De gesloopte voetbal

mei 23, 2013
7 reacties

‘Bal, bal, baaaallll!’, kraait Sammie. In haar knuistjes twee stukjes mini-voetbal. Uitgekozen uit de schatkist vol cadeautjes bij de oordokter om vervolgens binnen een half uur bruut in stukken gescheurd te worden.
Haar oortjes werden helemaal goedgekeurd. Fijn, en helemaal fijn wanneer je binnenkort 10 kilometer de lucht in moet.

Een tomboy is ze, onze jongste.
Ze klimt zelf in de hangmat, probeert op Kobus’ fiets te rijden, en glijdt met een noodgang achterstevoren van de trap af.
Regelmatig rolt ze met Keesje over de vloer.
Ze ravotten, vechten en grommen als twee puppies.

Sammie is wild.
Ze is nog steeds ongenaakbaar en vrolijk, maar ook vastberaden, resoluut, verlangend, kieskeurig, driftig, en intens.
Allemaal eigenschappen waarmee je ver kunt komen in het leven.
Eerst maar eens op roadtrip, dan praten we verder.

Nog pak ‘m beet 336 uur

mei 21, 2013
8 reacties

Slechts exact twee luttele weken, en dan is het zover dames en heren.
Kobus en co gaan op reis, op REIS!
Hystérisch blij word ik bij de gedachte.
Als ik er tijd voor zou hebben, huppelde ik manisch op mijn blote voeten door de tuin.
Maar daar heb ik dus geen tijd voor hè.
De laatste weken ben ik me toch een partijtje aan het inspannen.
Waar zijn de tijden gebleven dat ik in het vliegtuig sprong en ter plekke wel uitzocht wat ik ging doen?
Nee dan nu.
Ten eerste moeten we, lees: ik, op elf locaties een overnachtingsplek regelen.
We gaan dus niet met een rv, meerderen van u vroegen zich dat af.
Nee sorry. Hoeveel ik ook van de man en kinderen hou, de gedachte van 30 dagen in één ruimte…
Misschien over een jaar of vijf.
Of nooit.

Naast de overnachtingsplekken beginnen ook de kleinste logistieke details belangrijk te worden.
Ik noem u, autostoeltjes.
84 dollar per stoeltje vraagt het autoverhuurbedrijf.
Ja, dan kan ik dus net zo goed nieuwe kopen. Of ze meenemen in het vliegtuig. Of de kinderen in de kofferbak stoppen.

Ook interessant is het weer.
We gaan namelijk naar regen, sneeuw, en 30 graden.
En dat vraagt dus om een nogal diverse garderobe.
Die ik dan ook weer gemakkelijk elke twee dagen in- en uit moet kunnen pakken.

Nu ja, nog twee weken dus.
Filmpje van een brug in Vancouver?

Hop paardje hop

mei 19, 2013
1 reactie

Indien u vanuit onze suburbane dorpje iets verder het platteland in zou rijden, komt u al snel in, zoals het hier bekend staat, horse country.
Eindeloos glooiende weilanden met witte houten hekken, paarden, en hier en daar wat bomen en een boerderij.

Afgelopen zaterdag was het tijd voor de lokale steeplechase races.
Om iets voor tien uur ‘s ochtends reden we met auto’s vol stoelen, speelgoed, kinderbedjes, eten en liters verfrissingen naar de hekken langs het parcours.
Tailgating, het blijft een bijzonder Amerikaans fenomeen.

We waren de gehele dag buiten.
Om zes paardenraces te bekijken van vijf minuten.
En wat deftige dames met hoedjes, en gooische Amerikanen met bretels en chique auto’s.

Maar joh.
Zoals elk jaar was het ook dit jaar toch weer leuk!
Ik zou het bijna gezellig willen noemen.
De kinderen vermaakten elkaar, en voor de papa’s en mama’s was er plenty of alcohol aangevuld met toastjes kaas en beandip.
En af en toe renden er eens wat paarden voorbij.
Wat wil een mens nog meer op zijn vrije zaterdag.

Het was zo relaxt dat ik ondanks noeste plannen geen enkele foto maakte.
Behalve deze dan.
Met de telefoon.
Mijn eerste margaritha om elf uur ‘s ochtends.
Cheers!

Koe en de stoffen bloemen

mei 15, 2013
15 reacties

Het is maandag, begin van de middag.
Het regent en ik loop in een oude spijkerbroek met een krijsende baby met een maandagochtendhumeur op mijn arm door het huis.
Terwijl ik me door stapels was worstel, de aangebrande tosti’s in de prullenbak gooi, en overweeg een enkeltje Barcelona voor mezelf te boeken, valt er ineens een dikke envelop vol Nederlandse tijdschriften op de mat.
Zomaar, van een bloglezeres die ik helemaal niet ken in real life.
Nadat ik de met brood, fruit en speen volgestopte baby in bed heb geslingerd, neem ik het er eventjes goed van.
Fijn, even wegzwijmelen bij het tijdschrift Koe. Hoe toepasselijk!

Zal ik ook weer eens iets weggeven? Gewoon, omdat het zo leuk is?
Daarnaast zit ik op dit moment in een nogal compulsieve stoffen bloem maak periode.
En dus moet ik bloemen kwijt.

Nu denkt u misschien, wat truttig, zo’n suffe bloem van stof.
Maar och, kijk toch eens hoe mooi ze zijn!
Als broche op een shirtje. Of op een tas of een haarband.

Om mee te doen, hoeft u alleen maar hallo te zeggen. Of I love Kobus en co, go Anouk!, of iets anders leuks.
Of te wel, laat onder dit logje een reactie achter. Liefst met uw voorkeur.
Volgende week trek ik twee winnaars.

En mocht u niet winnen, dan maakt u hem toch gewoon zelf! El Zsazsa’s bloemenbroche.

Put on a happy face

mei 12, 2013
10 reacties

Maandenlang hadden ze geoefend.
Vijftien kleine meisjes.

De apotheose was dit weekend.
Een vrijdagavond rehearsal werd op zaterdag gevolgd door een heuse recital met honderden toeschouwers.

Het was heerlijk over de top.
Met jurkjes die pijn deden aan de ogen.
Een plechtige fotosessie.
Bossen bloemen aan het einde van de voorstelling.
Snikkende oma’s.
En bekoorlijke muziek uit allerlei decennia, en zelfs eeuwen.

Tot grote vreugde van Keesje deden er ook enkele jongetjes mee.
Hij wil niets liever dan ‘een tapdancer worden, mom.’
Kobus wil trouwens sinds kort in de library gaan werken als ze groot is.
Want daar is iedereen altijd blij en er zijn overal boeken en speelgoed, en er is een speeltuin.
Ja.

Aangezien de officiële foto’s en videobeelden van deze mooie mijlpaal in het leven van mijn oudste dochter nog even op zich laten wachten, moet u het doen met deze sfeerimpressie.

Happy Monday allemaal!

En dan nu landelijk

mei 8, 2013
6 reacties

‘s Ochtends vroeg zicht op het doel, de stad.

Vijf mensen, één conference room.
Laptops, stapels papieren, rekenmachines.
300 miljoen dollar, meer dan 600 aanvragen.
Alles gericht op het beëindigen van dakloosheid.

Mijn nieuwe klus is gaaf.
Het is werk, dus ik kan er niet te veel over zeggen. Al helemaal niet, omdat het voor de federale overheid is.
Wat een regels en bureaucratie kreeg ik over me heen gestort de afgelopen weken.
Ik hoefde nog net geen potje urine in te leveren.
Een background check, vingerafdrukken, honderden formulieren en geheimhoudingsclausules.
Nu maar hopen dat die cursus Arabisch van tien jaar terug me niet gaat opbreken.

Maar al het ambtelijk gedoe terzijde, wat er zoal gedaan wordt in het centrum waar ik werk is reuze interessant en belangwekkend.
Op zich ken ik de daklozenproblematiek bij ons in de suburbane provincie redelijk goed.
Maar landelijk, dat is andere koek natuurlijk.
Er worden projecten ondersteund in Texas, Oklahoma, Alaska, en Missouri. In Indianenreservaten in South-Dakota en Montana. En in tropische gebieden zoals Hawaii, Puerto Rico, and the US Virgin Islands.
Gebieden die totaal niet met elkaar te vergelijken zijn qua voorzieningenniveau, afstanden, en inkomen. Ander soort problemen dus, die vragen om een ander soort oplossingen. En geloof het of niet, maar iets boeienders kan ik me bijna niet voorstellen.

Ik heb me trouwens aangemeld voor de eerst volgende zakenreis naar the US Virgin Islands.
Want onderzoek doen naar de oorzaken van dakloosheid op St. Croix lijkt me nu echt het summum van boeiendheid.

Achter de feiten

mei 5, 2013
13 reacties

Ik weet het, Koninginnedag is alweer een eeuwigheid geleden, Koningsdag, dat is nu hip.
Of anders toch op zijn minst Bevrijdingsdag of Cinco de Mayo.
Maar ja, what can I say, ik loop deze 10 dagen nogal achter de feiten aan.
En daarnaast zwelg ik wat. Kijken naar de kroning, lezen over 4 en 5 mei, luisteren naar muziek op bevrijdingsfestivals, en horen van het mooie terrasjesweer in Nederland leidt daar toe. En een man in Nederland helpt natuurlijk ook niet.
Zeven jaar weg is een lange tijd.
Ik heb geen burgerservicenummer, wist tot vandaag niet echt wie Gers Pardoel is, en heb verkiezingen, een kroning, en allerlei ander groot en klein nieuws gemist.
De kindjes zijn alledrie hier geboren en getogen, en dus op en top Amerikaan.

Maar, ze zijn natuurlijk ook op en top Nederlander!

En mag ik even van de gelegenheid gebruik maken om te wijzen op de geweldige blitse strijkapplicaties van de Bonte Mier? Ik kan het niet geloven, maar bij deze promoot ik eenmalig de meest zinloze huishoudelijke bezigheid ever.
Allen aan de strijk!

De zomerjassen in de dierentuin

mei 1, 2013
8 reacties

Ja. Ik en de kinderen versus de wereld dus.
Vandaag ging ik met het hele spul naar de dierentuin.
En hoezee, ik kwam weer met drie stuks thuis, en ook nog eens volledig onbeschadigd.
Persoonlijk vond ik het een topprestatie.

Maar geloof mij, de uitdaging van drie kinderen in een dierentuin viel in het niet bij het naaien van de zomerjas voor Kobus.
Wat een drama, wat een uitputtingsslag.
Hier in een nutshell wat er allemaal mis ging.
Allereerst had ik te weinig stof. En dus naaide ik een voeringsmouw uit twee stukken, en moest ik terug naar de winkel voor extra buitenstof. Die natuurlijk nét niet in dezelfde kleur was, en dus vermoedelijk van een andere rol kwam.
En toen, toen had ik gewoon moeten stoppen. Het was een omen, een teken van boven, deze jas ging het niet worden.
Maar nee, ik volhardde natuurlijk.
En brak een record hoeveelheid naalden, worstelde met knoopsgaten, ging nog eens terug naar de winkel voor extra garen, en haalde de jas drie keer uit elkaar, omdat de hals veel te wijd was. En echt, een gevoerde jas uit elkaar halen en innemen, is Ongelooflijk Veel Werk.
En helaas, is de hals nog steeds te wijd…

MAAR.
Al het gezwoeg en gevloek vergeet een mens natuurlijk meteen wanneer ie door de dierentuin loopt met drie kindjes in drie zelfgemaakte jasjes.
Want tsja, dan voelt een mens zich gewoon rijk.
En trots.
En blij.
En af en toe een tikje tureluurs…

Het patroon is de Everyday Chic Coat van Heidi & Finn en ik ben dus geen fan…
In tegenstelling tot de eerdere patronen van Heidi & Finn die ik maakte, heb ik het idee dat de maatgeving van dit patroon niet klopt.
De 6T bleek voor Kobus in ieder geval te wijd, vooral aan de hals, terwijl de mouwen eigenlijk al te kort zijn.
Ik mis ook details, zakken, een kraag. De eenvoud leek me op voorhand mooi, maar nu de jas af is, vind ik hem er te eenvoudig en te zelfgemaakt uit zien.
En haha, blijkbaar is het dus het doel om iets zelfgemaakt er niet zelfgemaakt uit te laten zien…

Klik hier voor Keesje’s jas, en Sammie’s jas.

Tien dagen

april 29, 2013
7 reacties

Nou, ik zit.
Voor het eerst in pakweg 72 uur.
Pfoe hee zeg.
Het was, zoals men dat poogt te zeggen, een nogal druk weekend.
Zo verdiepte ik me in de wondere wereld van de notebooks, rubberen laarsjes, en appartementen in San Francisco. Mijn laptop stierf definitief, ik zag mijn supercoole vriendin S. haar debuut in de roller derby maken, en ik organiseerde en passant wat oud-Hollandse kinderspelletjes voor 70 kinderen. En de ouders van die kinderen wilden natuurlijk bier, wijn, friet, haringen, en meer van dat alles.
Het was gezellig hoor. De voorlopig laatste Queensday in Philadelphia.
Het is alleen jammer dat ik nooit tijd heb om foto’s te maken. Of om iets te eten van al die Nederlandse lekkernijen.
En het is ook nogal onfortuinlijk dat de melkboer elk jaar vlak voor, na of tijdens het evenement naar Chicago moet.

En dus zit ik nu alleen met drie kindjes thuis.
De dozen met Nederlandse versieringen weer in de kelder, de broodtrommeltjes en vier avondmaaltijden klaar in de koelkast.
En hoezee, ik heb een superhippe nieuwe laptop op schoot.
Mocht u de komende tien dagen niets van mij horen, dan euhm… nou ja, dan ben ik aan het werk.
Of ik slaap.
Of ik ben voor het eerst met drie kinders in de supermarkt en heb dat niet overleefd.
Of heel misschien zit ik bij een cursus Windows 8, aangezien het uploaden van onderstaande foto mij zojuist toch zo’n half uur van mijn leven kostte.
Gelukkig is het een hele olijke.
De enige foto die ik maakte, is van koekhappende volwassenen.
Jaja, we gaan elk jaar helemaal los hier.

Zwervende poep

april 26, 2013
7 reacties

Drie dagen per week naar de stad dus.
Om een bijdrage te leveren aan de implementatie van Opening Doors, het plan van de Obama administration met als doel het beëindigen van dakloosheid.
Gevraagd worden door twee voormalige collega’s, waaronder mijn vroegere baas, was een enorme veer in mijn Nederlandse derrière.

De dagelijkse routine vergt de nodige aanpassingen.
Het gezin weer in het gareel, broodtrommeltjes en avondeten de avond van te voren al klaar, op tijd uit en naar bed, drie zwaaiende kindjes ‘s ochtends vroeg in de voortuin.

Ook moet ik opnieuw wennen aan het echt werkende leven.
Het overweldigende gevoel van nieuwe kennis, nieuwe mensen, nieuwe routines.
De prestatiedruk.
Ik observeer, en zuig op.
En af en toe trok ik de afgelopen week mijn grote mond al eens open.

Maar lieve lezers, het feit dat ik single handedly the US een beter land aan het maken ben, gaat dus ten koste van Kobus en co!
Ik bedoel, ik moet u nog vertellen over Kobus’ nieuwe zomerjas die eindelijk af is. En wat dacht u van het feit dat ik gister naar K’s Choice ging.
Enne, Sammie ging laatst, in alles haar grote broer imiterend, voor het eerst op het potje, en terwijl ik even niet keek, deed ze zomaar een dikke drol, die ze vervolgens triomfantelijk aan mij kwam laten zien.
In de keuken.
Hetgeen dus betekent dat ze van de wc naar de keuken is gelopen met een keutel in haar handjes.
Hmm. Ja.
Nou, binnenkort hier meer over de laatste Queensday van de Nederlandse Club in Philadelphia.
Of iets anders leuks.

Zo dichtbij…