Het jubileum, de zoektocht en de jurk

Stilte op Kobus en co.
Dat gebeurt maar zelden.
Ik liet zo mijn zesjarig logjubileum voorbij gaan.
Schande!
Maar ik heb een excuus.
Heus.
Al mijn schrijfinspiratie gaat namelijk op aan het schrijven van, al zeg ik het zelf, best briljante en bruisende sollicitatiebrieven.
Na ruim twee jaar consultant bestaan, zou ik namelijk graag weer in loondienst willen werken.

Maar mensen, ik vecht tegen de bierkaai.
Het is een blauwrood vuurspuwend monster, a losing battle…
Geen enkele vacature die mijn interesse wekte, kreeg minder dan 150 reacties.
En meer dan 600 reacties komt blijkbaar ook voor.
Daar had ik natuurlijk zeer gevat op moeten reageren, zo aan de telefoon, maar dat gaat nu eenmaal moeilijk met een opengevallen mond.
De mevrouw aan de telefoon kwam ook nogal beduusd over.
Zeshonderd. Hoe de procedure verder vorm ging krijgen, wist ze zelf ook nog niet.
Nou ja, het is natuurlijk hun verlies.
Want ik heb zóveel te bieden.
Om maar te beginnen met het feit dat ik alles kan, alles weet, en altijd gelijk heb.
De man en kinders kan ik opgeven als referenties van deze feiten.
Alleen daarmee verdien ik geen geld hè.

Nou ja kijk, als het nu allemaal helemaal niets wordt, dat zakelijke leven van mij, dan kan ik altijd nog een breicarrière starten.
99 naalden af, nog iets van 600 te gaan…
Wat een waanidee zeg, een jurk breien.

Progress

Op de fiets naar het sanatorium

Aan de rand van hei en stad, midden in de bossen, werd zo’n negentig jaar geleden op een landgoed een sanatorium gebouwd.
Vooral diamantslijpers uit Amsterdam konden hier herstellen van tuberculose, en genieten van de rust en het licht.
Het landgoed en het sanatorium hebben een bewogen geschiedenis.
De Duitse Wehrmacht bouwde er officierswoningen in de Tweede Wereldoorlog, het sanatorium werd in de jaren vijftig een ziekenhuis dat jaren later weer moest sluiten, en tegenwoordig zijn er allerlei medische centra in het oude sanatorium en de bijgebouwen gevestigd.
Waaronder, hoezee, onze tandarts.
Toen ik in oktober per direct een nieuwe tandarts nodig had, was deze praktijk een logische keuze aangezien ons nieuwe Melkhuisje ook op dit fraaie landgoed ligt.
Lopend naar de tandarts dus,
Of, met zijn drietjes op de fiets.
Wat een avontuur, voor het eerst als een heuse Nederlandse oermoeder naast twee slingerende kinderen op fietsen zonder zijwieltjes.
Ik geloof nu wel dat we optimaal zijn geïntegreerd.

Tandarts (1) Tandarts (2)
Even praktisch.
Helaas viel het tandartsbezoek voor de zoon niet zo gunstig uit.
Hij heeft kaasmolaren, een aangeboren afwijking aan het glazuur van de achterste kiezen.
Nu wisten we dat al, maar in Amerika raadde de tandarts af om dat preventief te behandelen.
Onze nieuwe tandarts wil echter de komende maand meteen drie keer met de kiezen van mijn kleine manneke aan de slag.
Heeft iemand van u ervaring, en dan vooral met behandelmethodes?
Ik hoor het graag.
Dank!

Stom en stof

Sammie

‘Nee, je mag geen televisie kijken.’
‘Stom.’

‘Ik heb even geen tijd meiske, sorry.’
‘Jij bent stom.’

‘Niet naar school is stom.’
‘Boterhammen zijn stom.’
‘Mijn nieuwe bed is stom.’
‘Keesje is helemaal stom.’

Een greep uit de uitspraken van afgelopen week.
Stom is heel 2015.
Wanneer papa haar naar bed brengt, wanneer het warm eten niet met rijst is, wanneer al de leggings in de was zitten en ze dus een broek aan moet, wanneer ze iets niet mag, waneer ze iets wel mag, wanneer het maandag is en ze de hele dag thuis is…
Stom, stom, stom.

Gelukkig vindt ze haar nieuwe Hello Kitty jurk niet stom.
Tenminste…

Hello Kitty dress (1) Hello Kitty dress (2)

Tijdens een verhuizing verkrijgt men diepere inzichten in zichzelf.
Wat een stoffen voorraad!
Verplicht eerst lappen verwerken dus, voordat ik weer nieuws mag kopen.
Ik heb vooral veel halve en 1 meter stukken.
Blijkbaar nooit bedacht dat de kinders ook groter worden dan een meter…
Een van de grootste stukken uit de voorraad, was deze verschrikkelijk lelijke Hello Kitty stof.
Ik gebruikte hetzelfde patroon als een tijdje geleden voor Kobus.
Even iets simpels, maar leuks, na zo’n lange naaipauze…

4 K’s en een truc

De negende levensmaand van Billie stond in het teken van de 4 K’s.
Koorts, kak, keelpijn en kots.
Overgegoten met een laagje van onstuitbaar stromend snot.
Arm kind.
Na ons Duitse buikgriep avontuur begon ze ook de eerste week van het jaar, tezamen met de rest van het gezin, in de lappenmand.
Bleg.
En helaas is eten sowieso al geen hobby van de kleine meid.

Maar er waren natuurlijk ook allerlei leuke belevenswaardigheden en mijlpalen.
Zo begon ze op het kinderdagverblijf, verslond ze voor het eerst een banaan,  glijdt ze achterwaarts over de vloer, en kan ze aan één handje staan.
En het allercoolste, ze doet een truc.
Op commando.
Na maandenlange training door de grote broer en zus kan ze een high-five geven.
Hoe gaaf!

Sowieso is ze natuurlijk het bijzonderste, slimste en briljantste kind ooit.
Wat dacht u dan.

Billie 9 maanden
1 maand/2 maanden

3 maanden
4 maanden
6 maanden
7 maanden
8 maanden