Nou zeg.
Ik realiseerde me vandaag weer van allés.
Soms heb ik dat hè. Zo’n dag vol voortschrijdende inzichten over mezelf.

Het begon allemaal vanochtend met het ontvangen van mijn pension statement. 
Hoezee, per 1 juli 2038 mag ik van de provincie gaan rentenieren. 
Visionair die ik ben, zag ik het meteen voor me.
Eindelijk, de melkboer en ik in een condo in Florida. Beetje bridgen op het balkon, glaasje advocaat met slagroom erbij, ‘s avonds naar de bingo in the community room, en dan eens per jaar met de kinderen en kleinkinderen naar Disney World.
Maar hé zeg, 2038.
Dan ben ik dus ehm… oud. 
Het lijkt nog zover weg. En ook weer niet.
Zo zat ik ineens op een zonnige woensdagochtend achter mijn bureau in een keiharde quarterlife crisis.
En dat terwijl ik de kans dat ik nu op een kwart van mijn leven ben echt minimaal acht. Sterker nog, dat is biologisch onmogelijk, vermoed ik.
Gelukkig moest ik heel nodig plassen, en hup hup opschieten, want ik moest naar een officiële ribbon cutting.
Alwaar ik tezamen met zo’n honderd andere mensen die zichzelf belangrijk vinden mijn handjes blauw klapte.
Na speeches van een Democratische senator, een Republikeinse senator, een Republikeinse commissioner, een Democratische commissioner, een Republikeinse commissioner, een township supervisor en vier geldschieters was ik suf geluld. En dacht ik, wat-een-politiek-hypocriet-gelul-is-dit-toch-eigenlijk-allemaal.
En dat terwijl de ribbon cutting voor zo’n gaaf project was.

Nee, dan mijn relatie met the MilkMansion.
Opruimen, opruimen, is het motto van deze week.
Want, een dikke hoera, vrijdag komen opa en oma logeren. Voor het eerst logees en drie kids in één huis. En opa en oma moeten deze keer, bij gebrek aan een vijfde slaapkamer, op  het kantoor annex de naaikamer slapen.
Ineens vond ik zojuist het huis zo klein. Klein!
Ik ben gek geworden.
Want nu is the MilkMansion niet zo  groot als u denkt, maar klein, nee, het is niet klein. 

Och ja, als klap op de vuurpijl probeerde ik wat Rumble in het Engels.
Ha.
Hahaha.
Moet u ook eens proberen.
Of misschien maar niet.
In mijn geval bleek het in ieder geval een gevalletje zelfoverschatting.

Okay.
Get to the point, Cisca, The Point!
Ja.
Concluderend zou u op grond van deze belevenissen kunnen zeggen dat ik een oud, hypocriet, verwend, enkel Nederlands sprekend mens ben.
Maar, en dit weet u natuurlijk allang, dit alles is niet waar hoor.
Ik ben eeuwig jong, en blij met man, kinderen, huis, carrière en wat dies meer zij.
En, het belangrijkste, ik kan echt keigoed Engels.
Really.

Mensen, mensen, wat een dag.
Wat een dag, wat een DAG.
Wat een *imagine een zwart balkje* dag.
Echt zeg. Just shoot me.
Al maanden hing 14 mei als een spreekwoordelijk zwaard van Damocles boven mijn ambtenarenhoofd.
Impending deadlines!  
En ik was voorbereid, hoor. Helemaal. Tot in de puntjes.
Alleen viel vandaag het zwaard onverwacht heel sneaky naar beneden, en heb ik nu geen hoofd meer.
Oh help, nee!

Ach ja, ik zucht even, hoor.
Heel diep.
Dat helpt.

ZUCHT.

De helpdesk helpt hopelijk ook.
Morgen.
En dan lijmen ze mijn hoofd weer terug, en leef ik samen met mijn collega’s en onze federale geldschieters nog lang en gelukkig.

Ja.
Laten we het eens over schoenen hebben.
Want dat deden we gisteren, shoppen voor die razendsnel groeiende voetjes van mijn nageslacht. 

Kobus kreeg eindelijk de door haar zo felbegeerde ‘rainbow light up shoes’.
En ja ik ben het met u eens, ze passen in het rijtje meest-afschuwelijke-schoenen-ooit.
Maar joh.
Als u denkt dat Columbus blij was toen hij eindelijk weer land zag, of van Basten toen hij dé 2-0 scoorde, dan heeft u Kobus nog niet gezien met haar nieuwe schoenen.
En hé, gelukkig heb ik nog een Keesje.
Die had dus gewoon helemaal níets in te brengen over zijn schoenkeuze.
Stoere mini All Stars moesten het zijn.

Oh.
En weet u?
Mijn lievelingseten is chicken nuggets.
Tenminste, dat stond in het boek dat ik van Kobus voor moederdag kreeg.
Nu moet u weten, alles dat in dat boek staat is Waar.
En zo sluit ik dit log af met another juicy detail van mijn leven voor u.

¡Adiós amigos!

Met een beetje fantasie leest u hier op de voorkant van het boek Kobus’ naam!

Excuses voor de titel, lieve lezertjes.
U moet weten, de melkboer is dikwijls kobusenco.com’s externe titeladviseur.
En aangezien de man een middelbare schooltijd obsessie met Heere Heeresma had, was dit een voor de hand liggende suggestie.
Ook al slaat het in dit geval min of meer als een tang op een varken.
Ach ja, is dat niet vaker het geval hier op het log?

Wel nu.
Wat ik wilde vertellen, de zomer is hier in Pennsylvania in the US of A begonnen hoor!
We relaxen in de hangmat, poedelen in het zwembadje, en gooien kipjes op de bbq.
En, zomer betekent dat het weer tijd is voor regelmatige bezoekjes aan, u raaddde het al op basis van de titel, de ijssalon.
Nu betreft het hier niet een ijssalon, maar een heuse Amerikaanse ice cream parlor.
Zo eentje met afhaalwindows en 800 miljoen verschillende smaken.
Wandelden we er in langvervlogen tijden zo met zijn tweeën naar toe, tegenwoordig moeten we met de auto en hebben we twee ijsverslindende monstertjes en een monstertje in de dop bij ons.
Tijden veranderen, maar het ijs is nog even vurrukkulluk.

Al jaren droom ik van een ontmoeting.
In die dromen verwoord ik altijd heel eloquent mijn ideeën. We brainstormen, en voeren tot vier uur in de ochtend dynamische discussies over zijn vernieuwende hippe plannen, die ik als zijn rechterhand in de praktijk ga brengen.

Zomaar ineens was het vandaag zo ver.
Ja echt. Ergens op een supergave conferentie kreeg ik de kans om hém in levende lijve te zien.
Hém, dat is de minister van dat ene departement.
Hij was de keynote speaker tijdens de lunch en my oh my, aan het eind konden er vragen gesteld worden.
Alleen, er waren vierhonderd mensen en er stond één microfoon, ver weg ergens in het midden van de zaal.
Ja hallo, zo had ik me onze brainstormsessie dus niet voorgesteld.
Maar ik kreeg nog een kans. We mochten namelijk heel dichtbij komen. En hem aanraken.
‘Hi’, zei ik, terwijl ik zijn hand schudde. ‘I am Cisca, and I loved your address.’
‘Thank you’, lachte hij.
En dat was het.
Dat was hét.
Tsja.
Die vierhonderd andere mensen stonden ook om hem heen. En ik wilde hen natuurlijk ook de mogelijkheid geven om hem te spreken.

Ter geruststelling, ik lachte wel heel lief.
Dus ik denk dat hij nog wel weet wie ik ben.
Als ie mij over een aantal jaar terug ziet.
Waar dan ook.

Heeft u wel eens papiertjes van kapotte krijtjes afgepulkt?
Das een priegelig peuterwerkje, kan ik u vertellen.
Maar, mijn peuter blijkt heel goed te kunnen peuteren. Haha.

Alle kapotte stukjes stopten we in een siliconen ijsklontjes-smileyfaces-vorm.
Even in de oven, en kleuren maar!

Recept: Ongeveer een kwartier in de oven op ongeveer 200 graden Fahrenheit/100 graden Celsius, even laten afkoelen, voorzichtig uit de vormpjes halen, en vervolgens tien minuten in de diepvries.

Nu we het toch over vogels hebben hè.
Mag ik even van deze gelegenheid gebruik maken om u een foto van ons eetkamerraam laten zien?

En nee, dit is geen nieuwe trend.
Het is bittere, bittere noodzaak.
Van alles probeerden we.
Kranten op het raam, knuffels in de vensterbank, een vogelverschrikker in de tuin.
Uiteindelijk plakte ik vijftig post-its op het raam.
Met als gevolg dat die ene vogel nu nog slechts een aantal keer per dag op het raam tikt, in plaats van non-stop van vijf uur ‘s ochtends tot zeven uur ‘s avonds.
‘Echt haantjesgedrag’, constateerde mijn macho melkboer.
En inderdaad, internet research wees uit dat het waarschijnlijk om een mannetje gaat dat zichzelf in de spiegeling van het raam ziet, en denkt dat ie concurrentie heeft.

Maar wat ik nu toch vanochtend zag?
Ergens diep verborgen in de struik zit het vrouwtje. Te broeden op haar nest.
Hoera, we krijgen weer vogelbeebjes!
En het mannetje is dus niet alleen hitsig, maar hij beschermt ook vrouw en kinders.
Nou vooruit, dan mag ie nog een paar weken tikken.
Maar daarna wil ik gewoon weer stilte hier in huis.
Dat ben ik immers gewend.

‘Voggel. Voooggel. Voooggel.’
Struikelend over zijn dikke beentjes, rent Keesje van de auto naar de patio. Steeds harder roept hij. Hij kijkt omhoog, wijst en wacht.
Gelukkig duurt het wachten niet lang. Al snel vliegt er een vogel dan wel vliegtuig over.
‘Da. Daaa. Daaaaaa,’ kraait ie blij.

Keesje’s vocabulaire is beperkt.
Hij zegt geen ja, nee, eten, beker, broek, of andere dagelijkse nuttige dingen. Ook de namen van zijn zusjes komen in zijn woordenschat niet voor.
Nee, Keesje kent andere woorden.
Belangrijke woorden zoals pinguïn, trein, chicken en Kenya.
En vogel.

Voor het slapen gaan, staan we nog even samen voor het raam. 
‘Slaap lekker, huis. Slaap lekker, boom,’ probeer ik.
‘Bye bye voggel,’ zwaait Keesje.

Het is elf uur ‘s avonds.
Ik kijk even bij een diep slapende Keesje.
Ondanks een, via het internet bestelde, maatje 7 Pamper, wordt hij iedere ochtend kletsnat wakker, en sinds kort verschoon ik elke avond voor het slapen gaan dus een comateuze reuzedreumes in een ledikantje. Ik kan u vertellen, het is een flinke workout.
Nadat ik hem terugdraai op zijn buik, slaat hij zijn armen om Nijntje en zijn eend, en slaapt zo verder.
‘Voggel, voggel’, hoor ik hem heel zachtjes mompelen, terwijl ik de deur achter me dicht trek.