Partir en vacances

Ieder jaar in oktober gaat de melkboer met duizenden melk- en andersoortige boeren naar een grote beurs.
Zo ook deze week.
In Parijs wordt gedronken, gegeten, geluld, nog wat gedronken, nog wat gepraat, en dit alles met het doel goede deals te sluiten. Netwerken.
Tsja, de man verdient zo het geld hè, dus ik mag niet klagen.

Ook dit jaar viel het hele gebeuren weer niet op het meest ideale tijdstip.
Herfstvakantie.
Alleen thuis met de kinderen.
Mwah.
En dus bedacht ik een paar maanden geleden in een vlaag van verstandsverbijstering dat we deze vakantie in Frankrijk zouden gaan doorbrengen.

Morgen laat ik de dozen en het verhuisgedoe voor wat het is, en stap ik vrijwillig met vier kindjes in de auto.
Op weg naar Noord-Frankrijk, alwaar de man halverwege de week bij ons aansluit.
Waaaaaaah, wat een crazy avontuur weer!
Het inpakken verliep in ieder geval redelijk voorspoedig, nu die autorit van vijf uur nog.

inpakken

Missing: een stuk kies en een dakkoffer

Ja neej, ik ben niet ontvoerd door marsmannetjes.
En neej, ik heb ook geen nieuwe baan bij de KLM.
Er is gewoon helegaar geen tijd in mijn dag om leesvoer voor u te produceren.
Om te beginnen moet ik steeds kasten in elkaar zetten en vullen, lampen ophangen, Amerikaanse televisies en naaimachines installeren.
Ik voed de dochters en de zoon op, pak eens een doos uit, kook een gezond dinertje, rijd maar weer een keer naar de werf.
Ondertussen brokkelde er van de week een stuk kies af.
Waarvoor ik mij vandaag drie prikken liet zetten en een vulling liet aanmeten.
Zeer koel trotseerde ik de stoel, maar het was helaas tevergeefs.
Want nadat de verdoving was uitgewerkt, had ik nog net zoveel pijn als voorheen.
Morgen terugkomen.
Nou zeg.
Ik mag hopen dat mijn -best zeer charmante, good-looking en met sexy accent- nieuwe tandarts een prettige ochtend voor mij gepland heeft. Een filmpje, massage, muziekske, en een hapje en drankje lijken me wel wat.

Nog schokkender is dat we, ondanks een gigantische overvloed aan spullen, ondertussen steeds meer dingen kwijt zijn.
Ik noem u, de maxi-cosi steunen van het wandelwagenframe, de pepermolen, het huishoudtrapje, én de dakkoffer.
Cruciale dingen in een mensenleven toch wel.
Het feit dat onze dakkoffer blijkbaar ergens tussen Amerika en Europa een nieuw leven zonder ons is begonnen betekent in ieder geval dat er volgende week óf twee kinderen minder mee kunnen op vakantie óf dat we de hele vakantie in dezelfde kleding moeten lopen.
Wordt vervolgd dus.

my-dentist-told-me-i-needed-a-crown-i-was-like-i-know-right-323b6

Een half jaar Billie

Zes maanden was ze gister.
Ons lieve meiske.
Altijd een glimlach, altijd rustig rondkijkend.
Afwachtend.
Niet van haar stuk te brengen door schreeuwende kindjes, graaiende handjes, prikkende vingertjes.
En zelfs niet door ballen en speelgoed op de neus of dekens over het hoofd.
Nog steeds wat klein van stuk, want ook met voeden stelt ze zich afwachtend op.
Maar sinds vorige week fanatiek begonnen met het eten van pap, appeltjes, hutspot.
Leuk voor haar, maar weer iets minder voor mij.
The return of de vieze stinkende poepluier.
Laat die nu net een paar maanden zijn weggeweest uit ons huishouden…

Sammie 6 mnd (2)
Sammie 6 mnd (1)Maand 1 en 2
Maand 3
Maand 4

De belhamel is drie!

Omdat we niets beters te doen hebben, en omdat de voorgaande twee edities nogal magertjes waren (de eerste was op vakantie in Virginia, en tijdens de tweede ontbrak de papa), bieden we Sammie deze keer een volledig verzorgende feestweek aan.
Om te beginnen waren er vandaag, op de dag zelve, cadeautjes, butterfly traktaties, tosti’s in het café en pannenkoeken met ijs.

Sammie is drie (1) Sammie is drie (2) Sammie is drie (3)
Hoera, Sammie is drie!
Pfoezeg, ik kan het bijna niet geloven.

Leuke kroon trouwens hè? Herkent u, de trouwe lezer, hem?

 

Molshopen en feestjes

Ik ben er heus nog hoor, hier in het kikkerland.
Er gebeurt alleen zoveel.
Zo kan Kobus ineens lezen, viel de baby uit de wipstoel, loopt de peuter rond met een volledig gesloten oog, kreeg Keesje een zeldzame driftaanval over een wit overhemd, moet de halve straat open om ons internetsignaal te verbeteren, zitten er honderd mollen in onze achtertuin en daardoor achthonderd molshopen (grappig woord trouwens, molshopen, las u het in één keer goed?), en moet ik nog steeds meer dozen uitpakken dan er molshopen in onze achtertuin zitten.

En gister, nou gister doopten we onze lieve meisje!
Ik hees het kroost in zeer charmante kindonvriendelijke outfits. Kobus en Sammie in schattige Zara jurkjes, Keesje in het beruchte wit-is-geen-kleur-en-dus-stom-maar-ik-wil-hem-nu-toch-wel-aan overhemd, en baby Billie in de minstens vijftig jaar oude doopjurk die haar vader, een legioen aan tantes, ooms, nichtjes, neefjes, én Kobus, Keesje en Sammie ook ooit eens aanhadden.
Om het geheel te complementeren, schafte ik mijzelf een hip Gooische vrouwen jumpsuit aan, föhnde mijn weerbarstige lokken glad doch weelderig, en hees de echtgenoot zich in een pak.
Opgetogen en opgetooid togen we naar de kerk alwaar Billie in het bijzijn van vrijwel al onze familie en vrienden op dezelfde fijne geÏmproviseerde eigen manier gedoopt werd als haar broer en zussen.
Met als afsluiting een heerlijk doopfeest waarbij we tegelijkertijd konden vieren dat we terug zijn in Nederland.
Leuk man.

Dopen
En omdat ik zo hou van feestjes organiseren, traktaties maken en me eigenlijk sowieso continue verveel, wordt Sammie dinsdag drie.
Dat moet gevierd worden!