken in ons tweede thuisland.
Weken vol Amerikaanse lekkernijen, een week VakantieBijbelSchool, speciale momenten met vrienden en een lang weekend aan de door ons zo geliefde Jersey Shore.

En hoewel het allemaal heel leuk en aardig was, was het wel een ongelooflijk vermoeiend tripje.
Vannacht sliepen de kindjes een whopping 16 uur achter elkaar.
Wij deden daar maar amper voor onder.

En omdat we houden van onszelf vermoeien, vertrekken we morgen met een grote vriendengroep naar de camping.
Ach.
Het houdt ons van de straat.

The United States: week two

Deze eerste twee weken in de VS stonden voor de kinderen in het teken van het briljante Amerikaanse fenomeen genaamd summer camp.
Ideaal, in de vroege ochtend levert men de guppies af, compleet met een rugzak die groter is dan henzelf, en aan het eind van de middag krijgt men ze terug met sproeten, zongebrande wangetjes, chloorogen en -haar, vol verhalen, en volledig uitgeput.

Ze hebben het alledrie enorm naar hun zin gehad.
Kobus en vriendin L.
Eerst een week Art Camp en daarna een week outdoors met twee keer per dag buiten zwemmen en allerlei activiteiten zoals vissen, kleien met modder, geitjes voeren, kettingen rijgen en weet ik veel wat nog meer.
Keesje ging de eerste week halve dagen. Dat was al spannend genoeg.
Maar de afgelopen week ging hij hele dagen naar Sports Camp. Tien jongetjes, een veld, een bal en wat andere attributen. Tussendoor wat waterspelletjes en zwemmen, en er zat elke avond een zeer verheugd, moe, half-Engels half-Nederlands sprekend, jongetje aan tafel.
En dan Sammie. Die na de eerste week thuis kwam met het befaamde camper of the week certificaat. Ach ja, wie doet haar wat. Vrouw van de wereld. Ze vindt het overal en altijd even leuk. En deed dus vanaf het begin mee alsof summer camp haar favoriete bezigheid ooit is.

Ondertussen hielden wij ons bezig met volwassen mens-dingen.
Zoals daar zijn: zakenreizen in andere staten in de VS, wasjes draaien, raften, uit lunchen met vrienden, uit lunchen met zijn tweeën en Billie, poepluiers verschonen, ontbijten met ex-collega’s, diners met vrienden, filmavonden met vrienden, nog meer diners met vrienden, en op en neer scheuren in de mini-van door de gehele provincie en de provincies daaromheen.
Het mag duidelijk zijn dat ik tien kilo zwaarder thuis kom.

Wat is het bizar om hier te zijn.
Het voelt bijzonder, maar ook ontzettend normaal.
Alles is bekend, maar toch ook anders.
Het lijkt na twee weken af en toe bijna alsof we hier nooit zijn weggeweest.
Ware het niet dat het bed hier in huis echt verschrikkelijk is.
Kan niet wachten om straks weer in mijn eigen te liggen.

achtertuinHet lousy bed in ons huidige stulpje wordt overigens gecompenseerd door deze onovertroffen achtertuin met bijbehorende herten en beekje…

The United States: week one

Week 1 (1) Week 1 (2) Week 1 (3) Week 1 (4) Week 1 (5)Ondertussen zit onze eerste week in de VS er alweer op.
De komende vier weken zijn we even terug op ons oude stekkie.

Zomaar wat indrukken:
– Het woord heat wave en het gevoel dat men tijdens een Pennsylvania heat wave bekruipt, is niet te vergelijken met een Nederlandse hittegolf. Wat is het hier heet. En drukkend. En zweterig. En gewoon werkelijk waar echt enorm heet. En wat kunnen Nederlanders zeuren over het weer.
– Zaterdag zat Kobus’ Engels in haar buik. Maandag in haar borst, en vandaag, woensdag, in haar keel. Dat betekent dat het bijna in haar mond zit, en dat is de bedoeling. (Ik citeer hier overigens de dame herself.)
– Het is fascinerend om te zien hoe snel de kinderen weer goed Engels spreken. Zoals Keesje zei: ‘er zit een deurtje in mijn hoofd, en dat gaat nu vanzelf weer open’.
– Het weerzien tussen Kobus en vriendin van het eerste uur L. was geweldig. Voor hen, en voor ons vier ouders. Onder het genot van koud bier en de eerste Amerikaanse bbq van nog velen, aanschouwden we de intense liefde en vriendschap tussen onze twee bijna zeven-jarigen. De komende twee weken zijn ze tot elkaars grote vreugde bijna full-time in elkaars aanwezigheid.
– Verder blijkt dat we al het heerlijke uit eten en drinken misschien wel het meest gemist hebben. We bezochten the Legal Seafood, the Olive Garden, en de sushi bar, en ontbeten bij de diner. Ook ging ik al twee avonden heerlijk uit eten met vriendinnen. Wat een snelheid, kwaliteit, keuze, en service.
– Ik mis nu al het bos rondom ‘t Melkhuisje en het gemak waarmee ik in Nederland ga wandelen of fietsen. Even naar buiten is hier door de infrastructuur en het weer toch een stuk lastiger. En dus beweeg ik weinig. Leve de mini-van.
– Net als vorige zomer zaten we ook dit jaar op een snikhete zondagmiddag bij the Phillies. Deze keer wonnen ze alleen wel, hoezee!
– Met dank aan the Phillies en hun Christmas in July celebration zingen we in de tijdelijke MilkMansion de gehele dag Jinglebells. Ho, ho, ho, merry Christmas!
– En net zoals vorige zomer gingen we ook dit jaar naar Dutch Wonderland. Met als grote verschil dat Keesje dit jaar ook in alle atracties durfde. Het wordt nog wat met mijn stoere kereltje.
– Ben ik weken bezig met pakken en plannen om voor zes mensen alles mee te nemen, vergeet ik, zoals gewoonlijk, NIETS. Behalve mijn eigen bikini…
– ik zag Trainwreck. Geen juweeltje, maar heerlijke Amerikaanse Saturday Night Live-achtige humor.
– Donald Trump krijgt ongelooflijk veel aandacht in de media. En überhaupt de 2016 presidentsverkiezingen. Vooral de race wordt geanalyseerd. Over de inhoud vind ik het maar weinig gaan. Verder gaat driekwart van de televisie reclames over politieke onderwerpen (zoals de Iran deal) of medicijnen. Pfff. Het weerzien met NPR op de radio in de auto, en HGTV en the Food Network voelde een stuk beter.
-One week down, three more to go!

Een huis zonder plinten, maar met eigengereide baby

En hoe gaat het met de baby?
Ondertussen alweer vijftien maanden oud.
Nou, laat ik beginnen met een schattig fotootje.

15 mndDan kan ik nu met een gerust hart zeggen, dat ze ons terroriseert!
Aanschouw, de allerbeeldigste despoot die u ooit zag.
Zo houdt ze zich allereerst voornamelijk bezig met het lospulken van werkelijk waar alle plakplinten in ons huurhuis.
Daarnaast eet ze graag strijkkralen.
En leerde ze afgelopen week de deurtjes van het tv-meubel openmaken om er vervolgens in te kruipen.
Dit alles combineert ze het liefst met het trekken aan wat snoertjes, terwijl ze ondertussen mijn iPhone verstopt.
Ach, zeer wenselijk voor het oefenen van zowel de fijne als grove motoriek, dit onderzoekende gedrag.
En goed voor het ontwikkelen van sociale-emotionele kwaliteiten.

Maar luisteren, dat kan onze schattige baby Billie dus niet.
Men zou kunnen denken dat ik als veteraan-mama mijn strenge NEE! wel geperfectioneerd heb, zo door de jaren heen. Maar ze blijkt immuun.
Net zoals ze over het algemeen immuun is voor alles.
Behalve buikgriepvirussen. DIe vinden haar heel leuk.
Mijn corrigerende stem laat ze zich al lief lachend welgevallen.
En verder doet ze vooral waar ze zelf zin in heeft.
Zoals blokjes op de grond gooien, eten op de grond gooien, bekers melk op de grond gooien.
En plakplinten peuteren.
Uren lang.
Onvermoeibaar.
Nou ja, een baby moet natuurlijk ook een hobby.