Tsja, ik zou natuurlijk liegen als ik zou zeggen dat ik mijn leven tot nu toe in 2012 lekker rustig zijn gangetje vindt gaan.
Nu gaat het op zich wel zijn gangetje, maar mensenkinderen, rustig, dat zou ik het toch niet willen noemen.
Mijn dagen zijn barstensvol. Afgeladen. Megadruk.
Drie kinders in combinatie met baan, borstvoeden, mijn lijf weer in shape krijgen, af en toe eens iets leuks doen, en het belangrijkste, voldoende slapen, het voelt een beetje als een marathon zonder eind.

Ik kom tijd tekort.
Voor allerlei cruciale dingen, zoals naaien, het onderhouden van mijn haar, en het schrijven van logjes.
En dat laatste, dat kan natuurlijk niet!
Daarom wilde ik u vandaag eigenlijk verblijden met een leuk verhaaltje.
Bijvoorbeeld over hoe Keesje door het leven gaat zonder speen.
Of over het geweldige Mexicaanse restaurant waar we zojuist tapas aten, en Kobus en Keesje het merendeel van het eten verslonden alsof ze nooit iets te eten krijgen.
Of, doe eens gek, over de toekomstige 51ste staat van de VS op de maan.

Maar joh, ik heb geen tijd.
Ik moet namelijk een tripje plannen.
Een mini rustpunt in de marathon.
Mijn jaarlijkse zonnestraaltjes in de winter.

De kinderen hebben er ook erg veel zin in.
‘De zon schijnt, gaan we vanavond barjekju-en?’, vroeg mijn mini-Amerikaan. ‘And I need my sunglasses… Euhm… Mag ik mijn sunglasses, als-je-blieft.’

Het is juni 2010 en ik ben met vriendin M. in New York.
Vriendin M. is trouwens op dit moment met de liefde van dr leven een jaar een wereldreis aan het maken. Terwijl ik een baby borstvoed, werk, kleertjes naai, poepbillen afveeg, eten kook, kilo’s wassen draai, en meer van dat soort. Verschil moet er zijn, dat is duidelijk.
Zojuist hebben we de Mood leeg gekocht. Bepakt en bezakt met tassen lopen we in het warme zonnetje over 37th Street terug richting ons hotel. Ineens zie ik in een etalage de mooiste tas ooit hangen.
Ecru leer, met drie kleine bloemen in de linkeronderhoek.
Nu is vriendin M. altijd wel in voor een nieuwe tas, dus we lopen naar binnen.
Nadat we onze vrouwelijke charmes op de verkopers loslaten, bedingen we een flinke korting, en binnen tien minuten staan we weer buiten met een grote blauwe plastic zak, inhoud: twee nieuwe tassen. Eén van de verkopers is zelfs nog zo vriendelijk om naar het magazijn te lopen, en twee gloednieuwe nog in het vloeipapier ingepakte tassen te pakken.

Maar, het noodlot slaat toe.
In het hotel bij het uitpakken van de grote blauwe plastic zak blijkt dat mijn tas er niet inzit.
Hij is vervangen door een taupekleurig geval met een grote bloem!
En, vriendin M. vliegt binnen een paar uur naar Nederland, dus we moeten naar het vliegveld en hebben geen tijd om terug naar de winkel te gaan.
Wat een drama.

Ik kwam de gewraakte tas weer tegen, toen ik een paar maanden terug mijn kast noodgedwongen uitruimde.
En bedacht dat ik hem, óf op eBay moest zetten, óf moest weggeven.
Want helaas, voor mijn geestesoog blijft de ecru tas met de drie bloemen opduiken, en ik vind de taupe tas met de ene bloem dus niet mooi.
Haha.
Nu maar hopen dat iemand van u hem wel mooi vindt.

Want hoera, het is een give-away!
Laat een reactie onder dit logje achter voor zondag 29 januari, en dan trek ik maandag een winnaar.

Toch wel een beetje genant hoor, iets weggeven omdat je het zelf niet mooi vindt. Maar echt, het is best een mooie tas, en ik hoop dat ik er iemand een plezier mee kan doen.

Zo hé.
Wat was het weer een heerlijk weekend.
Board meeting hier, suprise feestje daar. Meng er nog een laagje sneeuw en een portie sushi doorheen, en ik ben een moe, maar blij mens.

Maar nog belangrijker, een feit dat hier niet onvermeld mag gaan, is dat Kobus en co gisteren 3 jaar bestond.
Ha, wie had dat ooit gedacht.
3 jaar loggen voor een totaal van 518 logjes.
518 keer intieme details van mijn dagelijks leven overgoten met een vleugje onzin aka literaire vrijheid.
Als ik al die schrijftijd eens had besteed aan studeren, dan was ik vast heel slim nu.
Of stel dat ik al die schrijftijd had besteed aan sporten, dan zag mijn lijf er nu vast zo uit als dat van …euhm… een godin met een heel lekker lijf.
Maar dat deed ik dus niet.
Ik schreef.
En schreef.
En schreef.
Dit jaar komt waarschijnlijk de miljoenste pageview voorbij.
Van de zotte.

Vandaag maak ik me er verder even makkelijk vanaf.
Met linkjes naar een aantal van de 25 best bekeken logjes.

To start with the top ten.
Number one by a landslide is het ontbijtkoekrecept.
Gevolgd door de geboorte van Sammie, de geboorte van Keesje en het raadsel van Kobus’ naam.
Herinnert u zich de cadeautjesketting nog?
En de Secret Cisterklaas actie? 
Ook populair zijn de bevallingsverhalen.
De bevalling van Kobus, deel 1 en deel 2, de bevalling van Keesje en de bevalling van Sammie.

En dan een greep uit de volgende vijftien.
De moeilijkste keuze
Ja, ik werk dus door tot aan de bevalling
Tien redenen om nooit naar Aruba of Curaçao te gaan
Cisca komt out of the closet
De onthulling van een geheim
Ik zeg het maar gewoon: ik heb zondagmiddag de kindjes in de Volvo opgesloten
Over het bezoek dat ooit gedichten aan mij schreef
De komst van een one hit wonder
Een goed voornemen
Liefste wensen

Ook populair natuurlijk, allerlei logjes over mijn maaksels.
En tot slot, my ten minutes of fame, Cisca in de Kinderen van juni 2011.
Ik zou zeggen, veel leesplezier, en op naar de volgende drie jaar en de miljoenste pageview!

Men neme twee restjes stof, een oud hemdje en twee oude t-shirts.

Het is ongelooflijk, maar dit soort shirtjes droeg ik dus vroeger.
Sorry, ik weet echt niet wat me bezielde.
Maar, on the upside, ik recycle mijn foute shirtjes. En maak daardoor the world a better place.

Ik knipte vier rokstukken, een tailleband, lockte wat met mijn hippe lockmachine et voíla, het is een urban rokje.
Snel en simpel, iets dat me op dit moment zeer aanspreekt.

Ik zeg, urban rokjes for president!

En namens Kobus, als u goed speurt, ziet u in de achtergrond haar ‘window-kunstwerk’. Dat wilde ze graag aan iedereen laten zien.

Tot nu toe is Keesje’s negentiende maand niet zijn beste.
De dokter constateerde vorige week een dubbele oorontsteking.
Arm kereltje.
Pijn in zijn oren, keelpijn, een snotneus, en om het geheel compleet te maken ging vorige week een nare buikgriep de hele familie exclusief Sammie langs.
Dus, pijn in zijn oren, keelpijn, een snotneus, en ook nog eens overgeven en diarree.
Ons vrolijke, ontzettend goed slapende, mannetje veranderde langzaam in een chagerijnig onuitgeslapen brok frustratie.

Gelukkig was ik vandaag vrij, en Keesje en ik brachten de ochtend grotendeels met zijn tweeën door.
We deden niet zoveel.
Ontbijten bij the Whole Foods. Ik een kwart muffin met kaas en ei, hij driekwart. Ik een kwart bakje yoghurt, hij driekwart… Gelukkig is zijn eetlust alweer terug!
Na het ontbijt deden we allerlei boodschappen.
Keesje stal de show met zijn vrolijke bekkie.

Hij werd alleen wel tien keer aangezien voor een cute little girl. Op Facebook en Twitter zwengelde ik vandaag eens de discussie aan over de vrouwelijkheid van het stofje van zijn jas, maar de meningen verschillen…

Mijn vrije dag was overigens met dank aan Martin Luther King Jr.
Volkomen niet gerelateerd aan een appeltjes uiltjes stofje, las ik een paar hele mooie citaten.

If we sit back and do nothing, then nothing will happen.

A man can’t ride your back unless it’s bent.

Life’s most persistent and urgent question is, ‘What are you doing for others?’

Darkness cannot drive out darkness; only light can do that. Hate cannot drive out hate; only love can do that.

En hoewel ik regelmatig achterover zit en niets doe, terwijl de melkboer de afwasmachine in- danwel uitruimt, is het misschien toch verstandig om nu nog even iets te gaan doen.
Zoals een wasje draaien, lunchpakketjes maken, het avondeten voor morgen voorbereiden, douchen, en op tijd naar bed.

Toedeledokie!

Op een heldere ijskoude zondagmorgen reden we naar de overkant.
Over de rivier heen naar een andere stad in een andere staat.

In deze  stad staat een aquarium.
Een aquarium vol met hippo’s, pinguïns, haaien, krokodillen en paars-rode-gele-blauwe vissen.

Het was een welverdiend dagje weg na een drukke week vol met werk, snot, kots, kilo’s was, en doorbroken nachten.

‘We are gonna start with an easy half hour today, as it is our first time of the New Year’, glimlacht de Pilates Teacher met de Strakke Buikspieren bemoedigend.
Tegen de tijd dat we beginnen aan onze ‘series of five’ wil ik die glimlach van dr gezicht slaan.
Alleen heb ik daar geen energie meer voor. Mijn buikspieren voelen namelijk alsof ze in brand staan.
‘Ik kap ermee’, mopper ik tegen mezelf, ’dan maar spandex onderbroeken en push up bras voor de rest van mijn leven.’
Maar hé, ten eerste heb ik voor die Pilates lessen betaald, en ten tweede is het lunchpauze op mijn werk en ben ik tezamen met twee collega’s. Dus hop, volhouden, want hoe moet het anders met mijn imago van superfitte Europese chick?

‘Start running’, zegt de Meneer van de Running App op de iPhone.
‘Nee, niet nog een keer’, schreeuw ik in gedachte. ‘De kinderen hebben me vast nodig, het huis staat in brand, rennen is so overrated, ik heb zin in een roze koek, en in een slice pizza.’
‘Zal ik gewoon midden op de weg gaan zitten? Alleen, het vriest. En het is donker.’
Terwijl ik het geluid van the Rasmus wat harder zet, verman ik mezelf. ‘Hop, rennen! Had je maar niet zoveel moeten eten in Nederland. En drie kinderen baren in drie jaar is geen excuus. En je vindt rennen is heerlijk.’

‘Well done, we will see you again in a couple of days’, zegt de Meneer van de Running App op de iPhone.
Ik kan mezelf nog net over de drempel van keuken slepen, en hang hijgend boven de tafel.
3,82 kilometer in 32 minuten.
Cool, er zit vooruitgang in.

Mijn doel van 5K in 30 minuten, iets dat ik vijf jaar geleden met gemak haalde, is nog ver weg.
En mijn doel van buikspieren gelijkend die van de Pilates Teacher met de Strakke Buikspieren ook.
Maar, ik ben weer begonnen.
En omdat ik sinds kort een Instagram verslaving heb, mag u mijn rooie koontjes zien.

En heel misschien, als ik ooit die strakke buikspieren krijg, mag u daar ook een foto van zien.
Bij voorbaat mijn excuses daarvoor.

In de ambtelijke bestuurslaag waar ik op een nietig departmentje de wereld probeer te veranderen, heersen op dit moment zware tijden.
Na twaalf weken verlof viel ik de afgelopen weken met mijn neus in een enorme stapel stinkende boter. 
Het is werk dus ik kan er niet teveel over schrijven, maar Kobus zou zeggen, het 2012 federale budget is niet mijn vriend.

En wie de baas wil zijn, moet op de blaren zitten. Aka ontzettend nare maandagochtendvergaderingen voeren. Vergaderingen waarin ik met anderen beslissingen moet nemen over andere mensen.
Andere mensen met een staat van dienst van twintig jaar. Andere mensen met een partner, kinderen, kleinkinderen, een hypotheek, medische problemen en wat dies meer zij. Andere mensen.
Nou ik kan u heel oprecht zeggen, ik wil helemaal níets beslissen over en voor andere mensen.
Echt niet, wat ongelooflijk moeilijk en kl*te is dat. 

Zondagavond maakte ik een raspberry french toast casserole. 
Om toch nog iets leuks aan de maandagochtendvergadering toe te voegen.
En, het mag gezegd worden, zonder de nare vergadering is het best een aanrader.
Het recept is heel simpel.
Leg 12 boterhammen in een ovenschaal, schenk daaroverheen een mengsel van 8 eieren, 725 ml melk, een scheutje vanille extract en 4 eetlepels suiker.
Laat een nachtje in de koelkast staan.
Voeg een bakje frambozen toe, en bestrooi met kruimels van 4 eetlepels boter, 8 eetlepels bloem en 8 eetlepels bruine suiker.
50 minuten in de oven en klaar.

Ik bedacht er een speciale camparisaus bij met een alcohol promilage van 93%.
Stiekem hoopte ik dat de alcohol ervoor zou zorgen dat ineens zou blijken dat er ergens een nulletje miste.
Of dat mijn baas eindelijk zou vertellen dat er in zijn kantoor een deur was naar een geheime schatkamer.
Maar helaas was dat niet het geval.

We grossieren hier in de jubilea, man.
De ene dag is Keesje achttien maanden oud, de volgende dag is Sammie alweer drie hele maanden en zijn we ook nog eens zoveel en een half jaar getrouwd. 
Leuk joh. Mijmeren over wat er zoveel dagen/maanden/jaren geleden gebeurd is.

En dan neem ik het ervan hè, op zo’n jubileumdag.
De lekkerste hapjes en drankjes, een warm bad, lekker lang uitslapen, en meer van dat soort heerlijks.

Gelukkig maar dat ik vandaag de geboortedag van Elvis kon herdenken, tezamen met de eerste verjaardag van de Deense Koningshuis tweeling Vincent en Josephine.
En jee, het was ook nog eens een landelijke vrije dag in Noord-Korea, want Kim Jong-un is jarig. Hij wordt 28.
Of 29. Hij weet namelijk niet zeker in welk jaar ie geboren is.
Dat zeg ik nou ook altijd, als mensen vragen hoe oud ik ben.

Best geinig trouwens, die pagina’s van Wikipedia per dag. Mocht u zich vandaag vervelen. Bijvoorbeeld als u op het werk zit, ondanks het feit dat het in Noord-Korea een vrije dag is. Let me tell you, I feel your pain.

18 maanden is Kees de Jongen vandaag.
18 hele maanden.
Ik weet nog zo goed dat ie net was geboren…

Om dit heugelijke feit te vieren, namen we ons lieve kereltje en zijn zussen mee uit eten.

Een schatje is het, niet?
Ik zeg u, vergist u niet. Foto’s geven nooit een volledig beeld.
U vindt hem namelijk zo schattig omdat u hem niet kunt zien bewegen noch horen.
Want laat ik u zeggen, Keesje is niet zo van de subtiel. Onder andere schreeuwen en gooien zijn favoriete bezigheden. In combinatie met het uiten van het woord MINE.
En mooi niet dat ie al mama zegt, hè. Papa, oto, bal en mine. Tsja, welke woorden heb je als man nu nog meer nodig in het leven.

Gelukkig houdt ie erg van kleuren, puzzelen, boekjes lezen, en spelen met playdoh.
Knuffelen kan ie ook als de beste. Waarbij hij dan vol verve zijn met appelmoes, viltstift, en snotrestjes besmeurde gezichtje aan mijn broek, jas, dan wel mooiste jurkje afveegt.
En, hij slaapt regelmatig 14 uur. Aan één stuk! En dan trakteert ie ons ook nog op een paar rustige uren in de middag.
Het kost natuurlijk ook wat energie, al dat macho gedrag.
Ik ben dan wel weer heel druk als hij slaapt. Met het bikken van bruingrijze stukjes playdoh van de tegels, het schrobben van brokjes brood met bosbessenjam, spinazie, viltstiftstrepen, en stickers uit zijn stoel, en het bij elkaar zoeken van alle weggegooide puzzelstukjes, terwijl ondertussen het geruis in mijn oor langzaam vervaagt.

18 maanden alweer.
My cute little guy.