∃MOH

De kerstboom staat. Vol met knutsels en allerlei ander bij elkaar geraapt spul vloekt onze oh dennenboom geloof ik met de huidige VT-wonen wit/zilver/wat-past-alles-mooi-bij-elkaar trend. Wat is dat toch hier in den lande? Die symetrische vazen en de letters HOME in de vensterbank? Want wat lees je dan als je zelf op de bank zit? ∃MOH?
Nou ja, ik wacht geestdriftig op een positieve sollicitatiebrief-reactie, want echt, mijn droombaan bestaat dus. Binnenkort hoort u, en ik, hopelijk meer.
Ook ging ik uit eten met vriendinnen, en ook nog een avond met de man, en we aten all-you-can-eat-sushi met de kinders. Kobus trad voor het eerst op met het kerstkoor van school, ondertussen haak ik een kerststal, gingen we naar de winterfair op het landgoed waar ons huis staat, en verbaas ik me continue over de weeigheid van Nederlandse reclames en bijbehorende achtergrondmuziek. Over kindjes die opvolgmelk moeten drinken omdat ze dan later een berg kunnen beklimmen i’ll stand by you, satésaus die we moeten eten met onze gezellige familie en vrienden bij jou zijn is wat ik wil, ontbijtkoek die extra lekker is als je zeiknat thuiskomt nadat je voor niets naar het voetbalveld bent gefietst and there to meet me is my Mama and Papa, en de bank die wil dat we bij hen een hypotheek afsluiten, omdat zij weten dat een huis een plek is waar mensen zich thuisvoelen. Sinds wanneer zijn wij zo’n sentimeel volkje?

Whatever.
De baby is acht maanden.
Het schreeuwt, zit, verslindt boterhammen, maakt allerlei leuke geluidjes, en doet verwoede pogingen tot voortbewegen.
Wat een pit ineens. Mijn zuigeling wordt een klein meisje met een mening.
En ze gaat vast ooit een berg beklimmen.

8 maanden (1) 8 maanden (2) 8 maanden (3) 8 maanden (4)1 maand/2 maanden
3 maanden
4 maanden
6 maanden
7 maanden

Ja, ook hier een Sinterklaas verhaaltje

Het zal u vast niet ontgaan zijn, het was afgelopen vrijdag 5 december.
Ja nee heus.
Het is dat ik al vanwege de musketkransjes (die nu EINDELIJK! in de winkel liggen) naar Nederland verhuisde, maar anders was het toch wel vanwege het Sinterklaasfeest.
Met het ieder jaar weer briljante Sinterklaasjournaal.
Even terzijde, of je nu tien jaar in het buitenland verblijft of niet, die Dieuwertje Blok verandert echt geen klap hè. Net als Astrid Joosten. Ik weet niet welke anti-rimpel-crème zij gebruiken, echter, die moet ik ook.
Maar wat een gedoe weer dit jaar, jongens.
De stoomboot met de cadeautjes voor pakjesavond verdwenen, verlanglijstjes foetsie, Sinterklaas ziek, de Hoofdpiet weg.
Vooral Kobus, mijn bij vlagen heerlijke naïeve schatje, maakte zich er oprecht druk over.
Zouden ze wel cadeautjes krijgen?
MIjn continue manupilatieve dreigingen dat het gespuis hun schoen niet mocht zetten als dit of dat wel dan niet per direct gedaan werd, hielpen natuurlijk ook niet.
En ja Sinterklaas ziet alles, dus misschien slaat hij ons huis wel over dit jaar.
Trouwens, misschien weet hij wel niet eens dat we in Nederland wonen.
Arme kinders. Pure mishandeling, die pedagogische onverantwoorde Mam&Sint.

En terwijl in half Nederland de kinderen manisch-springend-hyper-stuiterend door het huis huppel-rende, zat ons drietal, vergezeld van de altijd lachende baby, dus doodstil en braaf te wachten of de Sint überhaupt op bezoek zou komen.
Dat ze vrijdagochtend in alle vroegte wakker waren en elkaar tijdens het ontbijt bijna afslachtten, laat ik for the sake of the story even buiten beschouwing.
Want daar was hij ineens met paard en al op het schoolplein!
Spanning! Sensatie!
En toen werd er ook ‘s avonds na het eten nog op de deur geklopt.
Stond er zomaar een tas met cadeautjes.
‘Hee mom, zo’n tas hebben wij precies ook!’
Ahum, klein executie-foutje.
Moet kunnen, tijdens zo’n eerste keer.
Verder was het leuk hoor.
Ouderwets gezellig, zoals men pleegt te zeggen.

Sint 2014Wat ik verder nog wilde vertellen.
De baby en ik kwamen Sinterklaas tegen.
Waaahhhh!

Sint 2014 (1)

Hij = Keesje VI

Voor de vorige delen (ach, ziet en lees toch wat een schattig menneke): Deel I, II, III, IV, V

HIj wil graag bakker-piloot-piraat worden. Hij bakt dan broodjes en taartjes op een piratenschip dat ook kan vliegen.

De anti-rokjes, anti-roze, anti-prinsessen, anti-meisjes fase is begonnen. Alhoewel hij al wel een nieuwe beste vriendin/toekomstige echtgenote op school heeft opgescharreld.

De anti-mama fase is trouwens ook aan het beginnen. Gelukkig niet te vaak, maar ik zie een glimp van het jongetje dat binnenkort niet meer op het schoolplein met zijn moeder gezien wil worden.

Ik kan me niet voorstellen dat er andere vier-jarige jongetjes zijn die nog beter naast/op de rand van/langs/over/in de nabijheid van de pot kunnen pissen. Ga toch zitten jong, en hou hem vast als je moet plassen!

Hij is nog steeds niet helemaal het oude gezellige mannetje uit Amerika. Alle veranderingen vallen hem af en toe best zwaar, en dat leidt tot chagerijnigheid.

Hij vindt het gelukkig wel geweldig in groep 1.
‘Mom, mijn lievelingsvak is English. En de bouwhoek. Oh, maar actually de BSO. Dat vind ik echt leuk.’

Tot zijn grote verdriet en verbazing bleek afgelopen zondag tijdens een Skype-gesprek dat zijn Engels enorm aan het wegzakken is. Nog meer oefenen dus!

Hij vond het geweldig om laatst alleen met opa en oma naar het Dinobos in Amersfoort te gaan.

Het liefst draagt hij iedere dag zijn ‘Persie’ t-shirt naar school. En dan in de pauze voetballen op het schoolplein met de jongens uit de bovenbouw.

En, hij wil nooit meer normaal op de foto.
‘Wat vind je van mijn funny face, mom?’

Keesje VI

Positieve zaken

Om de zondagse preek te compenseren, nu de positieve kant.
Ik kijk namelijk weliswaar met andere ogen naar de negatieve kanten van ons kikkerlandje, maar ook de fijne gezellige oer-Hollandsche dingen des levens vallen meer op.

Wel nu.
Allereerst kreeg ik vandaag  twee Sinterklaas prentenboeken cadeau (positieve zaak 1). Van de kassajuffrouw in de supermarkt in het dorp verderop. Ze herkende me, en vermoedde gezien mijn kinderschare dat ik ze wel zou kunnen gebruiken. Nou, dat klopt!
En ik was dus vandaag in een Nederlandse supermarkt (positieve zaak 2), waar ik werd herkend (positieve zaak 3). Brood, zuivel, vleeswaren, kaas, koekjes, ik voel me nog steeds als een kind in een snoepjeswinkel.
Positieve zaak 4 is dat Kobus morgen uit school naar het verjaardagsfeestje van haar nichtje kan. Kwartiertje rijden en afleveren maar. Tegen het in de buurt wonen van familie kan natuurlijk vrijwel niets tippen.
Gister vertrok Keesje overigens uit school zo met zijn vriendje en diens moeder naar de IKEA. Iets dat in Amerika nooit zomaar zou kunnen. Je kind meegeven aan een ander, dat moet gepland en doorgesproken worden, en bij jonge kinderen gaat eigenlijk altijd een eigen ouder mee naar een playdate. De vrijheid en het gemak van spelen uit school bij vriendjes, alleen kunnen buiten spelen, en in de toekomst zelf ergens naar toe kunnen fietsen, is positieve zaak 5.

En dan de kleine dingen:
Functionerend (ik weet dat sommige van u daarover twijfelen, maar geloof mij…) openbaar vervoer (6)
Fietsen naar de stad (7)
Een heigebied in de achtertuin (8)
Nederlandse televisie (9) Dokter Tinus, Hollands Hoop, ik ben fan!

Tot slot, de humor, het landschap, de gebruiken, Nederland voelt toch eigen, thuis, fijn.
Ik moet echter als positieve zaak 10 noemen, dat we tegenwoordig ook Black Friday vieren.
Hoe fijn is dat zeg.

Black Friday

 

Preek

Stillekes hier, niet?
Tsja, ik ben druk.
Er moeten kindertjes naar school gebracht, gevoed en gekleed. Ik moet hoognodig op banenjacht, heb nog steeds dozen met reut uit te pakken, schilderijen op te hangen, gordijnen te naaien.
En, ik ben ook best een beetje onder de indruk.
Onder de indruk van Nederland, de remigratie.
Daar leidt de oppervlakkige huis-, tuin-, en keukenlogbehoefte ietwat onder.

Natuurlijk is het land veranderd, ik ben misschien nog wel meer veranderd.
En terwijl ik geniet van Nederlands eten, vrienden en familie, het vertrouwde landschap, voel ik me toch ietwat unheimisch.
Waren wij Nederlanders altijd al zo onbeschoft?
Zo ongenuanceerd, polariserend, hypocriet?
Is Doutzen het enige poldermodel dat we nog kennen?
Okay, we klagen graag, maar we zijn toch tolerant? Ruimdenkend?

Nou.
Na drie maanden Nederland kom ik tot de volgende conclusies:
a) Ik ben blij dat ik geen Marokkaan ben.
b) Ik ben blij dat mijn kinderen geen Marokkaan zijn.
c) Ik ben blij dat ik geen gekleurde voetballer in het Nederlands elftal ben.
d) Ik ben blij dat ik nooit op papier heb gezet hoe ik over Zwarte Piet denk.

Wel nu, laten we klein beginnen.
Wanneer er morgen een nieuwe kassa opengaat in de supermarkt, kunt u dan die meneer of mevrouw die al veel langer staat te wachten gewoon de beurt geven in plaats van zelf zo hard mogelijk naar voren te rennen? En glimlach er eens bij.
Oh, en geen middelvingers in het verkeer. Dat is toch nergens voor nodig, medelanders en -verkeergebruikers.

Solse gatAch kijk, een foto van de kindjes!
We wandelden vandaag toch zo schattig en gezellig in het Nederlandsche.
Daaag.