Pfoe.
Nou.
Of nog beter gezegd, pfoenouzeg.

Ik moet even wat kwijt.
Over hoe ik weer eens iets kwijt ben.
Deze keer is mijn fototoestel de dupe. Ik heb de halve MilkMansion al steen voor steen afgebroken, maar ik weet echt niet waar het is.

En daar word ik dus chagerijnig van hè. Van dingen die kwijt zijn.
Want kwijte dingen wil ik juist altijd hebben als ze kwijt zijn.

Zoals nu.
Ik moet nú mijn fototoestel hebben.
En dat wil ik dan weer kwijt.
Aan u.

Het noodlot sloeg afgelopen zondag toe. Toen we gingen fietsen. En ik mijn fototoestel aan de melkboer gaf. Zodat hij een foto kon maken. Van Kobus op de fiets.
Dat vergat hij. Net zoals hij ook is vergeten wat hij daarna met het fototoetsel heeft gedaan.

Eigenlijk is het dus allemaal zijn schuld. Zoals meestal alles zijn schuld is.
Zo gaat dat. Als je de man van Cisca bent.

Gelukkig heeft hij net sushi gehaald.
Nu alleen nog even het huis weer opbouwen en mijn fototoestel vinden, en dan ben ik weer helemaal tevreden.

Nadat ik, na eindeloze slapeloze nachten, een lognaam voor de ongeboren beeb had bedacht, voelde ik me toch best opgelucht.
Alleen. Die opluchting duurde maar een paar uur.
Want, het kind moet natuurlijk ook een naam hebben in de real world.

En nu moet ik u een geheim vertellen.
Een intiem geheim. Van de melkboer en Cisca.
Wij kunnen namelijk geen namen verzinnen samen.
Net zoals we ook niet samen kunnen koken, winkelen of een huis inrichten. 
Gelukkig kunnen we andere dingen weer wel samen. Zoals in een ander land wonen. Of op vakantie gaan. En babies maken. Dat kunnen we wel. Dit is trouwens wel zo’n beetje alles dat we samen kunnen. Denk ik.

Nu ja, we moeten dus een naam. Een naam voor Keesje.
En ik wil uw advies.
Voordat ik helemaal verschrikkelijk ongelooflijk radeloos word.
En geloof mij, dat wilt u niet. Een verschrikkelijk ongelooflijk radeloze en zwangere Cisca. Want het zou zomaar kunnen, dat er dan vreemde dingen gaan gebeuren.

Dus, kom maar op met die suggesties.

Er zijn overigens wel een aantal voorwaarden waar de naam aan moet voldoen. U kunt hier natuurlijk niet zomaar lukraak met namen gaan gooien, dat begrijpt u.
Dus. Hier zijn ze. De voorwaarden.

De Naam mag niet beginnen met een B, H of L.
De Naam heeft twee, of heel misschien drie, lettergrepen.
De Naam eindigt, net zoals haar naam, zeker niet op een y. En hij eindigt ook liever niet op een s. Maar daar valt nog over te onderhandelen.
De Naam moet uit te spreken zijn in het Nederlands, en ook nog redelijk klinken in het Engels. Maar het mag ook weer niet een te Engelse naam zijn. Want daar houden we niet zo van.
En we zoeken dus meisjes- en jongensnamen. Maar meer jongensnamen. Want daarmee hebben we ernstige zware moeite.

O, en dan is daar natuurlijk de belangrijkste voorwaarde. Zowel de melkboer als ik moeten de naam leuk vinden. En we zijn streng. En kritisch. En vinden maar weinig namen leuk.

Fietsen.
Daar ging het vandaag om in ons melkboerengezin.

De melkboer fietste.
Met Kobus achterop.
Kobus, mijn Amerikaans-Nederlandse dochter van bijna achttien maanden oud, zat voor de tweede keer in haar leven achterop de fiets.
Het is schandelijk, ik weet het.
Ze vond het wel erg vermakelijk, dus dat compenseerde mijn schuldgevoel gelukkig enigzins.

Ik zat ook op de fiets.
Omdat ik dacht, ik ga eens even een stuk mountainbiken.
Want de zon scheen. En de sneeuw smolt. En ik kreeg het in mijn bol.
Nou mensen, ik kan u vertellen, ik kan helemaal niet mountainbiken.
Tenminste niet op dit moment. Er zit een buik in de weg.
Alleen soms vergeet ik dat even. En dan, nou ja, dan krijg je dus dit soort zelfoverschattende acties.
Zeker op heuvels, en die zijn er hier nogal veel, is fietsen op een mountainbike erg lastig als je zwanger bent.
En dus liep ik vandaag twee keer een heuveltje op. Met mijn mountainbike in de hand. Omdat mijn knieën tegen mijn buik aan botste.
Ja, toen voelde ik me dus niet stoer.
En dat terwijl ik dat wel ben. Stoer. Just so you know.
En. Het belangrijkste.
Ik heb nu ook nog eens pijn in mijn billen. Zadelpijn. Want mountainbikezadels zijn naar. Just so you know.

Kobus kreeg vandaag ook nog een fiets.
Een driewielertje om precies te zijn.
Het is eigenlijk niet een driewielertje, maar een ieniemieniefietsje met twee wieltjes en twee zijwieltjes, maar voor het doel van dit verhaal doet dat er niet precies toe.
Want.
Ik wilde zeggen, Kobus moet natuurlijk leren fietsen.
En snel een beetje. Zoals een rasechte Nederlandse peuter betaamt.
Zodat ze dan alle Amerikaanse peutertjes kan laten zien hoe het moet.
Fietsen in Pennsylvania.

Hèhè.
Eindelijk is het weekend.
Ein.de.lijk.
Eindelijk hadden we van de week onze eerste, en waarschijnlijk laatste, echo.
En na zo lang wachten, is het toch wel even fijn om te zien dat alles erop en eraan zit. Het kindje is gezond. En lag al met het hoofdje naar beneden.

En hier is hij of zij dus.
De ongeboren melkboerbeeb. Aka Keesje.
Voor de duidelijkheid, we weten het geslacht niet.
Maar het is een meisje. Denk ik zeker te weten.

En na al die leuke reacties op mijn verzoek tot een working title en weblognaam ben ik erg blij om u te vertellen dat Keesje vanaf nu dus Keesje heet.
Dank je wel Sanneke, ik las de naam, en wist meteen, dit is hem!

Het is maart.
Ik neem aan dat het u wel was opgevallen, but you never know.
Dus, ik zeg het maar even.
Het is maart.
Weet u trouwens dat in maart de lente begint?
Echt.
Ik geloof het zelf ook niet, maar het is echt waar.
21 maart begint ‘ie.
En dat is nog maar achttien dagen.

Vorige maand was het februari.
Februari komt namelijk voor maart.
En februari had twintig werkdagen.
Vijf daarvan had ik een snowday.
En zes plus één dagen was ik op vakantie.

En aangezien u ontzettend intelligent bent, dat is inherent aan het feit dat u hier leest, weet u dat zeven plus vijf twaalf is.
En twintig min twaalf is acht.
En dat betekent dat ik dus acht dagen heb gewerkt in februari. Van de twintig.

…

Bent u er nog?

Ik wilde u eigenlijk dus even zeggen, dat ik het heel erg druk heb.
Druk met het inhalen van vergaderingen, die eigenlijk in februari waren.
En met alweer een rapport en een deadline, een nieuw tienjarig strategisch plan, twee conferenties, nog meer vergaderingen, te veel emails, het jaarverslag, en ijs eten.
Vooral dat laatste slokt verschrikkelijk veel tijd op.

Maar ik ben er snel weer.
Met cruciale niet te missen informatie over de nieuwe beeb.
Tenzij ik ijs aan het eten ben. Dan zou het iets langer kunnen duren.

Ik weet het heus wel hoor. 
Heus.
Dat u stiekem wenst dat u in Aruba of Curaçao had gezeten de afgelopen week.
In het zonnetje. Onder de palmbomen.

Maar echt, let me tell you this, het is in Aruba en Curaçao niet alleen maar rozegeur en maneschijn. Of is het nu rozengeur en manenschijn?
Echt niet.
En om dat te benadrukken, heb ik speciaal voor u een lijstje gemaakt met mijn kritiekpunten.
Zodat u weet wat u te wachten staat, mocht u ooit naar één van deze eilanden afreizen.

1. Overal lopen leguanen en hagedissen. En op zich kan ik daar nog mee leven. Alleen de leguanen en hagedissen die wij zagen, waren ook nog eens heel erg brutaal. Ze kwamen ons appartement binnen, en klommen op de strandstoelen. En daar hou ik dus niet van.
2. En over vervelende beesten gesproken, er zitten natuurlijk ook overal muggen. Zoemende muggen. De melkboer werd helemaal lek geprikt. En Kobus heeft nu nog steeds twee bultjes op haar armen. Mijn bloed is overigens lang niet zo lekker, maar dat sluit niet aan bij de moraal van dit pleidooi. 
3. En. En nu komt eigenlijk de belangrijkste klacht, dus let op. In geen enkele supermarkt op Curaçao worden borrelnootjes verkocht. En nee, dit wordt niet gecompenseerd door het feit dat ik net drie zakken borrelnootjes heb opgestuurd gekregen, en het doet er ook niet toe dat ze wel yokidrink en Nederlandse koekjes hadden. Deze klacht gaan over de borrelnootjes.
4. En ik wil ook even twee punten maken over het klimaat. Het waait namelijk op Aruba en Curaçao de hele tijd hardstikke hard. En dan zit mijn haar niet goed. En bovendien krijg ik dan ook nog eens de hele tijd zand in mijn ogen.
5. En, het is er ook altijd warm. En daar ga ik van zweten. Dus.
6. En dan zijn er nog onze hotels. Ook daar was echt van alles mis mee. Zo sliepen we de eerste nachten in de herrie van allerlei carnavalfeestgedruis. En was in ons tweede hotel het ene gordijn langer dan het andere. Nu vraag ik u, dat kan toch niet?
7. O, en trouwens, het stikt op Curaçao van de Nederlanders. En ik ga toch echt niet op vakantie om Nederlanders te zien. Die zie ik namelijk al elke dag. Tenminste, ik zie elke dag minstens twee Nederlanders. Meestal.
8. Een geheel ander probleem is dat mijn navel ergens op één van de eilanden is achtergebleven. En dat is toch vreemd. Want wie heeft er nu geen navel?
9. Zei ik al dat ze nergens borrelnootjes verkochten? Dat was eigenlijk de enige reden voor mij om te gaan.
10. En dan tot slot, het thuis terugkomen. Want terugkomen van Aruba en Curaçao is dus echt niet tof. En ik moest ook nog eens een extra nacht op Aruba blijven. En nu zit ik dus weer thuis. In de sneeuw. En ik heb heimwee.

Ja.
Zeg nu zelf.
Dit wilt u toch allemaal niet.

Vanochtend werd ik wakker.
Dat is overigens niet bijzonder.
Want dat doe ik namelijk elke ochtend.
Gelukkig maar zeg.

Toch was deze ochtend extra bijzonder.
Ik voelde het namelijk.
Het.
En u kent het. 
Het is het vervelende februari en maart gevoel.
Het eindeloze winterhetwordtmaargeenlente gevoel.
En echt, ik kan weten hoe het voelt, want ik leef al weer een hele dag maanden in de sneeuw.
En ik moest vandaag ook nog eens werken. Net als gisteren. En zei ik al dat het sneeuwt?

Daarom presenteer ik u vandaag een aantal blije zonnige foto’s.
Omdat het tenslotte pas enkele dagen geleden is, dat ik aan het strand lag.
En in mijn jurkje met slippertjes op een terrasje aan de Handelskade in Willemstad bitterballen at.

Ik wil gewoon nog even benadrukken dat ik echt een zwaar leven heb.
Just so you know.

In Aruba maakte Kobus kennis met het beste dat de Nederlandse keuken te bieden heeft.
Poffertjes. Met suiker. En boter.
Gelukkig is het nog schattig om dikke dijtjes te hebben als je zeventien maanden bent.

Van Aruba naar Curaçao vlogen we in een vijftien zitter.
Ik kan u nu uit ervaring aanraden om dit nooit te doen.
Gewoon nooit. Het is niet gezond.

En toen klom ze zelf de glijbaan op.
Over een tijdje heeft ze me gewoon echt niet meer nodig.
En wat moet ik dan?

Elke keer als Kobus met de melkboer de zee in ging, was ik vreselijk bang dat ze niet voorzichtig waren, en verslonden zouden worden door een golf.
Eigenlijk las ik steeds stiekem een boek, genietend van de rust, en hopend dat ze gewoon een uur weg zouden blijven. Maar dat kan ik natuurlijk niet zeggen.

Kobus liep wel in de oceaan een oorlogswond op dr wangetje op. Toen een paar kleine jongetjes met een surfboard tegen dr aan botste.
En ja, ze heeft Crocs.
Ik geef het toe, ik ben diep van binnen een slechte moeder.

Maar, ik provide Kobus wel met goede fashion accessoires.
En die bril leidt dan meteen de aandacht af van haar Crocs.

De skyline van Willemstad ziet er overigens echt net zo uit als op alle plaatjes die u ooit zag.
Dus daarvoor hoeft u niet te gaan.

En ook alle zonsondergangen vanuit de restaurantjes zien er hetzelfde uit. Gewoon, als een zonsondergang.

En vooruit, een steelse blik op de liefste baby in de maak van de VS en Nederland. Tezamen de liefste al gemaakte peuter van de VS en Nederland.

En ja, dit zagen we dus. Vanuit de kamer van één van de hotels waar we verbleven in Aruba.
En ik snap u.
Ik zie ook liever het uitzicht hier vanuit de huiskamer.

Bleg, die vieze blauwe lucht. En die palmbomen overal.

Tijdens elke vlucht sloegen we Kobus van te voren knock out. Echt een aanrader, het was steeds heerlijk rustig.

Net als onze gehele vakantie eigenlijk. Die was heerlijk rustig.
En lekker warm.
Dat ook.
Februarigevoel doorbrekend warm.

Ja lieve lezers, daar ben ik weer.
De melkboer, Kobus and myself zijn weer veilig terug uit, en in the homeland.
Weg van de heerlijke warmte en verkoelende wind, en terug in de verschrikkelijke kou en bergen sneeuw.

Dit terugkomen ging overigens niet geheel van een leien dakje.
Waren we bang voor een moeilijke heenreis, uiteindelijk bleek de terugvlucht van Aruba naar the USA voor meer problemen te zorgen.
Na zo’n zeven uur wachten op het vliegveld eindigden we namelijk in een ontzettend mooi hotel.
Met ontzettend lekker eten.
En een ontzettend mooi strand.
En dit alles kregen we zomaar ontzettend cadeau van de luchtvaartmaatschappij.
Vanwege een ontzettend vertraagde vlucht, waardoor we dus pas een dag later naar huis vlogen.

Bij thuiskomst lag er een flinke berg post te wachten.
En nu denk ik dat u in de inhoud van deze post waarschijnlijk niet zoveel interesse hebt, maar een paar highlights wil ik u toch niet onthouden.
Zo kregen we zomaar een hele leuke brief van onze vrienden A. en M.
Handgeschreven. Echt bijzonder, en ik vind eigenlijk dat we elkaar allemaal vaker brieven moeten schrijven.
En als ik ooit president word… Correctie: wanneer ik ooit president word, dan stel ik dit dus in. Dan weet u dat vast.

Ook stonden er drie dozen met cadeautjes van logvriendinnen op de stoep.
Allereerst was daar het cadeautjesactie cadeautje. Van Ettepet. Vol zelf geknutselde individuele cadeautjes voor het hele gezin.. Ik zal er nog een speciaal logje met foto’s aan wijden, maar wilde u vast laten weten dat ik er erg blij mee ben.
Ik moet trouwens mijn cadeautjes voor Joeltje nog steeds op de bus doen. Maar dat gaat gebeuren. Deze week.
Ook kreeg ik een pakje van Wondelgijn. Omdat ze volkomen terecht natuurlijk zo’n medelijden had met mijn borrelnotencraving. Dat ik zometeen in borrelnotenrehab moet dankzij haar, neem ik maar op de koop toe. En Kobus moet trouwens ook in rehab dankzij Wondelgijn’s pakje. In spekjesrehab wel te verstaan. Ach, het is wel zo gezellig om daar met het hele gezin te zitten, dus ik moet alleen de melkboer nog verslaafd krijgen, en dan zijn we klaar voor een gezinsrehab. Misschien kunnen we daar wel een reality show van maken.
Of ik eet gewoon zelf de spekjes op. Dat kan ook.
En dan is daar nog ook nog Ellen. Ook zij stuurde zomaar een doos met heerlijke spulletjes. Uit Zwitserland. Mooie stofjes, patronen, en cadeautjes voor Kobus en de nieuwe beeb.

Dank jullie wel, meiden. Thuiskomen was zo nog extra bijzonder, en jullie stuurden en gaven ons ook nog eens de eerste cadeautjes voor de nieuwe beeb!

Het verslag van onze vakantie volgt overigens nog.
En ik kan u vertellen, het zou zomaar weleens morgen al zover kunnen zijn. Dat hier gewoon een reisverslag van 2000 woorden met tientallen foto’s staat.
Want, op dit moment ziet het er naar uit, dat we morgen weleens thuis zouden kunnen zitten.
Binnen, maar wel in de sneeuw.
En ok, ik heb er zelf om gevraagd, maar ik wil nu echt niet meer.
Allerliefste weergoden, willen jullie nu eens ophouden met die sneeuw? Ik ben het namelijk zat. 
Net als die winterse layout hier op mijn log. Die ben ik ook zat.

En zo komt het, dat ik ondanks een heerlijke vakantie, een extra nachtje Aruba en een berg vol cadeautjes, dit logje toch weer zeikend kan eindigen.
En zo hoort het.

Nou nog één keertje dan.
Een laatste logje over de sneeuw.
Hierna hou ik erovermee op.
En ga ik lekker op het strand liggen.

Gister sneeuwde en sneeuwde het. De hele dag.
En het stormde en stormde. Heviger dan afgelopen weekend.
Het onweerde zelfs. En dat schijnt vrij zeldzaam te zijn tijdens een sneeuwstorm.

Twee van de bomen in onze voortuin hadden het zwaar. Ik denk dat er zeker tien takken onder de sneeuw liggen, waaronder een paar flinke.

Uiteindelijk viel er ongeveer net zoveel sneeuw als zaterdag.
En ligt er dus nu bijna anderhalve meter sneeuw.
En dat is veel, kan ik u vertellen.
Indrukwekkend veel.
We zijn vandaag weer vrij. Alle scholen en bedrijven zijn dicht, en de binnenwegen zijn nog niet goed schoongemaakt.

Ik De melkboer is net begonnen om voor de zoveelste keer sneeuw te ruimen.
Het grootste probleem is dat de bergen sneeuw zo hoog zijn, dat het heel zwaar is om de rest weg te schuiven.
Want sneeuw gooien op een berg van al bijna twee meter lukt maar met moeite.

Maar ja, de oprit moet schoon. En de auto’s uitgegraven.
Dat begrijpt u.
Want we hopen dat we morgenochtend gewoon kunnen vliegen.
Naar de zon.
Naar dertig graden.
Naar carnaval op Curaçao.

Een groter contrast bestaat bijna niet.

Stiekem wens ik wel eens iets.
En wie doet dat nu niet?
Sterker nog, waarschijnlijk leest u hier mee omdat u zich herkent in mijn verhaaltjes over wensen en dromen van borrelnootjes, een verlovingsring, twee cupmaten groter, een teleporteermachine, een prinsessenbestaan, een iPhone, het winnen van de loterij, wereldvrede, en een eind aan homelessness.

Nu wil het geval dat ik ook meerdere keren een snowday wenste.
Echt ijsvrij. Dat wilde ik.
Want dat leek me zo gaaf.

Nou.
Echt.
Het is zover.
Morgen heb ik de hele dag vrij. Betaald vrij.
En valt er zo’n vijftig centimeter sneeuw op de bijna vijfenzeventig centimeter die er al ligt.

En ja, ik zou Cisca niet zijn, als ik natuurlijk nu net morgen geen ijsvrij wilde.
Want ik wilde morgen een echo.
En ik wilde zelfs morgen werken.
Om dat verschrikkelijke gedrocht van een strategisch plan af te maken dat vrijdagochtend op de bus moet.
En nu moet ik uiteindelijk thuis gewoon alsnog aan het werk.
En daarnaast wil ik vrijdagochtend vliegen.
En dus moet alle sneeuw vrijdagochtend in ieder geval van de landingsopstijgbaan af zijn.

Iets wensen en dan daarna gaan zeiken.
Ik lijk wel een vrouw. Het is ook nooit goed.

…

Maar stiekem ga ik wel genieten, hoor.
Morgen.
Van mijn extra vrije tijd.
Want dan kan ik mooi een paar cadeautjes afnaaien, lekker relaxed de koffers inpakken, en een welverdiend middagdutje doen.

Ja, en toen baalde ik een beetje.
Vanochtend, toen ik op mijn werk zat.
En de telefoon ging.
Het was het ziekenhuis.
In verband met onze eerste echo, komende woensdag.

En om het nog even te benadrukken, ik typte eerste echo.
Eerste.
Want we kregen er nog geen.
Geen vroege echo, omdat er geen noodzaak voor was, en ik graag, net zoals bij Kobus, wil bevallen in een geboortecentrum. En in het geboortecentrum is geen echo apparaat. En dus moet je speciaal naar het ziekenhuis. En dat doe je dus normaal gesproken alleen met twintig weken.

En ik had heb er zin in.
Zoooo’n zin.
In de echo.
Even zeker weten dat alles goed is.
En eindelijk eens even onze toekomstige zoon dan wel dochter bekijken.
Want ik wacht al zo lang.
En ik ben heel geduldig en nuchter, maar nu niet meer.
Ik wil nu die echo. Nu.
Of woensdag. Dat mag ook.

Alleen, er is een probleempje.
Het gaat namelijk woensdag weer sneeuwen. Niet zo veel als dit weekend, maar er wordt nog zo’n extra dertig centimeter voorspeld. En dus belde het ziekenhuis om de afspraak te verzetten. Want woensdag zijn ze de hele dag dicht. Behalve voor spoedgevallen.
En helaas kan ik pas na onze vakantie voor een nieuwe afspraak terecht. En ik wilde zo graag op vakantie met de wetenschap dat ons kindje gezond is.
Dus nu baal ik.
Een beetje.
Want mijn geduldige zelf moet dus nu gewoon nog twee weken langer wachten.
En dat gaat niet. Want ik ben helemaal niet zo geduldig. Of nuchter. Echt, ik doe maar alsof!

Om mezelf en u, mijn trouwe lezers, wat op te vrolijken, eindig ik met een You Tube clipje.
Met het sinds kort favoriete nummer van Kobus, de melkboer en Cisca.
Helaas staat de Nederlandse versie niet online, maar de Amerikaanse versie is net zo leuk.
Vooral de sax solo. Die doet het helemaal voor mij.
En dat natuurlijk in combinatie met al de dierengeluiden, de stoere videoclip, en die lekkere zanger.
En de beeb houdt ook van dit liedje. En trappelt vrolijk wat rond. En daar geniet ik dan nog maar wat extra van.

Ik wilde dit weekend eigenlijk loggen over waarom ik denk dat de melkboer alleen maar meisjes kan maken.
Maar u bent natuurlijk helemaal niet in geïnteresseerd in dat soort blablabla verhalen.

U wilt actuele berichten.
Over het weer.
Rechtstreeks vanuit de oostkust van de VS.
En dat snap ik.
Want het weer is hier behoorlijk spectaculair.
En zelfs in Nederland is het overal op het nieuws.
Ik kreeg zomaar een email van iemand van Radio 1, mensen mensen, ik word nog eens beroemd.
Van vrijdagavond tot zaterdagmiddag sneeuwde het.
En er kwam een boel naar beneden.
Uiteindelijk viel er 28.6 inch. En dat is ruim zeventig centimeter.

En mensen, ik kan u zeggen, zeventig centimeter is echt veel.
Dat is dijhoogte. Of om de melkboer te citeren na het leegschuiven van de oprit: ‘Ik kreeg er bijna een koud kopje van’.

Deze foto’s zijn van ’s ochtends vroeg.
Toen de melkboer nog dacht wij nog dachten dat we elk uur sneeuw gingen schuiven zodat we aan het eind van de dag niet alles in één keer hoefden te doen.

Aan het eind van de dag kwamen de sneeuwschuivers al een keertje langs. En konden wij dus even naar buiten. Eerder werd er trouwens gelanglauft bij ons in de straat.

Er zijn erg veel takken van de bomen gebroken door het gewicht van de sneeuw. Er was ook veel stroomuitval, maar gelukkig viel het bij ons in de buurt mee.

En kijk nou, het zijn de melkboer en Kobus. Even een frisse neus voor Kobus aan het eind van bijna twee hele dagen in huis.

Vandaag en morgen ligt het openbare leven hier grotendeels stil. De luchthaven is dicht. En ook de meeste winkels, bedrijven, sportscholen en bijvoorbeeld kerken zijn niet open. Wat er maandag gaat gebeuren, is nog even afwachten.
Ik wacht vooral even af wat er woensdag gaat gebeuren. Want er wordt nog meer sneeuw voorspeld. En helaas doen mijn vrienden van het weerbericht nog geen uitspraken over de hoeveelheden. Maar het zou wel weer eens een flinke storm kunnen worden. En dat vind ik niet leuk. Want wij vliegen vrijdagochtend heel vroeg naar Aruba.
En ik neem mijn spaarzame onbetaalde vrije dagen natuurlijk niet op om in een sneeuwstorm thuis te zitten.
Neehee, die dagen wil ik graag doorbrengen in de zon.
Echt heel graag.

Zojuist ging ik even naar de supermarkt. En voor de duidelijkheid, zojuist was rond een uur of half tien ’s avonds.
En bij aankomst zag ik het al.
Het was druk.
Super druk.
De parkeerplaats was afgeladen vol.
Echt, het leek wel alsof er voetbalplaatjes gratis televisies werden uitgedeeld.
En de supermarkt itself was geplunderd.
Geen brood meer. Geen yoghurt, bijna geen chips, en bijna geen melk en jus d’orange.
En nu is zondag Super Bowl zondag. Dus ik begrijp dat de chips op was.
Maar de rest?

De rest was op, omdat er morgenavond sneeuw komt. Veel sneeuw.
En bij berichten van sneew gaan alle Amerikanen los, en wordt er massaal gehamsterd.
Al staande in de rij dacht ik even dat het einde van de wereld nabij was, en ik de aankondiging had gemist.

Op zich komt zo’n ingesneeuwd weekend best goed uit, want dan hebben we lekker de tijd voor eindeloze sex om te klussen en knutselen in de MilkMansion.
En ik heb de boodschappen in huis, dus ik hoef me nergens zorgen over te maken.
Alleen vraag ik me wel af waarom de sneeuw nu alweer in het weekend komt.
Want ik wil heel graag een snowday van het werk.
U weet wel, zo’n vrije dag waarvoor je dan ook betaald krijgt.
Want betaalde vrije dagen heb ik zelden. En ik wil er dus één.

Ik wil trouwens ook graag op vakantie.
Naar de zon.
En ik wil een iPhone.
En die nog altijd zeer gewilde teleporteermachine.
En wereldvrede natuurlijk.
Dat wil ik ook.

O, ik wil trouwens het allerliefst borrelnootjes. Van Duy.vis.
Want ik ben zwanger.
En ik wil borrelnootjes.
En dat is de moraal.
Van dit verhaal.

Kobus weet niet zeker of ze wel zin heeft om naar Aruba en Curaçao te gaan.
Want zeg nu zelf, wat moet je daar nu als 16 maanden oude peuter?

Bij twijfels is het altijd verstandig om je in de materie te verdiepen.

En bijvoorbeeld de lokale taal te leren. Zodat je bent voorbereid op iedere situatie.
Want stel je voor dat je verdwaalt.
Of zin hebt in een bekertje melk. Of een ijsje.
En bovendien is het handig om zelfredzaam te zijn, zodat je niet volledig afhankelijk bent van je ouders.
En dan hoeft je moeder zich ook niet druk te maken als ze eens een dagje iets voor zichzelf wil doen.

De situatie wordt vanuit allerlei verschillende invalshoeken bekeken.

En uiteindelijk, na lang nadenken en inlezen, neemt ze een beslissing.

Ja, ze heeft er echt zin in.
Net als dr papa en mama.

Gelukkig, mijn fototoestel deed het nog!

Tadaaaa!

Ik kan het wel, hoor.
Rekenen.
En stofjes aan elkaar naaien.

Dit weekend maakte ik opnieuw alsnog het topje. In de goede maat.
Ik gebruikte de log van Candace en Dana als inspiratie. En natuurlijk een stofje van IKEA.
Voor deze zomer is het een jurkje, en volgende zomer kan Kobus het hopelijk aan als tuniekje.
Het fotomodel ligt helaas al te slapen, na een opnieuw zeer inspannende dag met onder andere rennen, klauteren, spelen, ontdekken, uit de planten eten, de trap opklimmen en weer afdalen, alle keukenkastjes opentrekken, en de badkamer onderspetteren, op het programma.
Foto’s van Kobus in het jurkje volgen dus nog.

En dat is hoognodig, zag ik, want ik heb sinds 5 december geen foto’s meer gemaakt van haar.
Hoe kan het nu, dat je twee maanden geen foto’s van je kind maakt? *schaam*
Er zit straks een heel gat in haar fotoalbum. Wat ik nog steeds moet maken. *schaam*
Maar, voor het geval u mij een slechte moeder vindt, ik wil wel even gezegd hebben, ik maak dan wel geen foto’s van mijn kind, maar ik naai wel leuke jurkjes voor dr.

Ondertussen schilderden de melkboer en ik dit weekend ook nog onze slaapkamer.
In de zeer romantische tint tranquil pond.
En dat terwijl onze huiskamer al geschilderd is in de tint shaded path.
Ja, het is me hier een sjieke boel. In de MilkMansion.

Want voor de duidelijkheid, zometeen ga ik naar bed.
En loop ik dus over het shaded path, en ik vlei mijn moeie lijfje dan neer aan een tranquil pondje.
Onderweg kom ik door de gang en ik ga ook even langs de badkamer.
Die zijn gewoon beigeachtig.
Maar dat zeg ik verder tegen niemand.
Want hier in the MilkMansion heet beige namelijk honey sand.

En toen wilde ik een topje naaien voor Kobus.
Dit topje.
Een leuk zomertopje. Om mee te nemen naar Curacao.
Want ik heb eigenlijk maar weinig zomerkleertjes die haar nog passen. En ze kan natuurlijk de hele vakantie haar mooie winterjas aan, maar dat is wel een beetje sneu als het overdag 30 graden is.

En dus wilde ik een topje naaien.
Dit topje.
De maten in de tutorial zijn voor een vier/vijfjarige, en die moesten aangepast worden voor een 16 maanden oude peuter.
Maar. Daar draai ik mijn hand niet voor om.
Want ik ben slim. En handig. En ik was verschrikkelijk goed in wiskunde vroeger.

Ik mat Kobus’ borstomtrek, en rekende en rekende.
En vervolgens knipte, naaide en fabriceerde ik het begin van wat een best leuk tuniekje leek te worden.
Totdat Kobus ontwaakte uit haar schoonheidsslaapje en ik dacht: ’shit nu alweer, het was net zo lekker rustig’ haar even als pasmodel gebruikte, voordat ik de mouwen erin ging zetten.
Het topje bleek klein te zijn.
Erg klein.

En u begrijpt wat dit betekent.
Ik ben niet altijd slim. En ik ben ook niet zo handig. En ik was vroeger ook helemaal niet zo goed in wiskunde.
Ik heb een rekenfout gemaakt, maar veel erger, ik heb ook nogeens in het borstomtrekgeval gebruik gemaakt van centimeters terwijl ik de rest van het patroon in inches maakte.
En dat werkt dus niet. Inches met centimeters vergelijken is als appels en peren. Of als de melkboer en Viggo Mortensen.

Gelukkig kan de melkboer alleen maar meisjes maken. Denk ik.
En kan ik het topje dus afmaken voor mijn zomermeisjesbeeb.

Dit weekend ga ik mijn handigheid opnieuw ten toon spreiden.
Tijdens het schilderen van onze slaapkamer, en het opnieuw naaien van het topje.
En ik weet nu al dat zowel de slaapkamer als het topje heel mooi gaan worden.
Want u begrijpt, ik ben natuurlijk wel heel slim. En handig. En goed in wiskunde.
Alleen vandaag werkte het allemaal even niet.
Dat heb ik soms.

Ja, waar moet ik nu over schrijven na dit enorme cadeautjes spektakel.

Want, geef toe, het kan alleen maar tegenvallen na zoiets.
En daarnaast heb ik, as usual, ook weer eens niet veel boeiends te melden.
En toch komt u hier allemaal lezen.
Vandaag werkte ik namelijk. En nu is mijn werk best boeiend, maar om u daar nou lastig mee te vallen.

Ik werk trouwens elke woensdag.
Behalve woensdag over drie weken.
Want dan zitten we op Curaçao.
Voor deze reis hebben we overigens nog steeds geen hotels dan wel appartementen geboekt.
We kunnen namelijk geen keuze maken.
Willen we dichtbij de natuur, strand of stad? Afgelegen of toch iets centraal gelegen? Een groot complex met veel voorzieningen, of toch liever klein en intiem? Eén locatie op Aruba en eentje op Curaçao, of toch meerdere locaties, zoals we normaal doen?
En, helaas zitten sommige locaties ook al vol. Omdat we weer eens zo lekker op tijd zijn met boeken.

Keuzes.
Ik kan het niet zo goed.
Keuzes maken.
What can I say, it is a minor character flaw in my otherwise perfectly developed personality.
Ik haat mensen die Nederlands en Engels door elkaar schrijven. Why, why do I do that?

En ik hou ook niet van kiezen.
Want kiezen betekent namelijk dat iets anders niet gekozen wordt.
En wat als ik nu eigenlijk datgene uiteindelijk beter had kunnen kiezen?

Bent u trouwens weleens in de VS uit eten geweest?
Want dat is dus echt een enorm drama voor mensen met een geenkeuzeskunnenmakencharacterflaw.
Wat een keuze, wat een keuze. En dan gaat het ook nog eens over eten, één van de meest cruciale dingen in het leven.

Mijn oma vertelde weleens dat ze wilde dat zij alle mogelijkheden had gekregen die ik heb in het leven. Studeren, werken, reizen, wel of geen man, wel of geen kinderen. Voor haar was dat allemaal niet zo vanzelfsprekend, en na haar huwelijk volgde automatisch ontslag.

Maar ja, ik zou tegen mijn oma willen zeggen, aan al die keuzevrijheid heb ik helemaal niets, want ik kan geen keuzes maken.
Dus.

Nu ga ik samen met de melkboer even internetten.
Appartementjes en hotels kijken.
Op Aruba. En op Curaçao.
En misschien boeken we ook wel iets.
Of niet.

Wow, mensen.
Wow.
Ik ben zelden sprakeloos, en nu dus ook niet, maar ik doe even alsof, maar nu…

Terwijl ik dit weekend zeer intensief de toiletpot van meerdere kanten bestudeerde, en even dacht dat ik de baby eruit zou kotsen danwel dat hij of zij er spontaan aan de andere kant uit zou vallen, reageerde u massaal.

En dus is ‘ie hier.
De enorme lijst van wie aan wie een cadeautje gaat geven:

Cisca geeft aan Joeltje, Joeltje geeft aan Geartsje, Geartsje geeft aan Astrid, Astrid geeft aan Lottesbees, Lottesbees geeft Naja, Naja geeft aan Tascha, Tascha geeft aan Anita, Anita geeft aan Anouk, Anouk geeft aan Martine, Martine geeft aan Hutsefluts, Hutsefluts geeft aan Nicole, Nicole geeft aan Toaske, Toaske geeft aan Novy, Novy geeft aan Gypsy, Gypsy geeft aan Irène, Irène geeft aan Petra, Petra geeft aan Door, Door geeft aan Galahad, Galahad geeft aan Juul472, Juul472 geeft aan Christel, Christel geeft aan Prutsen, Prutsen geeft aan Annemarie, Annemarie geeft aan Tamara, Tamara geeft aan Mammalien, Mammalien geeft aan Nicolette, Nicolette geeft aan Giensie, Giensie geeft aan Mama Ilse, Mama Ilse geeft aan Kwan, Kwan geeft aan Francis, Francis geeft aan Merel, Merel geeft aan Linda, Linda geeft aan Margreet, Margreet geeft aan Franka, Franka geeft aan Mimi, Mimi geeft aan Nicolekebolleke, Nicolekebolleke geeft aan Natasja, Natasja geeft aan Linda, Linda geeft aan Ellen, Ellen geeft aan Sanneke, Sanneke geeft aan Madelief, Madelief geeft aan Coralie, Coralie geeft aan Kaat, Kaat geeft aan Jufanita, Jufanita geeft aan Riz, Riz geeft aan Kathleen, Kathleen geeft aan Limoentje, Limoentje geeft aan Lienke, Lienke geeft aan Maartje, Maartje geeft aan Anne Marie, Anne Marie geeft aan Petronille, Petronille geeft aan Annika, Annika geeft aan Imre, Imre geeft aan Toet, Toet geeft aan Ri, Ri geeft aan Repel, Repel geeft aan Brigitta, Brigitta geeft aan Belinda, Belinda geeft aan Lottesbees, Lottesbees geeft aan Linda, Linda geeft aan Maupie, Maupie geeft aan Braasbaal, Braasbaal geeft aan Knofje, Knofje geeft aan Inge, Inge geeft aan Ymkje, Ymkje geeft aan Jolanda, Jolanda geeft aan Lieke, Lieke geeft aan Wondelgijn, Wondelgijn geeft aan Jet, Jet geeft aan Joffrouw Kikkerbil, Juffrouw Kikkerbil geeft aan Jacomien, Jacomien geeft aan Micheline, Micheline geeft aan Miss van Ham, Miss van Ham geeft aan Anouk, Anouk geeft aan Kim, Kim geeft aan Kids Vaessen, Kids Vaessen geeft aan Truus, Truus geeft aan Henny, Henny geeft aan Ilona, Ilona geeft aan Karin, Karin geeft aan Karien, Karien geeft aan Gerda, Gerda geeft aan Iris, Iris geeft aan Marian, Marian geeft aan Molly, Molly geeft aan Marta, Marta geeft aan Sabrina, Sabrina geeft aan Anne, Anne geeft aan MaMarije, MaMarije geeft aan Edje en Edje geeft aan Cisca.

Lieve weblogvriendinnetjes, dit zijn in totaal negentig cadeautjes die binnenkort de wereld over gaan!

Het is alleen jammer dat Koningin Beatrix niet mee heeft gedaan.
Dat had ik stiekem toch gehoopt.

Nog even wat zakelijke mededelingen:

• Neem contact op met degene aan wie jij een cadeautje moet geven.
• Probeer je cadeautje in februari op de bus te doen.
• Mocht je besluiten om toch niet mee te willen doen, of heb je vragen dan wel opmerkingen, laat het mij dan weten.
• Het zou leuk zijn als je mij foto’s kunt emailen van je gekregen cadeautje, dan kan ik ooit misschien een logje met alle foto’s plaatsen.

Een 1 jaar loggende Cisca, dat is reden voor een feestje.
En dus bedacht ik dat dit een goede reden was voor een nieuwe cadeautjesactie.

En ik dacht en dacht en dacht.
Over manieren om de actie te optimaliseren.
Mensen, ik zeg u, het heeft mij uren nachtrust gekost.
Want een aantal dingen ging tijdens de vorige actie niet helemaal vloeiend.

Ik dacht aan andere manieren om de actie vorm te geven, een swap tussen duo’s, een soort secret santa actie, maar uiteindelijk vond ik het hele kettingidee zo leuk dat ik het gewoon nog een keer op dezelfde manier organiseer. En ik hoop echt dat iedereen de instructies goed leest en ook echt meedoet als ‘ie zegt dat ‘ie meedoet.

Dus. Hier zijn ze, de iets aangepaste, maar nog steeds bijna hetzelfde, rules and regulations van de Ciscalogt1jaarsupercadeautjesketting.
En, ga er even voor zitten, pak een kopje thee, zet uw leesbril op, en lees ze eventueel hardop aan uzelf voor. Want echt, alles maar dan ook alles wordt duidelijk als u deze rules and regulations goed leest.

• Het idee is dat iedereen die op dit logje reageert voor de persoon die na (hier staat NA) haar of hem reageert een cadeautje maakt dan wel koopt. Het hoeft helemaal niet iets groots te zijn. Ik zit te denken aan een tijdschrift, wat lekkers, een kaartje, iets zelfgemaakts, iets leuks voor de kinderen of wat dan ook waar je al tijden van af wilt.
• Natuurlijk kun je ook meedoen als je geen log hebt. Laat dan je emailadres achter in je reactie.
• Je kunt meedoen tot en met maandagavond 25 januari. Daarna sluit ik de mogelijkheid tot reageren.
• Het zou prettig zijn als je het cadeautje ergens in de maand van februari in de bus gooit. Met het goede adres erop.
• Je bent zelf verantwoordelijk voor het contact opnemen met de persoon die na jou reageert, maar doe dit alsjeblieft niet in de reacties onder dit logje. Ik zal maandagavond een logje plaatsen met wie aan wie geeft, en die reactiebox kan gebruikt worden voor allerlei huishoudelijke mededelingen. Laat onder dit logje 1 reactie achter, dat maakt het duidelijker voor iedereen. En vooruit, als u echt twee keer wilt meedoen, dan mag dat best.
• Er lezen hier veel Nederlanders in het buitenland mee, dus het zou kunnen dat je iets moet opsturen naar de VS, dan wel een ander land buiten Nederland.
• En de belangrijkste regel: degene die als eerste reageert, krijgt een cadeautje van mij, en degene die als laatste reageert, stuurt iets naar mij. En laten we wel wezen, daarom doe ik dit natuurlijk. Voor mijn eigen gewin. Dus degene die als laatste reageert, ik wil geen druk uitoefenen, maar ik verwacht wel wat.
• Tot slot, zeg het voort! Dan wordt het hopelijk net zo’n succes als de vorige keer.

Joehoe, ik word er nu al blij van.
Let the gift giving begin!

Ja, lieve lezers, morgen, en dat is voor de meesten van u vandaag, log ik precies een jaar.
Volledig onschuldig en zo groen als gras begon ik op een doordeweekse januaridag in 2009 onder werktijd met loggen.
Omdat ik af en toe weleens een logje las. En omdat ik dacht dat ook wel wat te melden had aan de buitenwereld. En omdat het me leuk leek om Kobus’ mijlpalen zo bij te houden.

Nou geloof mij, sinds 21 januari 2009 ben ik niet meer zo onschuldig.
Want, er wordt wat afgelogd in de logwereld. De logwereld die ik vorig jaar om deze tijd amper kende. Ondertussen log en lees ik me een ongeluk.
En echt, geen enkel onderwerp wordt geschuwd. Ondere andere poepen en tieten zijn favoriete onderwerpen van mij bij vele van mijn medeloggers, en dat komt mijn onschuld natuurlijk ook niet ten goede.

Ik begon dus op goudzilverbrons.punt.nl.
Daar schreef ik iets van 130 logjes en kreeg 3142 reacties. Ik logde over Kobus, de melkboer, heimwee naar Nederland, wonen in Amerika en onze nieuwe MilkMansion. De populairste logjes waren het raadsel van Kobus’ naam en mijn verlangen naar een verlovingsring.
Op 17 juli verhuisde ik naar kobusenco.com.
Alwaar ik 68 logjes schreef en 2738 reacties kreeg.
Helaas kon ik mijn punt.nl logjes niet automatisch meenemen, zodat het nu lijkt alsof ik in juli 2008 vier logjes per dag schreef. En nog erger, de soms hilarische reacties van punt.nl kon ik dus ook niet meeverhuizen.
Ik haat punt.nl. Maar ja, daarom ben ik er ook weg.
De reacties, en de mensen erachter, is wat loggen onder andere zo leuk maakt. Want ik heb echt een aantal bijzonderevrouwen mensen leren kennen via het loggen. Mensen met wie ik regelmatig mail. Mensen met wie ik cadeautjes uitwissel. Eigenlijk gewoon echt een aantal lieve vriendinnen.

Kent u trouwens die mop van Cisca die op 15 december 2009 twee zelfgemaakte cadeautjes opstuurde aan Joeltje en Ilse? Voor Joeltje’s verjaardag, en Ilse’s cadeautjesactie? Want die cadeautjes hè, die zijn er dus nog steeds niet. Daar in Limburg en België. Dat is dus echt niet lachen.

Maar ja, ik kreeg en krijg dus volop cadeautjes vanuit logland. Gister lag er nog een dikke envelop in de bus van Natasja. Met ontzettend leuke Roos kinderpatronen voor meisjeskleding. Dank je wel, Natas!
En op kobusenco.com was verreweg mijn populairste logje natuurlijk het logje van de cadeautjesactie. En daarover morgen meer. Want een 1 jaar loggende Cisca, dat moet natuurlijk gevierd worden in weblogland!