Sinds een jaartje of vijf heb ik elke keer in het begin van september weer hetzelfde probleem.
Ik slaap slecht, zit continue te malen en, echt waar, zelfs mijn stoelgang raakt van slag.
Ergens halverwege deze maand gaat het namelijk weer gebeuren.
Het evenement van het jaar.
Naast het feit dat Kobus verjaart in september, wordt namelijk ook de melkboer één dezer dagen weer een jaartje ouder. En dit jaar bereikt hij zelfs een zeer significante leeftijd.
Wat ik overigens wel weer schokkend vind. Want tsjee, je zou maar getrouwd zijn met een vent van veertig. Dat was toch eigenlijk nooit mijn bedoeling. Ik bedoel, de prins op het witte paard in al die sprookjes, die is toch ook geen veertig of wel?
En weet u, ik ben pas vijfentwintig. Dat gaat toch niet samen?

Nu ja.
Ik worstel ondertussen al weer weken met de vraag wat moet ik nu toch moet geven aan die goede man op dat witte paard.
Want wat koop je voor de vent die alles al heeft.
Eigenlijk denk ik eraan om die dag Nederland te ontvluchten.
Misschien kan ik tijdelijk asiel krijgen in België. Of nog beter, in Limburg.
Maar ja, stiekem durf ik dat dan weer niet. Helemaal niet nu de schoonfamilie een bbq organiseert.
That’s Cisca for you. Praatjes, praatjes, maar als het uiteindelijk puntje bij paaltje komt…

En daarom heb ik uw hulp nodig.
Kom maar op met die adviezen.
Want wat moet ik op 18 september 2010 nou geven aan die vent die alles al heeft.

Het belangrijkste dat we nog nodig hadden voor onze trip naar Nederland lag vandaag in de bus.

En nu wonen de melkboer en ik dus met twee Amerikanen in huis.
Als we niet opletten, nemen ze het huis over.

En kijkt u toch eens hier. Naar die beauty van een zes maanden oude Kobus met haar twee paspoorten. Wat gaat de tijd snel!

Wat bent u allemaal nieuwsgierig zeg!
Stiekem voel ik me toch wel zeer gevleid door al die interesse in onze aankomende trip naar Nederland en de staat van mijn zwangerschapsverlof versus mijn werkende leven.
Ach ja, het is allemaal niet zo boeiend hoor, daarom doe ik zo mysterieus. Dan lijk ik wat interessanter, en dat is goed voor de lezersaantallen enzo.

Daarom ga ik nu dus maar gewoon een suf verhaaltje vertellen over mijn twee naaiprojectjes van de afgelopen weken.
En ik weet dat u allen, dus ja ook jij Vita, en ook jij, aardappelstempelende Astrid, daar zo graag over leest.

Ik naaide onder andere een jurkje van overhemd voor Kobus, en een ninety minute shirt voor Keesje.
Beiden naar aanleiding van een tutorial van Dana.
U weet wel, Dana mijn held.

Het jurkje van een overhemd maakte ik dus al eens eerder. Deze keer optimaliseerde ik het patroon, en gebruikte ik een groter overhemd.

En nee, dit waren natuurlijk niet de knopen die orgineel op het overhemd zaten. Dat snapt u.

Ja, en over het ninety minute shirt kan ik kort zijn.
Het is inderdaad ongeveer ninety minutes werk, alleen het duurde bij mij meer dan drie weken.
Want ik moest tussendoor steeds voeden, kindjes in bed leggen, stapels ondergespuugd dan wel gepoept beddengoed en kleertjes wassen, een peuter op een potje zetten en meer van dat soort dingen.
Soms douche ik trouwens ook weleens. Of kam ik mijn haren.

Keesje droeg het shirtje trouwens tijdens bij beide poepincidenten en past er ondertussen al niet meer in. Ik hoop maar dat hij er veel plezier in gehad heeft.

Pfoe, en toen namen we ineens allerlei beslissingen.
Over mijn zwangerschapsverlof, een vervroegde trip naar Nederland en onze algehele toekomstplannen voor de komende veertig jaar.
En daarom was ik er even niet.
Ik moest alles psychisch namelijk even verwerken.
En u weet allen hoe dingen het makkelijkst verwerkt kunnen worden.
Precies, door het uitgeven van geld.

Zo vroeg ik een Amerikaans paspoort voor Keesje aan. En dat kon niet meer met een gewone aanvraag. Het moest via de super versnelde aanvraag. Gelukkig kan alles, als er maar betaald wordt, na uren aan de telefoon gehangen te hebben.
En dan de vliegtickets. Een rib uit het lijf van de werkgever van de melkboer. En, ‘nee mevrouw van US Airways, het geeft echt niet dat we niet naast elkaar kunnen zitten in het vliegtuig. Zolang de passagiers naast mijn zoon en dochter geen problemen hebben met het geven van borstvoeding dan wel het vermaken van een tweejarige peuter.’
Ook ben ik in the midst van het plannen van maar liefst drie verjaardagsfeestjes en een doopfeest. En geld uitgeven aan feestjes, laat dat nu net één van mijn kerncapaciteiten zijn.

Daarnaast verwerkte ik het meeste van alle beslissingstrauma´s door de aanschaf van een cadeau voor mijzelf.
Echt, wat werkt dat toch therapeutisch.
Tussen neus en lippen door kocht ik zomaar een iPad.
Ja mensen. U leest het echt goed.
Cisca heeft een iPad.
Joehoe!!!
Ik wist het wel.
Ik ben echt hip.

En nu heeft u dus meteen zicht op mijn toekomstplannen voor de komende veertig jaar.
Over veertig jaar ben ik nog steeds hip, doch zeer arm.
En als ik niet moet werken om mijn internetverslaving te bekostigen, dan zit ik op de bank.
Vastgekleefd aan de allernieuwste versie van de iPad.

Hij kan ook andere dingen hoor, naast kakken.

Zijn grote zus kakt trouwens sinds dit weekend op de wc.
Mensen, wat een feest!
Want vergeleken met haar luiers heb ik dus liever die borstvoedingsspuitspetterpoep van Keesje die ik uit zijn nekje moet bikken.

Maar, ik wilde het vandaag niet hebben over poep.

Neehee, ik wil u vertellen dat u mij sinds vorige week wel kunt opvegen.
Want, het kereltje lacht.
En dan vergeet ik dus spontaan al de kak op de hele wereld.
Ik vergeet sowieso spontaan alles.

En dat dan in combinatie met het feit dat ik sinds vandaag eindelijk weer eens wat kan onthouden. Omdat ik van het kereltje vannacht bijna zeven uur achter elkaar mocht slapen.

Slaap en de lach van mijn zoon. Meer heb ik niet nodig in het leven.
Behalve dan misschien die iPad. En een glas yokidrink met een roze koek.
Maar dat klinkt lang niet zo idylisch.

Och mensen, de keuzes en dilemma´s van het leven. Ik kan er zo in blijven hangen, hè.
Want er is zoveel te kiezen. En dat komt dan weer omdat ik zoveel wil. Want bij veel willen, horen veel keuzes, en daarop volgen dan weer allerlei dilemma’s.
Ja echt, het leven is net een wiskundige vergelijking. a² + b² = c²
En daarbij is a dus wat je wilt, b wat je keuzes zijn en c de daaruit voortvloeiende dilemma’s.
En d moet ook nog ergens in deze vergelijking. D is namelijk twijfel. En van twijfel worden dilemma’s nog ingewikkelder.

Als ik u nu kwijt ben, dan snap ik het hoor.
U moet maar denken, die Cisca lult ook maar wat.

Nu ja.
Waar ik naar toe wil is dat op dit moment mijn leventje voor de verandering weer eens van allerlei dilemma´s aan elkaar hangt.

Want, wat zullen we vanavond toch eens eten?
Zal ik daarna naar de sportschool gaan of Alice in Wonderland kijken? Of misschien toch the Blind Side?
Wat zal ik morgen aantrekken?
Hoeveel mensen wil ik followen op Twitter?
En, zeer belangrijk, wat voor cadeautje moet ik nu weer kopen voor de aankomende verjaardag van de melkboer?

…

Moet en wil ik echt over twee weken weer gaan werken?
En wanneer wil ik Keesje voor het eerst naar de opvang brengen?
Zullen we in oktober naar Nederland op bezoek, of toch gewoon al in september?
Zal ik dan nu echt die aangeboden baan bij de universiteit aannemen?
Of zal ik  bij mijn huidige werkgever blijven?
Of, zal ik gewoon stoppen met werken, en nu eindelijk dat webwinkeltje beginnen?
En gaan we ooit terug verhuizen naar Nederland, of niet?

Het leven is soms echt vermoeiend.
Maar, er moet gekozen worden.
En laat ik nu gelukkig altijd het goeie kiezen.
Dus.
Zo ook binnenkort.

En toen was vriendin L. jarig.
Twee jaar werd ze.

En bij een beetje Amerikaans meisjesverjaardagsfeestje horen natuurlijk cupcakes.
Met roze icing.

En ik had me nog zo voorgenomen om Kobus geen Amerikaans junkfood te geven tijdens haar eerste levensjaren.
Mijn missie is jammerlijk gefaald.
Gelukkig vond ze het wel heel erg, en ik citeer hier mevrouw herself, ‘lekker’.
Dat nu al het glazuur van haar melktandjes verdwenen is, neem ik maar voor lief.
Net als de after cupcake sugar high trouwens.

Ahum.
Ik had u vandaag willen verblijden met een foto van ons heerlijke kereltje.
In zijn nieuwe, door zijn mams zelfgemaakte, shirtje.
5700 gram woog Keesje gisteren al. Das ruim twee kilo erbij. In minder dan zes weken. En dat allemaal door en uit mijn supertieten.

Om zo hard te kunnen groeien, moet je dus veel drinken.
En van veel drinken ga je veel kakken.
Heel erg veel.

Vandaag zat ik, exact twee keer 48 uur na wat nu de boeken in zal gaan als Incident 1, om elf uur ‘s ochtends te voeden.
Ik zat in de Mother & Baby Room van één van de department stores van de grootste mall van de oostkust van de VS..
Echt mooi trouwens daar. In die Mother & Baby Room. Maar das voor een ander logje.

En ineens voelde ik al voedend iets warms.
Ik voelde iets warms en vochtigs over mijn blote benen naar beneden lopen.
Eerst langs mijn dijen, en vervolgens ook langs mijn kuiten.
Het kwartje viel erg snel, en ik sprong gepast snel op.
Maar het kwaad was natuurlijk allang geschied.

Mensen, mensen, woorden schieten tekort om deze chaos te beschrijven.
Dit keer zat niet alleen Keesje helemaal onder, maar ook ik.
Ik, Cisca, zat vandaag in de sjieke Mother & Baby Room van de Nordstrom. terwijl de dunne borstvoedingspoep langs mijn redelijk slanke gladgeschoren kuiten liep.
How about that, voor een bekentenis.
Gelukkig had ik vanochtend, wegens nog steeds tropische temperaturen, mijn überhippe zeer korte broek aangetrokken, waardoor de schade aan mijn kleding beperkt bleef tot een miniscuul geel randje langs de onderkant van mijn broek.
En gelukkig had ik, net als bij Incident 1, luierdoekjes, waarvan ik overigens bijna het hele pak gebruikte, en schone kleertjes voor Keesje bij me.

Maar u begrijpt dat ik nu dus wel een probleem heb.
Want wat ga ik overmorgen, op donderdagochtend 19 augustus, om elf uur ‘s ochtends doen als Keesje honger heeft en wil voeden?

Ik schreef al eens eerder over mijn liefde voor toetjes.
I love toetjes.
Elk en ieder toetje dat bestaat.

Mijn lievelingstoetje is tiramisu.
En de griesmeelpudding van mijn oma.
Ja, ik weet het. De foto’s van mijn oude logjes zijn kwijt. I am working on it.

Mijn andere lievelingstoetje is Ben & Jerry’s Ice Cream.
En warme kersen met ijs.
Vanille kwark.
Crème Brûlée.
Zelfgemaakte perziktaart.
Bavarois.
Panna cotta.
Of toch het ‘Death by Chocolate’ dessert dat mijn collega laatst voor een feestje maakte.

Goed.
Na het jarenlang uitproberen van honderden recepten heb ik het perfecte recept voor tiramisu gevonden.
En dat wil ik graag met u delen.
Voornamelijk omdat er geen puurder genot bestaat dan het eerste hapje van deze tiramisu.
Echt.

U heeft nodig:
4 eieren
400 gram mascarpone
100 gram suiker
lange vingers
een kopje koffie met een enorme scheut Amaretto

En eigenlijk hoeft u dit alles alleen maar te mengen.
Nadat u eerst de eieren heeft gescheiden.

Klop de eiwitten stijf en meng die heel voorzichtig met de mascarpone.
De eigelen mengt u ondertussen al multitaskend met de suiker.
En dit mengt u vervolgens weer met elkaar.

En dan is het een kwestie van laagjes maken.
Een laagje lange vingers besprenkeld met koffie, een laagje mengsel, laagje lange vingers, laagje mengsel, een beetje cacaopoeder eroverheen et voilá.
Het is trouwens niet meteen voilá. 48 uur in de koelkast is geen overbodige luxe.

Het zou natuurlijk leuk zijn als dit logje vergezeld werd van foto’s.
Dat begrijp ik.
Maar mensen, u komt hier omdat ik zo leuk schrijf.
En fotograferen, dat kan ik stiekem niet echt.

Nu, gaat allen heen om tiramisu te maken.
En te eten.
En dan is morgen the world a better place.

Zei ik niet laatst dat het hoog tijd werd voor een smerig logje?
Wel nu, ik denk dat Keesje dat heeft gelezen, en toen heeft bedacht dat hij zijn mama eens zou accommoderen.
Want gister, nou gister beleefde ik dus echt een smerig avontuur.
Een poepavontuur met Keesje.

En als u niet van poepverhalen houdt, dan kunt u nu maar beter op dat rode kruisje daar rechts bovenin drukken.
Want vanaf hier wordt het akelig. En vies.

Gisterochtend ging ik op stap.
Met Kobus en Keesje.
We gingen een eind wandelen.
Naar de winkels. En de Farmers Market.
We kochten cadeautjes. En brood. En meer van die dagelijkse dingen.
Het was een mooie dag.

Toen we klaar waren, gingen we even bij de melkboer op het werk langs.
Even mijn twee mooie kids showen, en, had ik in al mijn briljantie bedacht, dan kon ik mooi Keesje voeden, en daarna weer terug naar huis lopen.

Belangrijke achtergrondinformatie bij dit avontuur is, dat Keesje al twee dagen niet had gepoept.
En dat is nieuw voor mij.
Want Kobus’ levensmotto is, een dag niet gepoept, is een dag niet geleefd.
En dus was ik als nieuwbakken moeder van een-niet-elke-dag-poepend-kind totaal niet voorbereid op de verschrikkelijke ongelooflijke hoeveelheid poep die zomaar onverwacht uit een heel klein mannetje kan komen als je op het werk van je man even snel aan het voeden bent.

Echt mensen, het was een ware poepexplosie.
Cottage cheese en geroerbakte eieren all over the place.
Van nek tot sokjes. Van draagdoek tot mijn broek.
En ik zat dus op het werk van de melkboer, in het kantoor van zijn baas.
Met een mannetje vol kak, op een ondergekakt bureau.

Oh, de vreugden van het moederschap.

Zwangerschapsverlof en thuis zitten, dat zet me dus aan het denken hè.
Ik heb namelijk nu volop de tijd.
En afstand van mijn werk.
En dat in combinatie met hormonen in mijn lijf en een beetje heimwee.

En dus denk ik na.
Over het verleden, het heden en de toekomst.
Over keuzes die ik heb gemaakt.
En over keuzes die ik nog ga maken.
Want wat wil  ik nu eigenlijk met mijn leven?
En haal ik wel alles eruit dat erin zit?

Ik wil namelijk nog zoveel.

Ik wil weer lesgeven.
Lesgeven in Afrika.
Ik wil een eigen boekwinkeltje.
Een wereldreis maken.
Promoveren op mogelijke oplossingsrichtingen voor de problemen in sloppenwijken in Marokko.
President worden van de VS.
Of premier van Nederland.

Ook wil ik een reis maken naar de westkust van de VS.
En terug verhuizen naar Nederland.
Of niet.
Ik wil werken voor de Europese Unie. Of the Brookings Institute.
Ik wil een derde kind.
Een vierde, vijfde en zesde kind.
Jurkjes naaien voor Kobus.
En broekjes voor Keesje.
Een webwinkeltje met CisCouture kleertjes.
Een sabbatical.
Of twee.
En op zijn minst iets langer verlof.
En, ik wil een iPad.

En bovenal vraag ik me al zwangerschapverlofhebbend af hoe ik mijn dromen en wat ik wil op een goede manier kan combineren met het moederschap, mijn huidige baan, een opgeruimd huis, geschoren benen, en af en toe ook nog eens tijd voor een goed gesprek.
Of sex.
Om maar eens wat te noemen.

Doet u even uw ogen dicht?
Maar wel doorlezen, hoor.
Kijk maar hoe u dat doet.

Stelt u zich eens voor.
Warme zonnestralen op uw benen.
Een heerlijk zomers briesje.
Zand tussen uw tenen met mooie lila nagels. Indien u een vrouw bent trouwens. Mocht u een man zijn, dan mag het ook met ongelakte nagels zijn.
De smaak van zout op uw lippen.
Het geluid van golven op de achtergrond.
Het tintelde gevoel van het ijskoude water van de Atlantische Oceaan op uw warme zonverbrande benen.
Het rozige gevoel van iets te lang in de zon gezeten hebben.
De geur van frietjes.
Een lachende Kobus in zee.
Een lachende Kobus in het zwembad.
Slenteren over de boulevard.
De elke dag dikker wordende wangetjes van Keesje.
En jaja, de beginnende lachjes van Keesje.
Lekker uit eten.
Gegrilde garnalen.
Soft ijs.
Een biertje op het balkon.
Nog een biertje op het balkon.
En tussendoor gaat dit alles vergezeld met het verschonen van eindeloos veel poepluiers.

U moet u zich dit alles zelf voor de geest halen.
Want ik schreef donderdagochtend, al inpakkend, nog even snel een logje. Met een foto van Keesje erbij.
En ik vergat helemaal niets mee te nemen.
Behalve dus het fotokaartje.
Want dat zat nog in de laptop.
En beste mensen, een camera werkt dus niet zonder kaartje.
Just so you know.

Terwijl ik met mijn gezin een lang weekend ga doorbrengen aan the Jersey Shore, mag u verschillen zoeken.
Verschillen en overkomsten tussen een vier weken oude Kobus en een vier weken oude Keesje.

Tot snel!

Nou lieve lezers, ik kan maar 1 ding zeggen.
Pfff, gelukkig.
Gelukkig bent u allemaal massaal op vakantie, en zijn mijn bezoekersaantallen gehalveerd op dit moment.
Want ik weet niet wat er is, maar dit hele kobusenco.com gebeuren doet gewoon niet wat ik wil.
U kunt nog steeds niet allemaal reageren, en ik wil het al helemaal niet hebben over hoe de site er op dit moment uitziet in Internet Explorer.
Ik heb maar één advies.
Gaat heen en download allen Firefox. Of Safari.
Of wat dies meer zij.
Want met Explorer is het gewoon huilen met de pet op.

Nu ja.
U komt hier natuurlijk voor een update over al dat fruit uit het vorige logje.

Afgelopen zondag werden de perziken, bramen en bosbessen verwerkt tot verscheidene eindproducten.
Sommig fruit werd trouwens dwars door de melkboer, Kobus en mij heen rechtstreeks verwerkt tot menselijke fecaliën, maar op verhalen daarover zit u natuurlijk al helemaal niet te wachten. Nu ik dit trouwens zo typ bedenk ik me dat ik verdacht weinig over poep en allerhande vieze zaakjes heb gelogd de afgelopen maanden. Ik zal weer eens op een vies verhaaltje gaan broeden. Das altijd leuk.

Maar het fruit dus.
Zo was daar een bramenvlaai naar recept van OctavieW.
Een Octavlaai dus, zoals ‘ie vandaag in Twitterland werd gedoopt.

Ook bakte ik een perzikentaart met behulp van de altijd creatieve A. Heijn.
Ik vond hem zelf erg lekker.
De melkboer niet. ‘Teweinigboter, geendeeg, eenbodemlozetaart’, luidde het vonnis.

We kookten tig potjes jam.
Bramen-aardbeien jam, en bosbessen jam.

En, we maakten siroop. En op de siroop ben ik nog het meest trots.
U moet weten, ik mis naast al die Nederlandse lekkernijen en culinaire hoogstandjes waar ik regelmatig over log, ook Nederlandse limonade siroop. Bijvoorbeeld die siropen gemaakt door de bij u alom bekende mevrouw Roos Vicee en meneer Kar van Cévitam.
Maar haha, nu niet meer!
Want mevrouw Cisca van Kobusenco kan nu zelf hele lekkere siropen maken.

Voor wie het wil weten, voor ruim een liter siroop gebruikte ik 900 gram fruit, 450 gram suiker en 6 deciliter water. Ruim vijf minuten laten inkoken, even zeven et voilá. Life is good.

Vandaag was het voor het eerst sinds de geboorte van Keesje onder de dertig graden.
En dus gingen we op stap.

We gingen op bezoek bij de boer.

En bij deze boer geen melk, maar fruit in overvloed.
En dat fruit kon zomaar door het plebs van de boom dan wel struik geplukt worden.

Zo ware daar bosbessen.

En bramen.

Het duurde ongeveer vijf minuten voordat Kobus door had dat het veel efficiënter is om bosbessen zo van de struik te eten. Want waarom zou je a) betalen, als je ook gratis van te voren kunt eten, en b) het fruit verwerken in taart, jam, sap, saus of whatever, als het eigenlijk vers van de struik veel lekkerder is.

Keesje was ook mee, hoor.
Mocht u zich dat afvragen.
Alleen die sliep de hele tijd. In de draagdoek.
En was dus niet bijzonder fotografeerwaardig.

Dit is het eindresultaat.
2,5 kilo bosbessen, 2,5 kilo bramen, en 6 kilo perzikken.
En ja, deze 11 kilo fruit verwerk(t)en wij natuurlijk tot allerlei lekkernijen.
Maar dat, mijn lieve lezers, is voor een volgend logje.

En de schattige outfit van Kobus is mede mogelijk gemaakt door de HEMA en Coralie. Leuk truitje hè?

Ons Keesje hè, dat is dus net zijn vader een echte jongen.
Hij is lief, heeft gevoel voor humor, houdt erg van slapen, en ziet er goed uit.
En het is een charmeur. Dat ziet mijn moederoog nu al.

Helaas vertoont ons Keesje ook weleens wat minder gewenst gedrag. Typisch mannengedrag, so to speak.
Zo doet hij graag aan wedstrijdjes projectielplassen en spugen. En dan het liefst over ons bed of over de bank. En ook is hij een ster in het produceren van een zeer divers scala aan lichaamsgeluiden uit velerlei openingen in het lijf. En nee, dan bedoel ik dus niet alleen die schattige babykreuntjes en steuntjes.

Euhm.
Ja.
Jeej.
Sorry voor al deze info.
Sorry Keesje, dat mama dit allemaal over je opschrijft.

Maar het is echt waar.
Keesje, mijn zoon, maakt vieze geluiden.
En ook nog eens vaak.

Ook heeft ons Keesje een voorliefde voor slapen al dan niet in combinatie met tie.ten.
En dan die van mij in het bijzonder.
Afgelopen maandag en dinsdag wilde meneer om de twee uur wel even graag tegen ze aanliggen.
En lui, dat ‘ie is.
Even drinken, even liggen, even dutten, nog een slokje, weer wat dutten.
Een echte kerel, dat zeg ik.
En laten we wel zijn, u kunt aan die heerlijke dikke wangetjes en bijbehorende onderkin zien, dat meneer op voedingsgebied in ieder geval niets tekort komt.

En daarom ging ik gister aan de slag. Want haha, laat ik nu precies weten dat de meeste kerels heel gemakkelijk te manipuleren zijn.
Ik sprak Keesje dus eens vermanend toe, stopte er voor het eerst af en toe een speentje in, et voilá, ineens drinkt meneer elke drie dan wel vier uur.

Tss. Alle kerels zijn ook hetzelfde.

Nou ja zeg.
Toen was het stil.
Ik kon zomaar ineens niet meer loggen.
Iets met een updeetje, geen verstand van WordPress en een missing taakbalk enzo.
Maar, mijn rots in de computerbranding Lucas aka @Delicious_Agony heeft het allemaal weer gefixt.
Pff. Gelukkig zeg.
Want stel je voor, dat ik nooit meer zou kunnen loggen.

Ik hoop trouwens ook dat u nu allemaal weer gewoon kunt reageren.
Want das wel zo leuk natuurlijk.
Voor u, en voor mij.

Enniewee.
Nog even over die Sehnsucht nach der Heimat.
Als alles goed gaat, reizen meneer en mevrouw Cisca en hun twee bloedjes van kinderen in oktober namelijk gezamenlijk af naar hun geboortegrond.
Tenminste, de geboortegrond van meneer en mevrouw Cisca. De bloedjes van kinderen zijn kleine Amerikaanse nep Nederlandertjes.
Nu zijn deze tripjes naar Nederland altijd erg interessant. En druk, hektisch, gezellig, tof en druk.
En druk. Drukdrukdruk.
Normaal scheuren meneer en mevrouw Cisca half Nederland door in een huurauto, slapen ze op tien verschillende adressen en gaan bij iedereen op bezoek. Alleen met een peutertje, een baby, de bijbehorende vervelende jetlag, en eenopzakenreisenfamiliebezoekinéénzijnde meneer Cisca zie ik, mevrouw Cisca, dat eigenlijk niet zo zitten deze keer.

En nu kunnen we natuurlijk in een Centerparcs huisje gaan zitten. Alleen, Centerparcs is afgelegen, duur, en niet echt ons ding.
En dus. Dus zoeken we eigenlijk een huis dan wel appartement.
In oktober.
Voor ruim twee weken.
Ergens in het midden van Nederland, en dan het liefst ook nog redelijk bereikbaar met openbaar vervoer.
Eigenlijk zoeken we een appartement in de binnenstad van Utrecht, maar ja, ik wil niet te veeleisend over komen, dat werkt ook niet natuurlijk.
Ik kan the MilkMansion aanbieden in ruil. U weet wel, the MilkMansion, dat super paleis in de Amerikaanse suburbs.

Dus kom maar op.
Ik weet heus wel dat u eigenlijk stiekem al jaren naar de VS op vakantie wil.

Mocht u nu echt iets serieus te melden hebben, dan mag u mij altijd mailen: goudzilverbrons at live punt nl

Ja.
En nu zit ik dus thuis.
Eindelijk.
Mijn lang verwachte zwangerschapsverlof is begonnen.
Sterker nog, als ik niet oplet en geniet, is het alweer voorbij voordat ik er erg in heb.

Zwanger zijn, bevallen en vooral verlof hebben in het buitenland is vreemd.
Want al onze familie en de meeste van onze vrienden wonen ver weg.
In Nederland.
Of in Spanje.
En sommigen zitten op dit moment ergens op de camping in Zuid-Frankrijk.
Of op de Canarische eilanden.

En daarom krijgen we helaas niet elke dag allerlei mensen op kraamvisite.
En daarom heeft ook nog niemand van onze familie Keesje vastgehouden.
Of geknuffeld.
En dat terwijl hij zo mooi is.
En zo lief.
En zo knuffelbaar.

Gelukkig hebben we veel leuke vrienden in de VS, en wonen we in een super neighborhood.
Let u trouwens even op de spelling? Hier in de VS schrijven we neighbor. En color. En forty. De eerste keer dat ik forty las, moest ik twee seconden nadenken wat het betekende…
Tot nu toe heb ik nog geen één keer hoeven koken. Want iedere dag krijgen we een heerlijk zelfgemaakt maal voor onze neus. Gekookt door iemand uit the hood. Of door een collega. Of door vrienden.
En ok, we halen ook weleens iets af.

En gelukkig is er de post.
Elke dag zit onze brievenbus vol kaarten en cadeautjes.
Aan al de cadeautjes die ik van logvriendinnetjes krijg, ga ik een speciaal logje wijden, of misschien wel tien, we worden echt schandalig ongelooflijk verwend!

En gelukkig hebben we ook nog telefoon, internet en Skype.
Skype is de beste uitvinding sinds het wiel.
Of misschien eigenlijk wel een betere uitvinding.
Volgens mij zou ik prima kunnen functioneren.
Zonder wielen maar met Skype.

Ja echt.
De moraal van dit logje is dat ik soms best heimwee heb de uitvinding van het wiel overrated is.

Nu Keesje alweer twee weken is, is het hoog tijd voor een verhaal.
Of beter gezegd, het verhaal.
Het verhaal van 6 juli 2010.

Het eerste gedeelte  kent u al.
Ik logde namelijk op 6 juli.
Op mijn werk.
Ik logde over de hitte, airconditioning, Nederland-Uruguay, en stiekem was ik kei chagerijnig.
Want ik had die beeb allang willen hebben.
En in recordbreaking heat zwanger rondlopen is echt geen pretje.

Enniewee.
Ik ging dus op 6 juli gewoon werken.
Met een baby in mijn buik.
Ik zat achter mijn bureau en werkte nog wat aan een rapportje.
Minstens tien keer hoorde ik, ‘are you still here?’
Maar minstens net zo irritant en schokkender was dat voor het eerst iemand vroeg of ik zwanger was van een tweeling. Ik kan u zeggen, daar word je pas echt chagerijnig van als hoogzwangere.

Om twee uur ‘s middags ging ik naar huis.
Ik reed langs het postkantoor, stuurde een aantal kraamcadeautjes pakjes naar Nederland en België, en reed door naar huis, zodat ik om half drie Nederland-Uruguay kon kijken.
Tijdens het tweede doelpunt van Uruguay tweette ik enthousiast dat dit vast de bevalling op gang zou brengen.
Maar ik ging daarna gewoon koken.

De melkboer en Kobus kwamen thuis, we aten, en rond zeven uur bracht ik Kobus naar bed.
Terwijl ik haar optilde en in bed legde, voelde ik iets dat op een wee leek.
Dacht ik.
En toen bedacht ik me ook, dat ik de hele middag al wel wat krampen had.
En dus liep ik naar buiten, waar de melkboer met de buren stond te kletsen, en kletste ik ook wat met de buren.
En zo ging er een heel kwartier voorbij.
Vervolgens vroeg ik rond kwart over zeven aan de melkboer of hij onze oppasvrienden even wilde sms’en voorhetgevaldat, kreeg ik heel snel meer weeën, belden we de vroedvrouw, kreeg ik heel snel veel meer hele  heftige weeën, reden we om acht uur met grote snelheid naar het geboortecentrum, waren we om half negen daar, en was Keesje er vlak voor negen uur.

Ja mensen.
Het was heftig.
En intens.
En snel.
En pijnlijk.

Met als resultaat, u weet het al, het mooiste en liefste jongetje van Nederland en de VS.
Keesje.
Vandaag alweer twee weken uit de buik.