De te krappe oprit, ontbrekende poten en het eigen boeltje

Ik typ tot u vanaf een bank zonder poten.
Foetsie zijn ze.
Helegaar nergens te vinden.
De afgelopen 24 uur zocht ik naarstig, maar vermoedelijk zitten ze in één van 100 dozen die ik nog níet heb uitgepakt.
Mensen, het is totale chaos hier.
Overal liggen stukken tape en karton. Er staan halfuitgepakte dozen, half in elkaar gezette meubels. lampen zonder peertje en meubelstukken in verkeerde kamers.
En er staan dus tientallen dozen, die allemaal nog uitgepakt moeten worden.

Wat was het uurtje voordat de truck er was spannend!
Het voelde als de verwachting van pakjesavond.
Kriebels in de buik.
Het uur dat de chauffeur probeerde om de container op welke manier dan ook onze oprit op te krijgen, was ook erg spannend.
Wat kunnen bomen in de weg staan.
Drie stoere Hagenezen moesten uiteindelijk heel veel meters maken om de hele mikmak binnen te krijgen.
Maar het is gelukt.
Joechei, ons eigen boeltje is er weer!
Lekker slapen in mijn eigen bed vanavond.

Container

De week met vijf keer feest

Die trampoline en opa en oma op bezoek was natuurlijk niet genoeg.
Neehee, het wichtje bliefte ook een traktatie en een feestje.
Vriendelijk glimlachend eiste ze een ballerina- dan wel prinsessentraktatie, en een dansfeestje. Nu leek dat laatste mij niet zo slim met vijf mannelijke en twee vrouwelijke genodigden, maar een ballerina traktatie, dat kon ik wel faciliteren.

Voílà, aanschouw de inspiratie en de georganiseerde janboel die uiteindelijke leidde tot een ballerina met cupcake rokje, marshmellow lijf en aardbeien hoofd.
Score!

Feest (1)
En dan het feestje.
Joh, dat besteedde ik gewoon keihard uit.
Thuis in onze o zo mooie achtertuin hadden zeven indiaantjes een geweldige middag dankzij het heerlijke nazomerweer, en Sabrina van Droomwolk.
Wat een aanrader zeg, zo’n Sabrina.
Er werden totempalen gepuzzeld, speren geworpen, paardjes bereden.
Er was schmink, een indianendans en een heuse wigwam.
En cake met slagroom, chips en cadeautjes.
Blijde moeie kindjes waren het resultaat.
En een blijde moeder.

Feest (4) Feest (2)
Feest (3)
Om deze feestweek in stijl af te sluiten, is morgen de melkboer jarig en arriveert vrijdag, JA VRIJDAG JEUJ JAAAAH JOEPIEDEPOEPIE!!!, onze container met inhoud.
Het zou kunnen dat ik dit weekend verdrink in de reut.
Maar dan heb ik in ieder geval wel een leuke laatste week gehad.

Roodkapje, waar spring je heen?

Mooi weer, een elfjestaart, de opa’s en oma’s op bezoek, pannenkoeken en poffertjes, nieuwe lego, knutselspulletjes, een Elsa en Anna schoudertas, dineren met zicht op de vliegtuigen.
Wat wil een meisje nog meer?
Nou, een gigantische trampoline en een roodkapje verkleedjurk.
Hoera, Kobus is zes!

Trampoline

En het verplichte tripje down memory lane: 1 jaar, 2 jaar, 3 jaar, 4 jaar en 5 jaar

Ondertussen

Terwijl u op nieuwe Kobus en co berichten wacht, wachten wij nog steeds op onze container (die al wel in Rotterdam is aangekomen…, jeuj!).

Ondertussen houden we ons bezig met het verkennen van de nieuwe woonomgeving.

balletDe balletschool.

heiDe bloeiende hei om de hoek.

spoorHet station.

In de treinMet zijn tweetjes naar Amsterdam.

plassenNa school nog even snel naar het meer.

straatOns straatje in de vroege ochtend.

zonsondergangZonsondergang op de snelweg onderweg naar huis.

Wat een heerlijke nazomer en wat wonen we hier fijn.
Nu alleen onze spullen nog…

Ik mis mijn nietmachine

‘Levert u dan vanmiddag op school dit formulier in? En kunt u dan dit tweede papier er even aan vast nieten, voordat u dat doet?’
De vriendelijke mevrouw van de BSO zegt me gedag en ik loop terug naar de auto, het warme zonlicht op mijn gezicht.
Wat een heerlijk weer, mensen!
Maar terwijl ik in de auto stap, bedenk ik me dat ik helegaar niets kan vast nieten.
Net als dat ik mijn teennagels met blauwe nagellak uitgroei niet onder handen kan nemen.
Knofleektenen met een mesje moet fijnsnijden, en ‘s ochtends vroeg niet op de keukenklok kan kijken om te zien of we al naar school moeten vertrekken.

Joh, ik mis mijn nietmachine!
Mijn nagellakjes en remover.
De knoflookpers en keukenklok.
Mijn eigen matras en hoofdkussen.
En laat ik maar niet eens beginnen over mijn laarzen, auto, haakprojecten en servies.
Vond ik dat kamperen in ‘t Melkhuisje  de afgelopen weken reuze avontuurlijk, nu het ‘gewone’ leven begint, begin ik mijn boeltje te missen.
Het is toch lastig je draai vinden als je vooral op kampingstoelen zit, zeven setjes kleding hebt en niets kunt opruimen, omdat je geen kasten hebt.

Onze auto staat al een tijdje in de Amsterdamse haven, en de meubels komen deze week aan in Rotterdam.
Gister vulde ik een zwik papierwerk in voor de Nederlandse belasting en douane.
Dat ik vervolgens moest printen en scannen op het werk van mijn zusje, want ik heb natuurlijk GEEN printer. (Net als geen koopakte van ons Amerikaanse huis. Sorry, dat had ik nu net niet in mijn koffer zitten, belastingmevrouw…)
Nu maar hopen dat die malle ambtenaren molen een beetje doorwerkt de komende weken.

Drie kindjes

De kindjes doen het super! Ze vinden het leuk op school en Sammie heeft al twee dagen de show gestolen op de peuterspeelzaal. Af en toe wordt er iets geroepen over vriendin L., het missen van de Thomas de Treintafel of ‘waar is mijn kast? In the ocean op de boot bij the whale sharks, right mom?’, maar al met al integreren ze hartstikke goed.