La douce France, volume deux

Nadat het koken van een voedzame maaltijd, het voederen en in bed slingeren van de kinders, ademde ik op onze geweldige veranda voor het eerst die dag rustig in. En uit. Terwijl ik een glas prosecco nuttigde. En moest plassen.
Hoe fout trouwens, Italiaanse bubbeltjes drinken in de champagne streek.
Maar vooruit, lekker waren ze wel.

Na twee dagen sloot de melkboer zich bij ons aan.
En konden les vacances daadwerkelijk beginnen.
Het was goed.
Een combinatie van eendjes voeren, ijsjes, kathedralen en châteaux, zwemmen, crêpes, en dutjes.
En we dronken champagne, terwijl de kindjes iedere nacht heerlijk sliepen omdat we ze tiramisu als toetje hadden gevoerd.
Viva la France!

Frankrijk 2014 (13) Frankrijk 2014 (2) Frankrijk 2014 (3) Frankrijk 2014 (5)Frankrijk 2014 (8) Frankrijk 2014 (7) Frankrijk 2014 (6)Frankrijk 2014 (9) Frankrijk 2014 (10) Frankrijk 2014 (11) Frankrijk 2014 (12)Frankrijk 2014 (1)

 

La douce France, volume un

Road trip selfie
Een paar dagen alleen met de kinders in Frankrijk dus.
Het feestje begon met vijf uur in de auto naar Frankrijk. Alleen met die kinders.
Natuurlijk had ik van te voren allerlei rampscenarios bedacht.
Eindeloze file op de ring van Antwerpen, een kotsend kind achter in de auto, een kind dat kwijtraakt op een parkeerplaats…
Autopech, constant ruzie over speeltjes, een non-stop huilende baby…
Maar ach, hoe groot is de kans, en als er iets gebeurt, nou, dan dealen ik en mijn super mom powers er wel mee als het zover is.

Tot voorbij Brussel liep alles enorm voorspoedig.
Lieve kindjes, rustig op de weg, blablabla.
We maakten een borstvoeding-, plas- en ijsjesstop, en vervolgden de trip naar het zuiden.
En toen.
Toen verscheen er een check-het-oliepeil berichtje op het dashboard.
En toen gingen er twee lampjes brandden.
En toen ging er een ander lampje knipperen.
Er ging nog net geen alarm af, maar dat er iets mis was, was wel duidelijk.
Een bord. Nog veertien kilometer naar het dichtbijzijnde benzinestation.
Ik waagde het erop, zweet tussen de billen, en eindigde op de parkeerplaats.
Maar ja, wat dan?
Je ne parle pas français. Of in ieder geval maar een petit peu.
En ik heb overal verstand van, maar niet van auto’s.
Al helemaal niet van onze oude leenauto met bijna 200.000 kilometer op de teller.
Ik installeerde de kindjes achter de laptop, Frozen to the rescue!, keek onder de motorkap (nadat ik eerst had uitgezocht hoe dat ding überhaupt openging), wreef wat onder mijn kin, krabte wat op mijn hoofd, én, checkte het oliepeil.

Twintig verschillende flessen olie keken me vervolgens aan vanaf het schap in de winkel.
En help, ik heb haast, want ik heb vier kinderen bij me, en niemand om op ze te letten!
Uiteindelijk lopen er heus heel sympatieke mensen rond op onze aardbol.
In ieder geval op een willekeurige parkeerplaats in Wallonië.
Twee ontzettend lieve Nederlandse vrachtwagenchauffeurs -ik weet dat jullie hier al jaren meelezen, dus bij deze, nogmaals bedankt!- verversten de olie en vulden de koelvloeistof bij.
En met minder dan een uur vertraging kwam ik aan het eind van de middag aan bij ons gehuurde huisje.
Alwaar ik later die week hoorde dat onze Amerikaanse Auto1, ook wel bekend als Volvo2, over een week of twee EINDELIJK opgehaald kan worden in de Amsterdamse haven.

Motorkap

Partir en vacances

Ieder jaar in oktober gaat de melkboer met duizenden melk- en andersoortige boeren naar een grote beurs.
Zo ook deze week.
In Parijs wordt gedronken, gegeten, geluld, nog wat gedronken, nog wat gepraat, en dit alles met het doel goede deals te sluiten. Netwerken.
Tsja, de man verdient zo het geld hè, dus ik mag niet klagen.

Ook dit jaar viel het hele gebeuren weer niet op het meest ideale tijdstip.
Herfstvakantie.
Alleen thuis met de kinderen.
Mwah.
En dus bedacht ik een paar maanden geleden in een vlaag van verstandsverbijstering dat we deze vakantie in Frankrijk zouden gaan doorbrengen.

Morgen laat ik de dozen en het verhuisgedoe voor wat het is, en stap ik vrijwillig met vier kindjes in de auto.
Op weg naar Noord-Frankrijk, alwaar de man halverwege de week bij ons aansluit.
Waaaaaaah, wat een crazy avontuur weer!
Het inpakken verliep in ieder geval redelijk voorspoedig, nu die autorit van vijf uur nog.

inpakken

Missing: een stuk kies en een dakkoffer

Ja neej, ik ben niet ontvoerd door marsmannetjes.
En neej, ik heb ook geen nieuwe baan bij de KLM.
Er is gewoon helegaar geen tijd in mijn dag om leesvoer voor u te produceren.
Om te beginnen moet ik steeds kasten in elkaar zetten en vullen, lampen ophangen, Amerikaanse televisies en naaimachines installeren.
Ik voed de dochters en de zoon op, pak eens een doos uit, kook een gezond dinertje, rijd maar weer een keer naar de werf.
Ondertussen brokkelde er van de week een stuk kies af.
Waarvoor ik mij vandaag drie prikken liet zetten en een vulling liet aanmeten.
Zeer koel trotseerde ik de stoel, maar het was helaas tevergeefs.
Want nadat de verdoving was uitgewerkt, had ik nog net zoveel pijn als voorheen.
Morgen terugkomen.
Nou zeg.
Ik mag hopen dat mijn -best zeer charmante, good-looking en met sexy accent- nieuwe tandarts een prettige ochtend voor mij gepland heeft. Een filmpje, massage, muziekske, en een hapje en drankje lijken me wel wat.

Nog schokkender is dat we, ondanks een gigantische overvloed aan spullen, ondertussen steeds meer dingen kwijt zijn.
Ik noem u, de maxi-cosi steunen van het wandelwagenframe, de pepermolen, het huishoudtrapje, én de dakkoffer.
Cruciale dingen in een mensenleven toch wel.
Het feit dat onze dakkoffer blijkbaar ergens tussen Amerika en Europa een nieuw leven zonder ons is begonnen betekent in ieder geval dat er volgende week óf twee kinderen minder mee kunnen op vakantie óf dat we de hele vakantie in dezelfde kleding moeten lopen.
Wordt vervolgd dus.

my-dentist-told-me-i-needed-a-crown-i-was-like-i-know-right-323b6

Een half jaar Billie

Zes maanden was ze gister.
Ons lieve meiske.
Altijd een glimlach, altijd rustig rondkijkend.
Afwachtend.
Niet van haar stuk te brengen door schreeuwende kindjes, graaiende handjes, prikkende vingertjes.
En zelfs niet door ballen en speelgoed op de neus of dekens over het hoofd.
Nog steeds wat klein van stuk, want ook met voeden stelt ze zich afwachtend op.
Maar sinds vorige week fanatiek begonnen met het eten van pap, appeltjes, hutspot.
Leuk voor haar, maar weer iets minder voor mij.
The return of de vieze stinkende poepluier.
Laat die nu net een paar maanden zijn weggeweest uit ons huishouden…

Sammie 6 mnd (2)
Sammie 6 mnd (1)Maand 1 en 2
Maand 3
Maand 4