‘t Melkhuisje met de stijlvolle Disney gordijnen

Het is zeer stijlvol en chic hier in ‘t nieuwe melkhuisje aan de rand van het bos.
Mooie hoge plafonds, een heerlijke keuken,  een veranda, en een riante tuin.
Het is dat onze spullen nog ontbreken, maar verder zijn we volledig gewend en geïnstalleerd.

Alleen heb ik per ongeluk iets gedaan om die bevallige elegance volledig te laten ondersneeuwen.
In een vlaag van verstandverbijstering had ik Sammie namelijk beloofd dat ze nieuwe gordijnen mocht uitzoeken.
Kobus en Keesje een supergaaf nieuw boomhutstapelbed, dus ach, ons derde schaapje mocht dan ook wat.
Dom, dom, dom.
Want natuurlijk koos ze het minste stijlvolle gordijn dat ze kon vinden.
Met, ik durf het bijna niet te zeggen, Disney prinsessen.
‘Die, mama, met Rapunzel. En Ariël. Rapunzel’s mama is een bad guy, hè mom? Why?’
Nu moet ik dus elke avond uitleggen waarom die enge oude mevrouw, die niet de echte moeder van Rapunzel is, maar interesse had in the magic haren van baby Rapunzel en haar daarom ontvoerde, en uiteindelijk uit een toren valt, nadat ze Rapunzel’s haren probeerde af te knippen een bad guy is, en waarom gebeurt dit eigenlijk allemaal zo?
‘Why, mama?’

Ik riep trouwens altijd heel hard dat ik nooit gordijnen zou maken.
Want dat leek me zo’n ongelooflijke rotklus.
Nou.
Vanaf nu ga ik dus echt NOOIT meer gordijnen naaien.
Dat het zwart op wit staat.
Wat een ongelooflijke rotklus.

Maar ja.
Alles voor een blije dochter hè.
En blij is ze.
Met haar fraaie, zwierige, handmade gordijnen.

Rapunzel gordijnen (2)
Rapunzel gordijnen (1)

Hoe het is en voelt

Iedereen vraagt hoe het is.
Hoe is het huis?
Hoe voelt het om weer in Nederland te wonen?
Hoe gaat het met de kinderen?

Nou.
Euhm…

Het voelt allereerst bekend.
Fijn.
Als een warm bad.
Nederland, polders, shoarma, de viskraam, de HEMA, de regenbuien.
Familie kunnen zien, en weten dat het deze keer niet eenmalig is.
Genieten van al het nieuws.
Ouder geworden neefjes en nichtjes, een geweldig nieuw huis, een stoere fiets met twee kinderstoeltjes, eindelijk die iPhone 5.

Het voelt ook onbekend.
Vreemd.
Zelfs een beetje beklemmend,
Wat is Nederland klein. En vol. En wat zijn sommige van u onbeschoft.

Aangezien we nog een aantal weken op onze meubels en spullen moeten wachten, voelt het op dit moment ook alsof we verblijven in een enorm, leeg, galmend, zeer beperkt bevoorraad, vakantiehuis.
Met vier kinderen die toe zijn aan rust, routine en een voorspelbaar dagprogramma.
Nog een weekje acclimatiseren en dan begint de school- en werkroutine weer.

En nu wil ik het er eigenlijk niet over hebben, maar mensen, wat is er aan de hand met het weer hier in het kikkerlandje?
Tss wow mèn zeg, wat een reality check.
Misschien komende week toch nog een weekje Pennsylvania plannen.
Daar zijn de zomers namelijk wel lekker.

RegenboogDrie dagen achter elkaar een regenboog vanuit de auto!

Hellllooooo from the Veluwe!!!

Allereerst, sinds wanneer wordt men geacht pinpasjes aan de bovenkant in het apparaat te steken? Want ik sta nu dus elke keer voor gek/aap/schut/paal of whatever, als ik mijn pasje probeer door die gleuf te halen. Of ik loop de winkel uit, terwijl het pasje nog in het apparaat steekt. Ook handig.
Ik vind het maar stom, al die veranderingen.

Ennie wee.
We zijn er hoor!
Hi.
Tijdelijk in hotel schoonmama en schoonpapa, maar binnenkort live in onze nieuwe MilkMansion.
Na een zeker niet perfect verlopen verhuizing verliep de reis eigenlijk wel min of meer perfect.
Alle bagage mocht mee, én lag in Nederland weer op de bagageband, alle kindjes kwamen onbeschadigd en redelijk goed gehumeurd aan, lieve mensen stonden ons op Schiphol op te wachten.
Belhamel Sammie heeft geprobeerd de hele nachtvlucht wakker te blijven door eindeloos Frozen en Woezel en Pip te kijken, maar uiteindelijk, nadat de broer en zussen al uren sliepen, moest ook zij het opgeven.
Ondertussen is zij, en wij, wat bijgeslapen, zagen we de opa’s en oma’s, schreven ons in in onze nieuwe gemeente, zodat de kinderen eindelijk een burgerservicenummer kunnen krijgen, en Billie de Nederlandse nationaliteit, en bezochten we ons toekomstige huis.
De komende dagen gaan we aan de poets, shop (stapelbed, lampen, stofzuiger, eindelijk die felbegeerde nieuwe iPhone en een gigantische hoge trap zodat we bij enorm hoge en vieze plafond van ons nieuwe huis kunnen komen), en verhuis.

Bij ontbrekende laatste-logjes-zin inspiratie eindig ik altijd graag met ‘het is me wat’.
En deze keer doe ik dat echt van harte.
Het is me wat.

Naar Nederland! (1) Naar Nederland! (2) Naar Nederland! (3)

Tien jaar en vier kinderen later bleek het echtpaar heel wat verzameld te hebben

VerhuisautoOp zich hou ik wel van wat drukte.
Een leuke uitdaging.
Maar vandaag…
Mijn hemel, het is met geen pen te beschrijven.
Wat een spullen, wat een gedoe, wat een werk.
En wat een zweetweer!
Ongelooflijk dat iemand die pretendeert van opruimen te houden en weinig materialistisch is zoveel waren, goederen, dingen, spullen, zooi, rommel kan hebben.
Bijna tien uur lang werkten de verhuizers zich uit de naad om alles netjes verpakt te krijgen en in een verhuisauto te stapelen.
Respect, die mannen gingen maar door zeg.

Ondertussen nam Kobus afscheid van haar BFF L.
Sinds ze drie maanden oud zijn, zijn ze niet bij elkaar weg te slaan.
Kijk, hier wandelen ze samen door de dierentuin.
En hier wandelen ze een jaar later weer samen.
En hier werden ze samen vier.
Gelukkig bestaat er Skype.
En vliegtickets.
Ik hoop zo dat ze hun hele leven contact zullen houden.

Uitgeput hang ik nu in de hotelkamer op de bank.
Iedereen slaapt, en dat moet ik ook maar eens snel gaan doen.
Morgen nog weer allerlei greencardregel- en kofferinpakgedoe op het program en uiteindelijk culmineert deze chaos dan in een nachtvlucht naar Nederland.

Zing met me mee: ‘We zijn er bijna, we zijn er bijna…’

 

Vier tussen de dozen

Billie vierOp de valreep, ook wel onze laatste ‘normale’ dag in de VS, bereikte Billie de eerbare leeftijd van vier maanden.
Te midden van de dozen en met de stoel op een andere plek, want bank verkocht, schoot ik tussen de bedrijven door een paar foto’s.

Morgen komen de verhuizers.
Terwijl ik me dan nog maar weer eens buig over het logistieke dilemma koffers versus dozen en vliegtuig versus boot, pakken zij de laatste spullen in om vervolgens het merendeel van onze huisraad en de auto naar Baltimore te brengen alwaar het de boot op gaat.
Wij vliegen na een nachtje hotel met vijf bomvolle koffers, twee wandelwagens, vier autostoelen, een bedje, een Lalaloopsy koffer, én een Dusty crophopper, een Disney prinsessen en een Nijntje rugzak naar een leeg huis in een regenachtig Nederland.
En ondanks de chaos, drukte en herfstachtige toestanden heb ik er nog steeds zin in.

Ben benieuwd of de stoel op 10 september in ons nieuwe huis staat!