Ons Keesje hè, dat is dus net zijn vader een echte jongen.
Hij is lief, heeft gevoel voor humor, houdt erg van slapen, en ziet er goed uit.
En het is een charmeur. Dat ziet mijn moederoog nu al.

Helaas vertoont ons Keesje ook weleens wat minder gewenst gedrag. Typisch mannengedrag, so to speak.
Zo doet hij graag aan wedstrijdjes projectielplassen en spugen. En dan het liefst over ons bed of over de bank. En ook is hij een ster in het produceren van een zeer divers scala aan lichaamsgeluiden uit velerlei openingen in het lijf. En nee, dan bedoel ik dus niet alleen die schattige babykreuntjes en steuntjes.

Euhm.
Ja.
Jeej.
Sorry voor al deze info.
Sorry Keesje, dat mama dit allemaal over je opschrijft.

Maar het is echt waar.
Keesje, mijn zoon, maakt vieze geluiden.
En ook nog eens vaak.

Ook heeft ons Keesje een voorliefde voor slapen al dan niet in combinatie met tie.ten.
En dan die van mij in het bijzonder.
Afgelopen maandag en dinsdag wilde meneer om de twee uur wel even graag tegen ze aanliggen.
En lui, dat ‘ie is.
Even drinken, even liggen, even dutten, nog een slokje, weer wat dutten.
Een echte kerel, dat zeg ik.
En laten we wel zijn, u kunt aan die heerlijke dikke wangetjes en bijbehorende onderkin zien, dat meneer op voedingsgebied in ieder geval niets tekort komt.

En daarom ging ik gister aan de slag. Want haha, laat ik nu precies weten dat de meeste kerels heel gemakkelijk te manipuleren zijn.
Ik sprak Keesje dus eens vermanend toe, stopte er voor het eerst af en toe een speentje in, et voilá, ineens drinkt meneer elke drie dan wel vier uur.

Tss. Alle kerels zijn ook hetzelfde.

Nou ja zeg.
Toen was het stil.
Ik kon zomaar ineens niet meer loggen.
Iets met een updeetje, geen verstand van WordPress en een missing taakbalk enzo.
Maar, mijn rots in de computerbranding Lucas aka @Delicious_Agony heeft het allemaal weer gefixt.
Pff. Gelukkig zeg.
Want stel je voor, dat ik nooit meer zou kunnen loggen.

Ik hoop trouwens ook dat u nu allemaal weer gewoon kunt reageren.
Want das wel zo leuk natuurlijk.
Voor u, en voor mij.

Enniewee.
Nog even over die Sehnsucht nach der Heimat.
Als alles goed gaat, reizen meneer en mevrouw Cisca en hun twee bloedjes van kinderen in oktober namelijk gezamenlijk af naar hun geboortegrond.
Tenminste, de geboortegrond van meneer en mevrouw Cisca. De bloedjes van kinderen zijn kleine Amerikaanse nep Nederlandertjes.
Nu zijn deze tripjes naar Nederland altijd erg interessant. En druk, hektisch, gezellig, tof en druk.
En druk. Drukdrukdruk.
Normaal scheuren meneer en mevrouw Cisca half Nederland door in een huurauto, slapen ze op tien verschillende adressen en gaan bij iedereen op bezoek. Alleen met een peutertje, een baby, de bijbehorende vervelende jetlag, en eenopzakenreisenfamiliebezoekinéénzijnde meneer Cisca zie ik, mevrouw Cisca, dat eigenlijk niet zo zitten deze keer.

En nu kunnen we natuurlijk in een Centerparcs huisje gaan zitten. Alleen, Centerparcs is afgelegen, duur, en niet echt ons ding.
En dus. Dus zoeken we eigenlijk een huis dan wel appartement.
In oktober.
Voor ruim twee weken.
Ergens in het midden van Nederland, en dan het liefst ook nog redelijk bereikbaar met openbaar vervoer.
Eigenlijk zoeken we een appartement in de binnenstad van Utrecht, maar ja, ik wil niet te veeleisend over komen, dat werkt ook niet natuurlijk.
Ik kan the MilkMansion aanbieden in ruil. U weet wel, the MilkMansion, dat super paleis in de Amerikaanse suburbs.

Dus kom maar op.
Ik weet heus wel dat u eigenlijk stiekem al jaren naar de VS op vakantie wil.

Mocht u nu echt iets serieus te melden hebben, dan mag u mij altijd mailen: goudzilverbrons at live punt nl

Ja.
En nu zit ik dus thuis.
Eindelijk.
Mijn lang verwachte zwangerschapsverlof is begonnen.
Sterker nog, als ik niet oplet en geniet, is het alweer voorbij voordat ik er erg in heb.

Zwanger zijn, bevallen en vooral verlof hebben in het buitenland is vreemd.
Want al onze familie en de meeste van onze vrienden wonen ver weg.
In Nederland.
Of in Spanje.
En sommigen zitten op dit moment ergens op de camping in Zuid-Frankrijk.
Of op de Canarische eilanden.

En daarom krijgen we helaas niet elke dag allerlei mensen op kraamvisite.
En daarom heeft ook nog niemand van onze familie Keesje vastgehouden.
Of geknuffeld.
En dat terwijl hij zo mooi is.
En zo lief.
En zo knuffelbaar.

Gelukkig hebben we veel leuke vrienden in de VS, en wonen we in een super neighborhood.
Let u trouwens even op de spelling? Hier in de VS schrijven we neighbor. En color. En forty. De eerste keer dat ik forty las, moest ik twee seconden nadenken wat het betekende…
Tot nu toe heb ik nog geen één keer hoeven koken. Want iedere dag krijgen we een heerlijk zelfgemaakt maal voor onze neus. Gekookt door iemand uit the hood. Of door een collega. Of door vrienden.
En ok, we halen ook weleens iets af.

En gelukkig is er de post.
Elke dag zit onze brievenbus vol kaarten en cadeautjes.
Aan al de cadeautjes die ik van logvriendinnetjes krijg, ga ik een speciaal logje wijden, of misschien wel tien, we worden echt schandalig ongelooflijk verwend!

En gelukkig hebben we ook nog telefoon, internet en Skype.
Skype is de beste uitvinding sinds het wiel.
Of misschien eigenlijk wel een betere uitvinding.
Volgens mij zou ik prima kunnen functioneren.
Zonder wielen maar met Skype.

Ja echt.
De moraal van dit logje is dat ik soms best heimwee heb de uitvinding van het wiel overrated is.

Nu Keesje alweer twee weken is, is het hoog tijd voor een verhaal.
Of beter gezegd, het verhaal.
Het verhaal van 6 juli 2010.

Het eerste gedeelte  kent u al.
Ik logde namelijk op 6 juli.
Op mijn werk.
Ik logde over de hitte, airconditioning, Nederland-Uruguay, en stiekem was ik kei chagerijnig.
Want ik had die beeb allang willen hebben.
En in recordbreaking heat zwanger rondlopen is echt geen pretje.

Enniewee.
Ik ging dus op 6 juli gewoon werken.
Met een baby in mijn buik.
Ik zat achter mijn bureau en werkte nog wat aan een rapportje.
Minstens tien keer hoorde ik, ‘are you still here?’
Maar minstens net zo irritant en schokkender was dat voor het eerst iemand vroeg of ik zwanger was van een tweeling. Ik kan u zeggen, daar word je pas echt chagerijnig van als hoogzwangere.

Om twee uur ‘s middags ging ik naar huis.
Ik reed langs het postkantoor, stuurde een aantal kraamcadeautjes pakjes naar Nederland en België, en reed door naar huis, zodat ik om half drie Nederland-Uruguay kon kijken.
Tijdens het tweede doelpunt van Uruguay tweette ik enthousiast dat dit vast de bevalling op gang zou brengen.
Maar ik ging daarna gewoon koken.

De melkboer en Kobus kwamen thuis, we aten, en rond zeven uur bracht ik Kobus naar bed.
Terwijl ik haar optilde en in bed legde, voelde ik iets dat op een wee leek.
Dacht ik.
En toen bedacht ik me ook, dat ik de hele middag al wel wat krampen had.
En dus liep ik naar buiten, waar de melkboer met de buren stond te kletsen, en kletste ik ook wat met de buren.
En zo ging er een heel kwartier voorbij.
Vervolgens vroeg ik rond kwart over zeven aan de melkboer of hij onze oppasvrienden even wilde sms’en voorhetgevaldat, kreeg ik heel snel meer weeën, belden we de vroedvrouw, kreeg ik heel snel veel meer hele  heftige weeën, reden we om acht uur met grote snelheid naar het geboortecentrum, waren we om half negen daar, en was Keesje er vlak voor negen uur.

Ja mensen.
Het was heftig.
En intens.
En snel.
En pijnlijk.

Met als resultaat, u weet het al, het mooiste en liefste jongetje van Nederland en de VS.
Keesje.
Vandaag alweer twee weken uit de buik.

Sommige dingen horen gewoon bij elkaar.

Gegrilde garnalen en knoflook.
Zon en een koel briesje.
Tapas en Spanje.
Jut en Jul.
Koeien en stieren.
Cisca en altijd gelijk hebben.
Lente en terrasjes.
Corona en bbq.
King Louie en jurkjes.
Kobus en Keesje.
Vlaai en slagroom.
Kamperen en Frankrijk.
De hangmat en een goed boek.
Amerikanen en witte sportschoenen.
Kaas en een plankje.
Mijn vader en mijn moeder.
Sneeuw en kerst.
Nederland en wereldkampioen voetbal.
Deksels en potjes.
Japanners en fototoestels.

En weet u wat sinds vandaag ook bij elkaar hoort?
Mijn moeder en de CisCouture tas.
En dat heb ik niet zelf bedacht, hoor.
Het was de random generator.

Ik zei het laatst toch al. Ik geloof wel in zo’n Adjustment Bureau.

Mam, vast gefeliciteerd met je verjaardag. Hij komt eraan!

Hallo allemaal!
Het was even stil hier, maar mocht u het niet gemerkt hebben, ik heb net een baby gekregen.
En ik heb geen kraamzorg.
Behalve de melkboer dan.
En die voldoet trouwens prima.
Maar dat wilde ik u niet vertellen vandaag.

Ik merkte namelijk van de week dat ik een beetje verslaafd ben.
Aan de geur van Keesje u.
En daarom ben ik weer.
En lieve lezers, ga er maar voor zitten de komende weken.
Want ik heb echt van alles te vertellen.

Zeer boeiende dingen.
Over Kobus.
En Keesje.
Over wat er nu precies is gebeurd op die zesde juli.
En over draagdoeken, poep, ti.eten, stuwing, naweeën, de overburen, geboortekaartjes, mijn lockmachine, de oil spill in the Gulf of Mexico, draagdoeken, poep, ti.eten, stuwing, naweeën, en de beste uitvinding sinds het wiel, Skype. En ik moet nog random generaten wie de CisCouture tas heeft gewonnen!

Voor nu laat ik het maar even bij de mededeling dat Keesje sinds gister alweer boven zijn geboortegewicht zit.
En alles gaat dus goed.

En alhier, een paar fotootjes.
Want daarvoor komt u natuurlijk echt.

En ja, die slanke elegante witte benen, die zijn dus van mij ja.

Sorry hoor.
We hebben even geen tijd.

We slapen.

Als baby´s.
En met baby´s.

Ontzettend bedankt voor al de felicitaties. Hier, via Twitter, Hyves, email en Facebook. Echt ongelooflijk!

Keesje

8 pounds, 1 ounce aka 3657 gram

en met pie.meltje

Jaja, ik snap het.
U wilt updates.
Maar lieve mensen, ik heb helemaal niets up te daten.
Er gebeurt hier namelijk echt niets boeiends.
(Balen hè, dat u weer voor niets hierheen bent gesurfd?)

Maar vooruit. Ik zal een poging doen. Omdat u het waard bent.

Ik doe het wel in puntjes, hoor.
Want mijn zelfspot cynische ondertoon schrijfstijl werkt namelijk tijdelijk even niet meer zo.
Ik denk namelijk alleen maar aan blauwroze koeken. En babies. En konijntjes. En groen gras. En wiegjes. En kleine rompertjes. En ik voel een briesje. Terwijl ik aan het strand lig. En langs de zee loop. Met een Keesje in de draagdoek. Dan zit ik in een cabriolet. Naast Viggo Mortensen. Ik kijk Pride and Prejudice. Terwijl de melkboer mijn rug masseert. En ik knuffel Keesje. En we gaan kamperen in Frankrijk.
Pfff, ik droom wat af de laatste nachten.

Enfin. Feitjes dus.

Feit 1: Ik zit nu op mijn werk. In de heerlijke koelte van de airconditioning. Morgen ga ik ook werken. Maar daarna is het echt afgelopen.

Feit 2: Het is dus nu officieel verschrikkelijk ongelooflijk heet hier.

Feit 3: Nederland gaat natuurlijk winnen vanmiddag. En ik ga vroeg naar huis. En dan zet ik de tv aan met op de achtergrond via de laptop het commentaar van good old Jack van Gelder.

Feit 4: Daarmeesamenhangend, Keesje moet dus wel geboren zijn voor zondagmiddag. Want de finale tegen Duitsland wil ik niet missen.

Feit 5: Who needs a kraamhulp, wanneer je superlieve collega’s hebt die de eerste tien dagen na de geboorte voor je komen koken? I can’t wait!

Feit 6: Enne, doet u nog mee aan de Kobus en co give away? Lurkers, familieleden en andere niet zelf loggende schepsels zijn ook van harte welkom om te participeren. En ik wil eigenlijk sowieso dat iedereen die mij ooit een cadeautje heeft gestuurd meedoet. Dus.
Hier ziet u hem nog eens. Mijn mooie zelfgemaakte tas. Gratis te winnen.

En ja, euhmjaja, dat was het dus wel.
Belangrijke updates (4) will follow shortly.
Of niet.

Even wat anders hoor, mensen.
Want ja, als ik u de komende dagen elke dag van die saaie zwangerschapsupdates moet geven, ben ik misschien over tien dagen nog wel bezig.

Niet dat ik dat trouwens hoop.
Nee zeg.
We leven hier namelijk de komende week in een serieuze hittegolf.
En met een hittegolf bedoel ik niet temperaturen van 30 tot 35 graden.
Neehee, 30 tot 35 graden is zooo juni 2010.
Deze juli doen we temperaturen boven de 100 graden.
En 100 is dus 38,4.
Misschien dat ik morgen maar een liter castor oil neem.
Net als bij Kobus.

Enniewee.
Even iets anders dus.
En dat anders is een heuse give away.
Ik naaide namelijk de afgelopen weken een tas.
Mijn eerste ooit!
En ik vind hem mooi genoeg om weg te geven.
Nu maar hopen dat u hem ook mooi vindt.

Dus, laat een reactie achter, en volgende week zaterdag bepaal ik, tezamen met een zes dagen oude Keesje en de Random Generator, de winnaar.

Ja.
Euhm.

Nou… euhm… Wat updates dus.

Feit 1) Nederland heeft zojuist gewonnen van Brazilië. Joehoe!
O, dat wist u al?

Nou, feit 2) dan. Ik heb een lang weekend. Want het is zondag Fourth of July. En dus hoef ik maandag niet te werken.

Feit 3) Ik heb toch echt geen zin dan wel intentie om dinsdag weer te gaan werken. Want ik wil een baby. En dus heb ik misschien nu wel een lang weekend van minstens twee maanden.
Of niet.

Want, feit 4) Keesje zit nog steeds in mijn buik. En ik geloof dat ‘ie zich daar nog prima vermaakt. En dus ga ik alweer pas na veertig weken zwangerschap bevallen.
Waarom, o waarom?

Feit 5) Daaaag. Ik ga maar weer even in de zon zitten.
Op een gegeven moment als dat vruchtwater begint te koken, dan komen baby’s er vanzelf uit toch?

Nee, nee, nee.

Nee, lieve lezers, don’t get your hopes up.
Het mooiste cadeau uit de titel is niet Keesje.

Tenminste, Keesje is natuurlijk wel het mooiste cadeau, maar hij of zij is op dit moment nog niet echt een cadeau.
Behalve dan in de vorm van allerlei extra kilo’s hangend aan vooral de voorkant van mijn ooitvroegerlanggeleden strak uitziende lijfje.

Nee, ik wil het nog even hebben over gister.
U weet wel, mijn vijfentwintigste verjaardag.
Ik kreeg namelijk echt twee mooie cadeaus.

Allereerst van Kobus.

Sorry voor de foto.
En de flits.
Maar ik heb ook nooit gezegd dat ik goed kan fotograferen. Dat kan ik namelijk niet. Vreemd trouwens, want ik kan alles. Maar dat is een ander verhaal.

Enniewee.  Deze mooie armband kreeg ik van Kobus.
Ik laat nu trouwens even buiten beschouwing dat zij die armband nu de hele dag om heeft.
Een kleine ekster, dat is ze.
Als u iets kwijt bent, telefoon, zonnebril, sleutels, afstandsbediening, dan zit het waarschijnlijk in het bakje van Kobus’ fietsje. Daar verzamelt ze namelijk al haar schatten.

Maar van de melkboer kreeg ik dus echt het mooiste cadeau.
Beter dan een iPhone of een verlovingsring.

En misschien denken sommigen van u nu dat ik aan het ijlen ben.
Maar ik wilde dus echt al heel lang een lock machine.

Trouwens.
Ik  heb daarom gister per direct mijn baan opgezegd.
Vanaf morgen begin ik namelijk een CisCouture winkel.
Ik moet alleen nog wel even de gebruiksaanwijzing van de lockmachine lezen.
Want ik heb namelijk nog nooit eerder in mijn leven een echte lockmachine gezien dan wel aangeraakt.

O, u wilt updates?
En dagelijks op de hoogte gehouden worden van mijn welzijn?

O.
Nou.
Ok.

Bij deze dan.

Feit 1) Ik zit nu op mijn werk.

Feit 2) Keesje zit in mijn buik.

Feit 3) Ik ben dus bijna veertig weken zwanger.

Feit 4) Ik voel echt helemaal niets, maar dan ook niets, dat ook maar wijst op een toekomstige spoedige arrival van Keesje.

Feit 5) Het is hier nog steeds 35 graden.

Feit 6) Ik kreeg vandaag twee hele mooie cadeaus. Van de melkboer en Kobus.

Want, feit 7) Ik ben vandaag jarig.
Hip hip hooray!

Wow.
Alweer voor de zevende keer 25 geworden.
Best knap.

Ja, en toen was het ineens stil hier.
Heel stil.
Maar ik heb een excuus, hoor.
Een heel goed excuus.
Ik zou zeggen, lees en huiver.

Het excuus kwam voor het eerst aan het licht op afgelopen donderdag 24 juni.
Op deze heugelijke dag ging ik namelijk aan het eind van een lange werkdag, die eindigde in een superonweersstorm met bijbehorende stroomuitval in zo´n beetje de gehele provincie, naar de verloskundige.
En ineens zomaar beviel ik daar van een gezonde Keesje. Hiep hiep hoera.
En nu had de verloskundige eigenlijk niets bijzonders te melden.
Alles ziet er goed uit.
En rustig.
Ooit komt Keesje er vast uit.
Maar de komende dagen dan wel weken, I doubt it.

Nu doet het probleem zich voor dat ze daar bij de verloskundige ook een weegschaal hebben.
En die weegschaal hè, die weegschaap gaf dus donderdag mijn hoogste gewicht ooit aan.
Ik ben sinds donderdag 24 juni officieel één hele Amerikaanse pond zwaarder dan aan het eind van mijn zwangerschap van Kobus.

En ja. Nu ja. Ik zit dus nu in een hoekje te huilen.
Ja joh. Echt.
Tranen met tuiten huil ik.
Terwijl ik me ook nog eens een ongeluk zweet, omdat het hier nog steeds echt ontiegelijk verschrikkelijk ongelooflijk warm is.

Deze combinatie van huilen en zweten resulteert in vochttekort, dat begrijpt u.
En daarom, daarom was het hier dus zo stil.
Just so you know.

Al minstens zes jaar vraag ik me af wat de melkboer nu precies de hele dag doet.
Want het is allemaal zo geheimzinnig en mysterieus.

Soms vraag ik er weleens naar.
‘Zeg hé’, zeg ik dan, ‘wat doe jij nu eigenlijk de hele dag?’
Meestal mompelt de melkboer op zijn melkboers iets redelijk onverstaanbaars terug.
Sommige woorden versta ik.
Tenminste dat denk ik.
Het klinkt zoiets als ‘poederkoeienberenstierenChicagomelkAustraliëfutures’.
‘Ja maar, wat doe je nu echt?’, probeer ik dan nog maar eens.
‘Nou. PoederkoeienberenstierenChicagomelkAustraliëfutures. En ok, soms ook wat kaasboterAmerikamelkfabriekMexicoweipoederenanderedingen on the side.’

Wel nu.
Ik denk dat ik het eindelijk weet.
Sinds vorige week.
En dat allemaal dankzij Kobus.

Kobus is namelijk elke maandag thuis bij de melkboer.
Terwijl hij thuiswerkt.
En zo komt het dat ik dus directe inside information tot mijn beschikking heb.
En nu kan Kobus natuurlijk nog niet zo goed praten over beren, stieren en melk, maar ze kan wel van alles duidelijk maken.
Sinds kort speelt Kobus namelijk regelmatig melkboertje.

En dat, dat ziet er dus zo uit.

Kijk, die weergoden hè, die doen dus echt nooit wat ik wil.
Ik stel me zo voor dat ze met zijn allen in het vroege ochtendlicht op een wolk zitten, en onder het genot van een kopje koffie een brainstorm sessie voeren, getiteld hoe kunnen we Cisca vandaag weer eens lastig vallen.

En ik word er dus echt een beetje zat van hè.
En dan bedoel ik niet  op de goede manier zat, zoals ik dat ooit in een prezwangerschaps- en borstvoedingsleven nog wel eens mee maakte,  maar ik bedoel echt zat.
Zatterdanzatterderzat.

Want nu, nu, eerst was daar al die sneeuw.
Nou, daar had ik dus echt niet om gevraagd.
En nu is het dus al weken dan wel maanden, of misschien al wel een jaar,  zo rond de 35 graden.
En ik ben dus al 39 weken dan wel maanden, of misschien al wel een jaar,  zwanger.

Elke avond klaag ik tegen de melkboer.
‘Ik ben het zooo zat’, zeg ik dan.
‘Echt, ik trek het niet meer.’
‘Echt niet hoor.’
‘Ik trek het echt niet meer.’
‘Je trekt het nog best wel’, zegt de melkboer dan na een minuut of tien half geluisterd te hebben.
‘Het gaat allemaal nog prima en het is hooguit nog een paar weekjes.’

En echt waar mensen, hij heeft gewoon gelijk.
En dat terwijl dat nearly impossible is. Want ik heb altijd gelijk. En daarom kan de melkboer dus eigenlijk nooit gelijk hebben.

Maar ach. Ik trek het nog steeds.
Wel.
Een beetje.
En u weet natuurlijk ook wel dat weergoden niet echt bestaan.
Want het weer, het weer wordt natuurlijk gewoon bepaald door the Adjustment Bureau*.

*Ja nu. U moet weten, ik zag dus zaterdag een voorstukje in de bios. Heerlijk. Want ik love conspiracy theories. Zeg nu zelf, u gelooft toch ook niet echt dat we op de maan geweest zijn?  Of dat u ook maar iets over uw eigen leven te zeggen hebt?
Neehee. Alles wordt geregeld door het bureau. En anders, nou anders, dan wordt het geregeld door het koningshuis. Of Obama. Of we leven in the Truman Show. Dat kan ook.

Op deze zonnige zaterdagmiddag wil ik u in een aantal korte bondige zinnen, met bijpassende foto’s, voor eens en altijd duidelijk maken dat ik nooit verwend word.
Nee zeg.
Ik doe niet aan verwend worden dan wel verwennen.
Ik heb een zwaar zwaar leven.

En om dit te bewijzen zou ik graag drie bewijsstukken willen aanvoeren.

A.
Ik won deze maand twee log give-aways.
Eentje bij Lisette en eentje bij Maaike.
En van de week lag Lisette’s mooie zelfgemaakte popje op de deurmat van the MilkMansion.
Het cadeautjes was zo mooi ingepakt, dat ik het bijna niet durfde aan te raken.

B.
Ik kreeg gister een super cadeau doos van Franca.
Gewoon zomaar.
En, and this is a quote, ‘omdat ze mijn log zo graag leest’.
Ik zou er bijna van naast mijn elegante slippertjes gaan lopen…
En u ziet ze, hè? Daar rechts achter in.
*burp*

C.
Gister ging ik dus ook nog uit eten.
Met de melkboer.
Hij en ik. Alleen, met zijn tweetjes.
We aten sushi. En hele lekkere dim sum hapjes.
Terwijl mijn schoonouders onkruid aan het wieden waren.
En de ramen lapten.
Want ik heb ze goed onder duim.
Dat u dat even weet.

Ja enniewee dus.
Ik heb een zwaar zwaar leven.

En over tien dagen ben ik jarig.
Dus dat belooft nog wat.

Ik weet dat ik een enorme hoeveelheid Vlaamse lezers heb, dus vandaar dat ik dit logje moet starten met een disclaimer.
De kleedjes uit de titel zijn namelijk Nederlandse kleedjes. En Nederlandse kleedjes zijn dus geen jurkjes. Het zou ook vreemd zijn om het hier over Keesje en de jurkjes te gaan hebben, want ik weet niet eens zeker of Keesje wel een meisje is.

En dus gaat dit logje over Nederlandse kleedjes.

Kleedjes zijn over het algemeen noodzakelijk voor elke beeb, mannelijk dan wel vrouwelijk. En dus knutselde en frutselde ik weer wat af de afgelopen maanden.
Met als eindresultaat: twee kleedjes!

1) Het boxkleed

Ons oude boxkleed gaf vorig jaar na een tweetal wasbeurten al de geest. Het scheurde en al de voering kwam vast te zitten in de, na wat later bleek, ongezoomde binnennaden.

Gelukkig kan ik reanimeren, en zo krijgen gedeeltes van het kleed en de voering binnenkort een tweede leven onder Keesje’s lekkere lijfje.

2) Het dekentje

Ook bedacht ik dat ik een dekentje wilde breien.
En dus breide en breide ik.
En na twee jaar, want dit dekentje had al voor Kobus moeten zijn ineens had ik zomaar een dekentje in mijn handen!

Ik gebruikte overigens dit patroon. Garnstudio is een echte aanrader, de patronen zijn gratis, en dat spreekt mij als Nederlander natuurlijk aan, en daarnaast hebben ze leuke modellen.

Het is overigens wel jammer dat Keesje aan het begin van de zomer wordt geboren. De eerste maanden zal hij of zij dit dekentje namelijk wel niet echt nodig hebben.
Net zoals kleertjes trouwens. Want het weer is hier op dit moment warm genoeg om de hele dag wat rond te hangen in een Pampertje.
Kunt u nagaan hoe iedereen mij vandaag aankeek op het werk.

Vanmiddag komen mijn schoonouders aan.
Ze blijven een weekje.
Om mij te helpen, maar natuurlijk vooral ook om Kobus te zien.
De laatste keer dat ze Kobus, toen nog een behoorlijk rustig één jarig meisje, zagen, was in oktober.
Pfoe, are they in for a suprise!

Bezoek van de schoonouders betekent dat ik een week lang oppas aan huis heb.
En ik hoop maar dat ze the job description en kleine lettertjes van de reisvoorwaarden goed gelezen hebben.
Want deze oppas moet ook goed kunnen poetsen.
En koken.
En wassen.
Boodschappen doen.
Tuinieren.
Masseren.
Een mailing versturen voor de Nederlandse club.
Een kinderbedje in elkaar zetten.
Ramen lappen.
Geboortekaartjes schrijven. Als de enveloppen tenminste deze week eindelijk eens arriveren.
En misschien kunnen ze Kobus dan ook meteen even zindelijk maken deze week.
En daarnaast verwacht ik trouwens ook een koffer vol Nederlandse lekkernijen. U weet wel, een koffer met roze koeken, drop, tum tummetjes, stroopwafels, kaas, limonadesiroop, yokidrink, bitterballen van Dobbe, een paar Hollandse nieuwe, ontbijtkoek, chocomel, roggebrood, en meer van dat soort dingen.

Maar weet u wat nu echt tof zou zijn? 
Als één van hen een weekje bij de lokale provincie gaat werken. Zo moeilijk is mijn baan namelijk echt niet.
Of dat Keesje er spontaan uitvalt bij hun komst. Dat mag ook.