Ja, en toen baalde ik een beetje.
Vanochtend, toen ik op mijn werk zat.
En de telefoon ging.
Het was het ziekenhuis.
In verband met onze eerste echo, komende woensdag.

En om het nog even te benadrukken, ik typte eerste echo.
Eerste.
Want we kregen er nog geen.
Geen vroege echo, omdat er geen noodzaak voor was, en ik graag, net zoals bij Kobus, wil bevallen in een geboortecentrum. En in het geboortecentrum is geen echo apparaat. En dus moet je speciaal naar het ziekenhuis. En dat doe je dus normaal gesproken alleen met twintig weken.

En ik had heb er zin in.
Zoooo’n zin.
In de echo.
Even zeker weten dat alles goed is.
En eindelijk eens even onze toekomstige zoon dan wel dochter bekijken.
Want ik wacht al zo lang.
En ik ben heel geduldig en nuchter, maar nu niet meer.
Ik wil nu die echo. Nu.
Of woensdag. Dat mag ook.

Alleen, er is een probleempje.
Het gaat namelijk woensdag weer sneeuwen. Niet zo veel als dit weekend, maar er wordt nog zo’n extra dertig centimeter voorspeld. En dus belde het ziekenhuis om de afspraak te verzetten. Want woensdag zijn ze de hele dag dicht. Behalve voor spoedgevallen.
En helaas kan ik pas na onze vakantie voor een nieuwe afspraak terecht. En ik wilde zo graag op vakantie met de wetenschap dat ons kindje gezond is.
Dus nu baal ik.
Een beetje.
Want mijn geduldige zelf moet dus nu gewoon nog twee weken langer wachten.
En dat gaat niet. Want ik ben helemaal niet zo geduldig. Of nuchter. Echt, ik doe maar alsof!

Om mezelf en u, mijn trouwe lezers, wat op te vrolijken, eindig ik met een You Tube clipje.
Met het sinds kort favoriete nummer van Kobus, de melkboer en Cisca.
Helaas staat de Nederlandse versie niet online, maar de Amerikaanse versie is net zo leuk.
Vooral de sax solo. Die doet het helemaal voor mij.
En dat natuurlijk in combinatie met al de dierengeluiden, de stoere videoclip, en die lekkere zanger.
En de beeb houdt ook van dit liedje. En trappelt vrolijk wat rond. En daar geniet ik dan nog maar wat extra van.

Ik wilde dit weekend eigenlijk loggen over waarom ik denk dat de melkboer alleen maar meisjes kan maken.
Maar u bent natuurlijk helemaal niet in geïnteresseerd in dat soort blablabla verhalen.

U wilt actuele berichten.
Over het weer.
Rechtstreeks vanuit de oostkust van de VS.
En dat snap ik.
Want het weer is hier behoorlijk spectaculair.
En zelfs in Nederland is het overal op het nieuws.
Ik kreeg zomaar een email van iemand van Radio 1, mensen mensen, ik word nog eens beroemd.
Van vrijdagavond tot zaterdagmiddag sneeuwde het.
En er kwam een boel naar beneden.
Uiteindelijk viel er 28.6 inch. En dat is ruim zeventig centimeter.

En mensen, ik kan u zeggen, zeventig centimeter is echt veel.
Dat is dijhoogte. Of om de melkboer te citeren na het leegschuiven van de oprit: ‘Ik kreeg er bijna een koud kopje van’.

Deze foto’s zijn van ’s ochtends vroeg.
Toen de melkboer nog dacht wij nog dachten dat we elk uur sneeuw gingen schuiven zodat we aan het eind van de dag niet alles in één keer hoefden te doen.

Aan het eind van de dag kwamen de sneeuwschuivers al een keertje langs. En konden wij dus even naar buiten. Eerder werd er trouwens gelanglauft bij ons in de straat.

Er zijn erg veel takken van de bomen gebroken door het gewicht van de sneeuw. Er was ook veel stroomuitval, maar gelukkig viel het bij ons in de buurt mee.

En kijk nou, het zijn de melkboer en Kobus. Even een frisse neus voor Kobus aan het eind van bijna twee hele dagen in huis.

Vandaag en morgen ligt het openbare leven hier grotendeels stil. De luchthaven is dicht. En ook de meeste winkels, bedrijven, sportscholen en bijvoorbeeld kerken zijn niet open. Wat er maandag gaat gebeuren, is nog even afwachten.
Ik wacht vooral even af wat er woensdag gaat gebeuren. Want er wordt nog meer sneeuw voorspeld. En helaas doen mijn vrienden van het weerbericht nog geen uitspraken over de hoeveelheden. Maar het zou wel weer eens een flinke storm kunnen worden. En dat vind ik niet leuk. Want wij vliegen vrijdagochtend heel vroeg naar Aruba.
En ik neem mijn spaarzame onbetaalde vrije dagen natuurlijk niet op om in een sneeuwstorm thuis te zitten.
Neehee, die dagen wil ik graag doorbrengen in de zon.
Echt heel graag.

Zojuist ging ik even naar de supermarkt. En voor de duidelijkheid, zojuist was rond een uur of half tien ’s avonds.
En bij aankomst zag ik het al.
Het was druk.
Super druk.
De parkeerplaats was afgeladen vol.
Echt, het leek wel alsof er voetbalplaatjes gratis televisies werden uitgedeeld.
En de supermarkt itself was geplunderd.
Geen brood meer. Geen yoghurt, bijna geen chips, en bijna geen melk en jus d’orange.
En nu is zondag Super Bowl zondag. Dus ik begrijp dat de chips op was.
Maar de rest?

De rest was op, omdat er morgenavond sneeuw komt. Veel sneeuw.
En bij berichten van sneew gaan alle Amerikanen los, en wordt er massaal gehamsterd.
Al staande in de rij dacht ik even dat het einde van de wereld nabij was, en ik de aankondiging had gemist.

Op zich komt zo’n ingesneeuwd weekend best goed uit, want dan hebben we lekker de tijd voor eindeloze sex om te klussen en knutselen in de MilkMansion.
En ik heb de boodschappen in huis, dus ik hoef me nergens zorgen over te maken.
Alleen vraag ik me wel af waarom de sneeuw nu alweer in het weekend komt.
Want ik wil heel graag een snowday van het werk.
U weet wel, zo’n vrije dag waarvoor je dan ook betaald krijgt.
Want betaalde vrije dagen heb ik zelden. En ik wil er dus één.

Ik wil trouwens ook graag op vakantie.
Naar de zon.
En ik wil een iPhone.
En die nog altijd zeer gewilde teleporteermachine.
En wereldvrede natuurlijk.
Dat wil ik ook.

O, ik wil trouwens het allerliefst borrelnootjes. Van Duy.vis.
Want ik ben zwanger.
En ik wil borrelnootjes.
En dat is de moraal.
Van dit verhaal.

Kobus weet niet zeker of ze wel zin heeft om naar Aruba en Curaçao te gaan.
Want zeg nu zelf, wat moet je daar nu als 16 maanden oude peuter?

Bij twijfels is het altijd verstandig om je in de materie te verdiepen.

En bijvoorbeeld de lokale taal te leren. Zodat je bent voorbereid op iedere situatie.
Want stel je voor dat je verdwaalt.
Of zin hebt in een bekertje melk. Of een ijsje.
En bovendien is het handig om zelfredzaam te zijn, zodat je niet volledig afhankelijk bent van je ouders.
En dan hoeft je moeder zich ook niet druk te maken als ze eens een dagje iets voor zichzelf wil doen.

De situatie wordt vanuit allerlei verschillende invalshoeken bekeken.

En uiteindelijk, na lang nadenken en inlezen, neemt ze een beslissing.

Ja, ze heeft er echt zin in.
Net als dr papa en mama.

Gelukkig, mijn fototoestel deed het nog!

Tadaaaa!

Ik kan het wel, hoor.
Rekenen.
En stofjes aan elkaar naaien.

Dit weekend maakte ik opnieuw alsnog het topje. In de goede maat.
Ik gebruikte de log van Candace en Dana als inspiratie. En natuurlijk een stofje van IKEA.
Voor deze zomer is het een jurkje, en volgende zomer kan Kobus het hopelijk aan als tuniekje.
Het fotomodel ligt helaas al te slapen, na een opnieuw zeer inspannende dag met onder andere rennen, klauteren, spelen, ontdekken, uit de planten eten, de trap opklimmen en weer afdalen, alle keukenkastjes opentrekken, en de badkamer onderspetteren, op het programma.
Foto’s van Kobus in het jurkje volgen dus nog.

En dat is hoognodig, zag ik, want ik heb sinds 5 december geen foto’s meer gemaakt van haar.
Hoe kan het nu, dat je twee maanden geen foto’s van je kind maakt? *schaam*
Er zit straks een heel gat in haar fotoalbum. Wat ik nog steeds moet maken. *schaam*
Maar, voor het geval u mij een slechte moeder vindt, ik wil wel even gezegd hebben, ik maak dan wel geen foto’s van mijn kind, maar ik naai wel leuke jurkjes voor dr.

Ondertussen schilderden de melkboer en ik dit weekend ook nog onze slaapkamer.
In de zeer romantische tint tranquil pond.
En dat terwijl onze huiskamer al geschilderd is in de tint shaded path.
Ja, het is me hier een sjieke boel. In de MilkMansion.

Want voor de duidelijkheid, zometeen ga ik naar bed.
En loop ik dus over het shaded path, en ik vlei mijn moeie lijfje dan neer aan een tranquil pondje.
Onderweg kom ik door de gang en ik ga ook even langs de badkamer.
Die zijn gewoon beigeachtig.
Maar dat zeg ik verder tegen niemand.
Want hier in the MilkMansion heet beige namelijk honey sand.

En toen wilde ik een topje naaien voor Kobus.
Dit topje.
Een leuk zomertopje. Om mee te nemen naar Curacao.
Want ik heb eigenlijk maar weinig zomerkleertjes die haar nog passen. En ze kan natuurlijk de hele vakantie haar mooie winterjas aan, maar dat is wel een beetje sneu als het overdag 30 graden is.

En dus wilde ik een topje naaien.
Dit topje.
De maten in de tutorial zijn voor een vier/vijfjarige, en die moesten aangepast worden voor een 16 maanden oude peuter.
Maar. Daar draai ik mijn hand niet voor om.
Want ik ben slim. En handig. En ik was verschrikkelijk goed in wiskunde vroeger.

Ik mat Kobus’ borstomtrek, en rekende en rekende.
En vervolgens knipte, naaide en fabriceerde ik het begin van wat een best leuk tuniekje leek te worden.
Totdat Kobus ontwaakte uit haar schoonheidsslaapje en ik dacht: ’shit nu alweer, het was net zo lekker rustig’ haar even als pasmodel gebruikte, voordat ik de mouwen erin ging zetten.
Het topje bleek klein te zijn.
Erg klein.

En u begrijpt wat dit betekent.
Ik ben niet altijd slim. En ik ben ook niet zo handig. En ik was vroeger ook helemaal niet zo goed in wiskunde.
Ik heb een rekenfout gemaakt, maar veel erger, ik heb ook nogeens in het borstomtrekgeval gebruik gemaakt van centimeters terwijl ik de rest van het patroon in inches maakte.
En dat werkt dus niet. Inches met centimeters vergelijken is als appels en peren. Of als de melkboer en Viggo Mortensen.

Gelukkig kan de melkboer alleen maar meisjes maken. Denk ik.
En kan ik het topje dus afmaken voor mijn zomermeisjesbeeb.

Dit weekend ga ik mijn handigheid opnieuw ten toon spreiden.
Tijdens het schilderen van onze slaapkamer, en het opnieuw naaien van het topje.
En ik weet nu al dat zowel de slaapkamer als het topje heel mooi gaan worden.
Want u begrijpt, ik ben natuurlijk wel heel slim. En handig. En goed in wiskunde.
Alleen vandaag werkte het allemaal even niet.
Dat heb ik soms.

Ja, waar moet ik nu over schrijven na dit enorme cadeautjes spektakel.

Want, geef toe, het kan alleen maar tegenvallen na zoiets.
En daarnaast heb ik, as usual, ook weer eens niet veel boeiends te melden.
En toch komt u hier allemaal lezen.
Vandaag werkte ik namelijk. En nu is mijn werk best boeiend, maar om u daar nou lastig mee te vallen.

Ik werk trouwens elke woensdag.
Behalve woensdag over drie weken.
Want dan zitten we op Curaçao.
Voor deze reis hebben we overigens nog steeds geen hotels dan wel appartementen geboekt.
We kunnen namelijk geen keuze maken.
Willen we dichtbij de natuur, strand of stad? Afgelegen of toch iets centraal gelegen? Een groot complex met veel voorzieningen, of toch liever klein en intiem? Eén locatie op Aruba en eentje op Curaçao, of toch meerdere locaties, zoals we normaal doen?
En, helaas zitten sommige locaties ook al vol. Omdat we weer eens zo lekker op tijd zijn met boeken.

Keuzes.
Ik kan het niet zo goed.
Keuzes maken.
What can I say, it is a minor character flaw in my otherwise perfectly developed personality.
Ik haat mensen die Nederlands en Engels door elkaar schrijven. Why, why do I do that?

En ik hou ook niet van kiezen.
Want kiezen betekent namelijk dat iets anders niet gekozen wordt.
En wat als ik nu eigenlijk datgene uiteindelijk beter had kunnen kiezen?

Bent u trouwens weleens in de VS uit eten geweest?
Want dat is dus echt een enorm drama voor mensen met een geenkeuzeskunnenmakencharacterflaw.
Wat een keuze, wat een keuze. En dan gaat het ook nog eens over eten, één van de meest cruciale dingen in het leven.

Mijn oma vertelde weleens dat ze wilde dat zij alle mogelijkheden had gekregen die ik heb in het leven. Studeren, werken, reizen, wel of geen man, wel of geen kinderen. Voor haar was dat allemaal niet zo vanzelfsprekend, en na haar huwelijk volgde automatisch ontslag.

Maar ja, ik zou tegen mijn oma willen zeggen, aan al die keuzevrijheid heb ik helemaal niets, want ik kan geen keuzes maken.
Dus.

Nu ga ik samen met de melkboer even internetten.
Appartementjes en hotels kijken.
Op Aruba. En op Curaçao.
En misschien boeken we ook wel iets.
Of niet.

Wow, mensen.
Wow.
Ik ben zelden sprakeloos, en nu dus ook niet, maar ik doe even alsof, maar nu…

Terwijl ik dit weekend zeer intensief de toiletpot van meerdere kanten bestudeerde, en even dacht dat ik de baby eruit zou kotsen danwel dat hij of zij er spontaan aan de andere kant uit zou vallen, reageerde u massaal.

En dus is ‘ie hier.
De enorme lijst van wie aan wie een cadeautje gaat geven:

Cisca geeft aan Joeltje, Joeltje geeft aan Geartsje, Geartsje geeft aan Astrid, Astrid geeft aan Lottesbees, Lottesbees geeft Naja, Naja geeft aan Tascha, Tascha geeft aan Anita, Anita geeft aan Anouk, Anouk geeft aan Martine, Martine geeft aan Hutsefluts, Hutsefluts geeft aan Nicole, Nicole geeft aan Toaske, Toaske geeft aan Novy, Novy geeft aan Gypsy, Gypsy geeft aan Irène, Irène geeft aan Petra, Petra geeft aan Door, Door geeft aan Galahad, Galahad geeft aan Juul472, Juul472 geeft aan Christel, Christel geeft aan Prutsen, Prutsen geeft aan Annemarie, Annemarie geeft aan Tamara, Tamara geeft aan Mammalien, Mammalien geeft aan Nicolette, Nicolette geeft aan Giensie, Giensie geeft aan Mama Ilse, Mama Ilse geeft aan Kwan, Kwan geeft aan Francis, Francis geeft aan Merel, Merel geeft aan Linda, Linda geeft aan Margreet, Margreet geeft aan Franka, Franka geeft aan Mimi, Mimi geeft aan Nicolekebolleke, Nicolekebolleke geeft aan Natasja, Natasja geeft aan Linda, Linda geeft aan Ellen, Ellen geeft aan Sanneke, Sanneke geeft aan Madelief, Madelief geeft aan Coralie, Coralie geeft aan Kaat, Kaat geeft aan Jufanita, Jufanita geeft aan Riz, Riz geeft aan Kathleen, Kathleen geeft aan Limoentje, Limoentje geeft aan Lienke, Lienke geeft aan Maartje, Maartje geeft aan Anne Marie, Anne Marie geeft aan Petronille, Petronille geeft aan Annika, Annika geeft aan Imre, Imre geeft aan Toet, Toet geeft aan Ri, Ri geeft aan Repel, Repel geeft aan Brigitta, Brigitta geeft aan Belinda, Belinda geeft aan Lottesbees, Lottesbees geeft aan Linda, Linda geeft aan Maupie, Maupie geeft aan Braasbaal, Braasbaal geeft aan Knofje, Knofje geeft aan Inge, Inge geeft aan Ymkje, Ymkje geeft aan Jolanda, Jolanda geeft aan Lieke, Lieke geeft aan Wondelgijn, Wondelgijn geeft aan Jet, Jet geeft aan Joffrouw Kikkerbil, Juffrouw Kikkerbil geeft aan Jacomien, Jacomien geeft aan Micheline, Micheline geeft aan Miss van Ham, Miss van Ham geeft aan Anouk, Anouk geeft aan Kim, Kim geeft aan Kids Vaessen, Kids Vaessen geeft aan Truus, Truus geeft aan Henny, Henny geeft aan Ilona, Ilona geeft aan Karin, Karin geeft aan Karien, Karien geeft aan Gerda, Gerda geeft aan Iris, Iris geeft aan Marian, Marian geeft aan Molly, Molly geeft aan Marta, Marta geeft aan Sabrina, Sabrina geeft aan Anne, Anne geeft aan MaMarije, MaMarije geeft aan Edje en Edje geeft aan Cisca.

Lieve weblogvriendinnetjes, dit zijn in totaal negentig cadeautjes die binnenkort de wereld over gaan!

Het is alleen jammer dat Koningin Beatrix niet mee heeft gedaan.
Dat had ik stiekem toch gehoopt.

Nog even wat zakelijke mededelingen:

• Neem contact op met degene aan wie jij een cadeautje moet geven.
• Probeer je cadeautje in februari op de bus te doen.
• Mocht je besluiten om toch niet mee te willen doen, of heb je vragen dan wel opmerkingen, laat het mij dan weten.
• Het zou leuk zijn als je mij foto’s kunt emailen van je gekregen cadeautje, dan kan ik ooit misschien een logje met alle foto’s plaatsen.

Een 1 jaar loggende Cisca, dat is reden voor een feestje.
En dus bedacht ik dat dit een goede reden was voor een nieuwe cadeautjesactie.

En ik dacht en dacht en dacht.
Over manieren om de actie te optimaliseren.
Mensen, ik zeg u, het heeft mij uren nachtrust gekost.
Want een aantal dingen ging tijdens de vorige actie niet helemaal vloeiend.

Ik dacht aan andere manieren om de actie vorm te geven, een swap tussen duo’s, een soort secret santa actie, maar uiteindelijk vond ik het hele kettingidee zo leuk dat ik het gewoon nog een keer op dezelfde manier organiseer. En ik hoop echt dat iedereen de instructies goed leest en ook echt meedoet als ‘ie zegt dat ‘ie meedoet.

Dus. Hier zijn ze, de iets aangepaste, maar nog steeds bijna hetzelfde, rules and regulations van de Ciscalogt1jaarsupercadeautjesketting.
En, ga er even voor zitten, pak een kopje thee, zet uw leesbril op, en lees ze eventueel hardop aan uzelf voor. Want echt, alles maar dan ook alles wordt duidelijk als u deze rules and regulations goed leest.

• Het idee is dat iedereen die op dit logje reageert voor de persoon die na (hier staat NA) haar of hem reageert een cadeautje maakt dan wel koopt. Het hoeft helemaal niet iets groots te zijn. Ik zit te denken aan een tijdschrift, wat lekkers, een kaartje, iets zelfgemaakts, iets leuks voor de kinderen of wat dan ook waar je al tijden van af wilt.
• Natuurlijk kun je ook meedoen als je geen log hebt. Laat dan je emailadres achter in je reactie.
• Je kunt meedoen tot en met maandagavond 25 januari. Daarna sluit ik de mogelijkheid tot reageren.
• Het zou prettig zijn als je het cadeautje ergens in de maand van februari in de bus gooit. Met het goede adres erop.
• Je bent zelf verantwoordelijk voor het contact opnemen met de persoon die na jou reageert, maar doe dit alsjeblieft niet in de reacties onder dit logje. Ik zal maandagavond een logje plaatsen met wie aan wie geeft, en die reactiebox kan gebruikt worden voor allerlei huishoudelijke mededelingen. Laat onder dit logje 1 reactie achter, dat maakt het duidelijker voor iedereen. En vooruit, als u echt twee keer wilt meedoen, dan mag dat best.
• Er lezen hier veel Nederlanders in het buitenland mee, dus het zou kunnen dat je iets moet opsturen naar de VS, dan wel een ander land buiten Nederland.
• En de belangrijkste regel: degene die als eerste reageert, krijgt een cadeautje van mij, en degene die als laatste reageert, stuurt iets naar mij. En laten we wel wezen, daarom doe ik dit natuurlijk. Voor mijn eigen gewin. Dus degene die als laatste reageert, ik wil geen druk uitoefenen, maar ik verwacht wel wat.
• Tot slot, zeg het voort! Dan wordt het hopelijk net zo’n succes als de vorige keer.

Joehoe, ik word er nu al blij van.
Let the gift giving begin!

Ja, lieve lezers, morgen, en dat is voor de meesten van u vandaag, log ik precies een jaar.
Volledig onschuldig en zo groen als gras begon ik op een doordeweekse januaridag in 2009 onder werktijd met loggen.
Omdat ik af en toe weleens een logje las. En omdat ik dacht dat ook wel wat te melden had aan de buitenwereld. En omdat het me leuk leek om Kobus’ mijlpalen zo bij te houden.

Nou geloof mij, sinds 21 januari 2009 ben ik niet meer zo onschuldig.
Want, er wordt wat afgelogd in de logwereld. De logwereld die ik vorig jaar om deze tijd amper kende. Ondertussen log en lees ik me een ongeluk.
En echt, geen enkel onderwerp wordt geschuwd. Ondere andere poepen en tieten zijn favoriete onderwerpen van mij bij vele van mijn medeloggers, en dat komt mijn onschuld natuurlijk ook niet ten goede.

Ik begon dus op goudzilverbrons.punt.nl.
Daar schreef ik iets van 130 logjes en kreeg 3142 reacties. Ik logde over Kobus, de melkboer, heimwee naar Nederland, wonen in Amerika en onze nieuwe MilkMansion. De populairste logjes waren het raadsel van Kobus’ naam en mijn verlangen naar een verlovingsring.
Op 17 juli verhuisde ik naar kobusenco.com.
Alwaar ik 68 logjes schreef en 2738 reacties kreeg.
Helaas kon ik mijn punt.nl logjes niet automatisch meenemen, zodat het nu lijkt alsof ik in juli 2008 vier logjes per dag schreef. En nog erger, de soms hilarische reacties van punt.nl kon ik dus ook niet meeverhuizen.
Ik haat punt.nl. Maar ja, daarom ben ik er ook weg.
De reacties, en de mensen erachter, is wat loggen onder andere zo leuk maakt. Want ik heb echt een aantal bijzonderevrouwen mensen leren kennen via het loggen. Mensen met wie ik regelmatig mail. Mensen met wie ik cadeautjes uitwissel. Eigenlijk gewoon echt een aantal lieve vriendinnen.

Kent u trouwens die mop van Cisca die op 15 december 2009 twee zelfgemaakte cadeautjes opstuurde aan Joeltje en Ilse? Voor Joeltje’s verjaardag, en Ilse’s cadeautjesactie? Want die cadeautjes hè, die zijn er dus nog steeds niet. Daar in Limburg en België. Dat is dus echt niet lachen.

Maar ja, ik kreeg en krijg dus volop cadeautjes vanuit logland. Gister lag er nog een dikke envelop in de bus van Natasja. Met ontzettend leuke Roos kinderpatronen voor meisjeskleding. Dank je wel, Natas!
En op kobusenco.com was verreweg mijn populairste logje natuurlijk het logje van de cadeautjesactie. En daarover morgen meer. Want een 1 jaar loggende Cisca, dat moet natuurlijk gevierd worden in weblogland!

U heeft het vast al wel gemerkt.
Het is een beetje stil hier.
Produceerde ik zes maanden geleden een logje per dag, nu mag u blij zijn met een logje om de dag.
En dat komt eigenlijk omdat ik een beetje druk ben.
Druk met man, kind, zwanger zijn, naaien, en het huishouden, maar vooral ook, druk met werken.

Op maandag vijftien februari moet het driejarig strategisch plan van de afdeling waar ik werk, bij de federale overheid op de stoep liggen.
En dat strategisch plan, dat is dus na Kobus mijn tweede kind. En ik moet u zeggen, eerlijk gezegd vond ik bevallen van Kobus prettiger dan bevallen van dit plan.
Op dit moment is de dertig dagen inspraakprocedure in volle gang, en worden de laatste puntjes op de i gezet. Lees: meer dan de helft van de tabellen en twintig appendices moet nog geschreven worden.

Maar dan, dan komt eindelijk die magische datum vrijdag twaalf februari. Al bijna een jaar lang leef ik naar die datum toe.
Twaalf februari. Tweeduizendtien.
Het wordt vast een mooie dag.

Afgelopen Nieuwjaarsdag dacht ik eens met de melkboer na over het komende jaar, en reizen en op vakantie gaan.
En over de komst van bezoek uit Nederland, drukke maanden op het werk, de nieuwe beeb, en een mogelijk bezoek naar Nederland in september.
Na een heftig potje induceren en deduceren, kwamen we tot de conclusie dat er, naast een trip naar Nederland, dit jaar geen vakantie in zat. Tenzij we ergens in februari nog weg konden.

Ik schreeuwde zei direct dat ik vanaf twaalf februari overal mee naar toe zou gaan.
En dus, zo geschiedde.
Op vrijdag twaalf februari gaan wij lekker een weekje op vakantie.
Ik wist wel dat er een reden was waarom ik zo’n zin had in die dag.
Want, op vrijdag twaalf februari, vliegen we naar Aruba. En twee dagen later gaan we door naar Curaçao.
Ik mailde wat af met ex-Curaçao bewoner Door en ervaren Curaçao reiziger Klein Kikkertje, ga nog een mailtje versturen naar ex-Saba bewoner Anita, en boekte afgelopen vrijdag de vliegtickets.
Nu nog een paar appartementjes uitzoeken, en wij zijn er klaar voor.

En ik wil het er natuurlijk niet inwrijven, maar twaalf februari hè, dat is dus al over vier weken.
Ineens lijkt het wel alsof ik het een stuk minder druk heb.

En toen was het weer eens hoognodig tijd voor een feestje in de MilkMansion.
Morgen is de jaarlijkse new memberborrel voor de Nederlandse club.

En op zich is het natuurlijk een beetje een vreemd fenomeen. Het fenomeen van naar het buitenland verhuizen, en daar dan samen te scholen met andere mensen uit het moederland.
Maar toch vind ik dat af en toe fijn. Fijner dan ik van te voren had verwacht.
En daarom, en omdat ik nooit nee kan zeggen, terwijl dat soms wel eens slim is, ben ik secretaris van de Nederlandse club, en is hier morgen de new memberborrel.
En ok, ik hou ook wel van een feestje. Dus daarom ook.

Vandaag maakte we een grote huzaren- en zalmsalade. Met uit Nederland meegesmokkelde augurkjes.
En omdat ik weet, dat u hier ontzettend in geïnteresseerd bent, zal ik voor u de rolverdeling hier in huis nogmaals uiteen zetten. En dit mede omdat zij mij hieraan herinnerde, terwijl ik vanmiddag enthousiast tweette, dat ik 4 kilo aardappels aan het schillen was.
Beste mensen, die vier kilo en het woord ik was literaire vrijheid, ik geef het eerlijk toe.

In totaal schilden we bijna drie kilo aardappels, en daarvan heb ik er drie geschild. En dan bedoel ik niet drie kilo, maar drie aardappels.
Ik zou wel graag tot mijn verdediging willen aanvoeren dat ik augurkjes, worteltjes, zilveruitjes en zalm heb gesneden. En ik heb de doperwtjes gekookt.  En de dressing gemaakt. En ik heb vleeswaren rolletjes gerold. En een gedeelte van de boodschappen gedaan.
Maar de melkboer heeft alle aardappels geschild.
Precies zoals het moet. Van mij.

Lieve lezers, ik ga u vandaag weer eens een heel boeiend logje voorschotelen.

*Start reclameblok*

Ik wil u namelijk vertellen dat ik van de IKEA hou.
Ik, Cisca van Kobus en co, hou van de IKEA.
En ik begrijp dat ik misschien nu van een voetstuk afval.
Maar ik kan het niet helpen.
Ik hou echt van de IKEA.

De belangrijkste reden is natuurlijk dat ze bij de IKEA stofjes verkopen.
En ik hou automatisch van elke stofjesverkopendewinkel. No matter what.
Maar de IKEA heeft meer.
Veel meer.
Mooie meubels, en allerlei hebbedingetjes, waarvan je niet wist dat je ze nodig had, maar die je echt moet hebben. Nu.
En natuurlijk het restaurant en het supermarktje aan het eind. Waar ze gravad lax verkopen. En van die lekkere speculaasachtige koekjes. En lekkere crackers. En garnaaltjes. En hotdogs voor een dollar.

Gister was ik weer eens in de IKEA, en echt ik moet u zeggen, het voelt alsof ik thuiskom.
Het voelt Europees in de IKEA. Whatever that may be.
En Europees is soms fijn.
Als Europeaan in een niet-Europees land.

Er is eigenlijk maar één probleem.
De melkboer houdt niet van de IKEA.
En ik maar denken dat houden van de IKEA een eigenschap was, die inherent is aan mens zijn.
Nee dus.
Of de melkboer is geen mens, maar dat lijkt me vreemd.
De melkboer haat de IKEA. Echt.
Het is één van de grootste problemen van ons huwelijk. Na de verlovingsring.
Maar ik sla me er gewoon doorheen.
En dus ga ik alleen.
Naar de IKEA.
Allerlei leuke IKEA spulletjes kopen. En lekker gravad lax eten.

Ik doe alles voor de liefde.
En ik hou nu eenmaal van de IKEA.

*Einde reclameblok*

Ja, en toen was het weekend al weer voorbij.
En ik kan u allen vertellen, ik deed echt helemaal niets boeiends.
Dus ja, dat belooft wat voor dit logje.

Want ik wil u eigenlijk niet lastig vallen met alle huishoudelijke en administratieve klusjes die ik deed. Of het moet zijn, dat we eindelijk gezwicht zijn voor digitale televisie. Want we hadden ondertussen nog maar vijftien televisiezenders. En ook al kijken we maar weinig televisie, ik miste Project Runway toch te erg. Dus, vanaf morgen zijn we hip. En hebben we iets van honderd televisiezenders.

Maar ja verder.
Verder kookte en bakte ik eigenlijk vooral.
En dus komt hier weer zo’n Martha Stewart logje.
En het zou wel eens kunnen dat die de komende maanden nog vaker langs komen. Martha Stewart logjes. Just so you know.
Want ik bak, kook, naai, knutsel, en brei wat af.
Als ik niet slaap. Want dat doe ik ook graag.

Maar dit weekend hè?
Dit weekend bakte ik dus een echte appelbosvruchtentaart.
Met amandelspijs. En appelbosvruchten.

Het ging ongeveer zo.

Ik beval vroeg de melkboer vriendelijk een deegje te kneden. Want, het is net als met sneeuwschuiven, de vuilnis buiten zetten, en het gras maaien, deeg kneden doe ik niet.
En omdat de melkboer zeer volgzaam is, mixte hij 250 gram bloem, 75 gram basterdsuiker, 125 gram boter, een eidooier en een scheutje melk tot een deegje.
En terwijl dit deegje een uur rustte, schilde hij vijf appels. Want, het is net als met sneeuwschuiven, de vuilnis buiten zetten, het gras maaien, en deeg kneden, appels schillen doe ik ook niet.
En, begrijp me niet verkeerd, dit is niet alleen uit principe, het is ook omdat de melkboer al deze dingen gewoon beter kan. En ik heb er geen problemen mee om dat toe te geven. Zo ben ik.

Ik sneed de appels wel in blokjes. En mengde ze met 100 gram amandelspijs, 25 gram geraspte amandelen, 50 gram suiker, en 150 gram bevroren bosvruchten.
Ik knutselde van het geheel een leuk taartje, zette het in de oven, en at meteen de helft op. Met slagroom.

The end.

Vrijdagochtend begon voor de verandering weer eens met sneeuwschuiven.
Door de melkboer natuurlijk, ik doe dat niet.
Kom op zeg, ik ben zwanger.
En anders deed ik het nog niet.
Sneeuwschuiven is voor mannen. Net als de vuilnis buiten zetten. En het gras maaien.
Ik lees dan wel regelmatig de Opzij, maar ik ben alleen geëmancipeerd, als het mij uitkomt.
En ’s ochtends vroeg na een flinke sneeuwbui komt het dus niet uit.

Vervolgens reed ik door de sneeuw naar mijn werk, draaide de parkeerplaats op, en dacht: ‘wat is het hier rustig’.
Bleek dat alle overheidsgebouwen en scholen een uur later opengingen, en dat ik daar dus niet van op de hoogte was, omdat ik de website niet had gecheckt.
Stom! Ik had me nog zo voorgenomen, dat dat me niet meer zou gebeuren.

Nadat ik al glibberend en glijdend ons gebouw was binnen gegaan, wilde ik een lekker ontbijtje voor mezelf kopen, om de pijn wat te verzachten. Alleen ik had geen cash, en de pinautomaat in het gebouw was temporary out of order.
En toen had ik dus geen ontbijtje.
En toen vergaderde ik meer dan drie uur achter elkaar.
En toen ging ik iets eerder naar huis, omdat ik al zoveel gewerkt had deze week.
En toen ging ik even lekker op mijn gemakje naar de winkel.
En toen stond ik daar zonder portomonnee.
Omdat die nog op mijn werk lag.
Omdat ik ’s ochtends een ontbijtje voor mijzelf wilde halen, en omdat ik mijn portomonnee daarna niet terug in mijn tas gedaan gehad.

En toen dacht ik:

En toen was het weekend.

En betaalde ik een uurtje later alsnog de boodschappen met geld uit de portomonnee van de melkboer, keek ’s avonds een mooie film (Matchpoint van Woody Allen, echt een aanrader!) en sliep acht heerlijke uren.

Het zou nu alleen nog prettig zijn als het hier minstens veertig graden warmer was, en als the Eagles vanmiddag de eerste playoff wedstrijd winnen.
Maar verder heb ik geen eisen, en is vandaag just one of those other days.
Fijn weekend, allemaal!

U heeft het vast wel gemerkt.
Ik ben niet mijn usual self.
De laatste maanden ben ik lang niet zo adrem, pittig, bijdehand, en scherp op de snede als ik normaal ben.
En hoe hard ik ook mijn best doe om leuke logjes te schrijven, of gevatte reacties bij sommigen van u achter te laten, het lukt me gewoon niet echt.
Ik ben vooral een beetje dromerig en teruggetrokken. Hormoondingen doen dat met mij.

Op dit moment wil ik eigenlijk stiekem de hele dag in een grasveld vol bloemetjes liggen dromen. In een hangmat. Met het ruizen van de zee op de achtergrond, en een lekker zonnetje op mijn benen. Terwijl ik ‘Pride and Prejudice’ kijk. Honderd keer achter elkaar. En ik brei babykleertjes. En af en toe loopt er een konijntje langs. Of een lammetje.

Maar verder word ik niet gestoord. Door niemand. Want ik ben op een onbewoond eiland. Met alleen mijn persoonlijke bediende. Die lijkt op een combinatie van Colin Firth, Alan Rickman, Viggo Mortensen en Sean Connery, met een vleugje melkboer.
En die bediende brengt mij dan regelmatig allerlei lekkere versnaperingen. Koele drankjes, lekkere broodjes, vers fruit, en af en toe wat sushi.
O ja, en drop en borrelnootjes. Want daar heb ik zo’n zin in.
Hij masseert regelmatig mijn voeten. En de rest van mijn lijf.
Maar verder wil ik dus niets. En niemand. En niets.

Nu ik dit trouwens zo opschrijf…
Ik wil dit dus graag de komende maanden, maar daarna ook graag iedere maandag.
Mocht er iemand meelezen die dit kan regelen.

Ok, ik geef nu vast toe dat dit geen orgineel logje wordt, maar toch, ik moet het vragen.
Want u begrijpt natuurlijk nu wat er de afgelopen maanden vooral door mijn hoofd ging.
O, wat zien de wc potten van de MilkMansion er mooi uit van de binnenkant, en o, wat slaapt mijn bed toch lekker.
Ik vraag me namelijk de hele tijd af hoe het nu verder moet met kobusenco.com.
Want ja, Kobus is Kobus, die geen Kobus heet, maar hoe moet dat dan met de ongeboren beeb? Noemen we die Co, zoals zij al met tegenzin voorstelde?
Persoonlijk vind ik dat dus niet echt iets. …Excuses voor alle Co’s die hier meelezen…
En helaas, ik ben volkomen ongeïnspireerd, en de melkboer heeft ook nog geen brainwave gehad, zoals de vorige keer. Hij komt niet verder dan Nummer Twee.
Na lang beraad, ik overlegde zelfs met mijn moeder, heb ik besloten om maar gewoon uw hulp en advies in te winnen.
Dus, wat denkt u? Heeft u suggesties voor the working title, en dus de lognaam, van de nieuwe melkboerbeeb?

Nogmaals bedankt trouwens voor al uw felicitaties, via log, mail en twitter. Wat is dat bijzonder!

Ja luister lief lezersvolk, ik wil best loggen. Echt wel.
En ik heb inspiratie genoeg.
Ik kan loggen over hoe leuk het is om al die reacties te lezen op het vorige logje. Bedankt, jullie zijn allemaal zo lief!
En ik kan loggen over hoe gezellig het feest met Oud en Nieuw was. En het feestje waar we gisteren waren. En dat we echt hele lieve vrienden hier in de VS hebben.
Ik zou ook kunnen loggen over hoe ik denk dat Oud en Nieuw zonder vuurwerk verboden zou moeten worden. Of over hoe geweldig lekker onze zelfgemaakte oliebollen en appelflappen waren.
En over hoe ook wij, net als zij, sinds kort de baby Jezus van onze kerststal kwijt zijn. En dat is natuurlijk een ramp. Liever een herder, een koning of een Jozef kwijt dan de baby Jezus.
Ook altijd interessant is het feit dat Kobus opnieuw een kies krijgt, en dat gaat natuurlijk gepaard met een boel poep en wat niet meer zij, en ik zeg u, poepbroeken verschonen als je zwanger bent is echt niet tof.
Of weet u, onze Bugaboo heeft twee lekke banden, en de melkboer twee linkerhanden. Dus moet ik zometeen zelf aan de slag vermoed ik. En ik heb vorige week ook al de nieuwe lamp in de eetkamer opgehangen.

Maar, waar het allemaal op neer komt, is dat ik echt geen tijd heb.
Want van de kerstbonus van de melkboer, en dit is een belangrijk detail, dus ik herhaal het nog eens, van de kerstbonus van de melkboer kocht ik gister een Wii.
Zelf krijg ik namelijk geen kerstbonus. Dus wat moet je dan. Dan gebruik je de kerstbonus van je man. Want die wist toch geen goede bestemming.
Dus, ik speel vandaag de hele dag spelletjes. En ik bowl. En ik maak mezelf nog fitter dan ik al ben. En, ik probeer de melkboer te overtuigen van het feit dat dit een zeer nuttige investering is. De melkboer is alleen zeer lastig te overtuigen van de nut en noodzaak van een Wii. Gelukkig maar, dat ik zelden rekening hou met zijn mening.

U zit er op te wachten, hè?
Op de lijst met al mijn goede voornemens voor 2010.

Dus.
Hier komt ‘ie.

In 2010 ga ik:

• Vaker mijn vriendinnen bellen en mailen.
• Minder zeiken tegen de melkboer.
• Elke dag het huis stofzuigen.
• Minder loggen, twitteren en televisie kijken.
• Of juist meer.
• Vroeger naar bed.
• Iedere ochtend mijn haar föhnen.
• In Washington DC of in Brussel werken.
• Vaker sporten, gezonder eten, kilo’s afvallen, aardiger doen, en meer genieten van het leven.
• En, ik ga stoppen met het eten van Ben & Jerry’s ice cream. Ik ga 100% afkicken. Echt. Geloof me. Ben & Jerry’s is bad for you.

Don’t worry.
Ik doe niet aan goede voornemens.
Mensen, dat heb ik helemaal niet nodig. Ik ben één en al goedheid.

Maar vooruit.
Speciaal voor u, en mezelf, heb ik voor 2010 een goed voornemen.
Ik ga namelijk een kindje uitbroeden.
En baren, gezond en wel, binnen een uur, ergens halverwege het jaar.

2010 wordt, net zoals elk jaar, weer super bijzonder.
Alleen dat feest morgenavond, dat wordt dus minder. Terwijl ik proost op het nieuwe jaar met de dronken meute. Ik had de geenborstvoeding nietzwanger maanden dus echt beter moeten benutten.

Gelukkig nieuwjaar allemaal!

Kijk, u weet natuurlijk dat ik al jaren 25 ben, en dat ik dus jaren jonger ben dan u allemaal.
Maar toch voel ik me soms oud.
Want ik zie die rimpels in mijn ooghoeken heus wel. Alleen ik verkeer nog steeds in de ontkenningsfase. En ik ben 25. En dan krijg je nog geen rimpels. Dus. Het kan eigenlijk ook niet dat ik ze zie.

In ieder geval kan ik dus echt niet geloven dat het bijna 2010 is.
2010, het begin van een heel nieuw decennium!
Mijn hand weigert om 2010 te schrijven. 2009 doet ‘ie nog net, maar 2010 lukt gewoon echt niet.

Weet u het begin van het laatste decennium nog? De jaarwisseling van 1999-2000?
Ik dus wel.
Alsof het gisteren was.
En dat is vreemd. Want het was niet gister, het is bijna tien jaar geleden.

En dan ga ik dus denken, hè.
Heel soms doe ik dat. Denken.
Ik dacht na over het feest waar ik was op oudejaarsavond 1999, en hoe we daar spraken over de komst van de euro, en de millenniumbug.
En ik moet toegeven, sinds dat feest is er een boel gebeurd.

Zo studeerde ik af. Drie keer maar liefst.
Ik werkte voor een ingenieursbureau, een middelbare school, en the County.
Ik besteedde uren dan wel dagen of weken aan het kijken van the Sopranos, Dexter, Family Guy, en 24.
Ik dacht na over wat ik nu eigenlijk wilde uit het leven. En wat ik nu echt belangrijk vond.
Ik woonde in Nederland, Marokko en de VS, in zes verschillende huizen. Twee daarvan kocht ik. Met twee verschillende mannen.
Ik at voor het eerst sushi. En ging nooit eerder in tien jaar zoveel uit eten.
Ik reisde de halve wereld rond, en vergrootte all by myself het gat in de ozonlaag.
Ik deed belijdenis.
Ik kreeg dus rimpels. Tezamen met een man. Ik vermoed dat hier sprake is van een causaal verband trouwens.
Ik ging naar begrafenissen, maar werd ook tante van twee lieve nichtjes, en moeder van Kobus.
Ik las alle Harry Potter en Twilight boeken, keek drie Lord of the Rings films, Lost in Translation, V for Vendetta, en honderden andere films, en brandde al mijn cd’s op mijn iPod.

Het is snel gegaan, de afgelopen tien jaar. En ik word ouder.
Gelukkig weeg ik nog steeds ongeveer hetzelfde. En ik heb nog geen grijze haren ondekt.
Maar ik kijk toch stiekem ook wel weer uit naar de volgende tien.
Bring it on!