In bed

‘Mom?’
‘Mom?’
‘Weet je dat het echt leuk was gister, op het indianenfeestje van J.? Vooral de speurtocht. En dat ik een pijl en boog kreeg.’
‘De jezusvogel van Freek kan over water lopen. Ik moet nog tien plaatjes, hè? Die van de tijgerhaai vind ik de stoerste.’
‘Ik wil wel naar Israël op vakantie. Jij hebt daar toch een paleis gezien? Van die ene koning die alle jongetjes doodmaakte? Of was dat in een ander land? Paleizen en kastelen zijn vet cool.’
‘Ik kan het beste voetballen van alle kinderen van de wereld hè? In ieder geval van alle groep éners.’
‘Is Robin van Persie ook 36, net als jij? Of misschien is ie 19, dat kan natuurlijk ook.’
‘Weet jij wat een ruïne is? Is dat zoals dat kasteel van Floris de vijfde? Die dungeons waren eng hè? En koud. En Floris de vijfde heeft daar zelf ingezeten! Met kettingen aan de muur! En weet je wat grappig is, D. woont op de Floris de vijfde weg. Grappig hè? Echt grappig…’
‘Wanneer word ik nu vijf? Want echt iedereen in mijn klas is nu vijf. Bijna iedereen. Echt. Is het al juli nu eindelijk?’

Iedere ochtend rond half zeven aait Keesje over mijn wang.
En iedere ochtend pruttel en protesteer ik wat want hee, het is half zeven!
Om vervolgens zachtjes aan de kant geduwd te worden, een warm kinderlijfje tegen me aan te voelen, en een half uurtje naar zijn heerlijke vragen en stoere verhalen te mogen luisteren.
Een klein stil coconnetje, met zijn tweetjes even weg van alles en iedereen.

Bijna 5 jaar

 

Luchtig en vluchtig

Tsjemig wat een stilte hier!
Alweer.
Het is me wat, dit afgelopen jaar.
En dat terwijl ik jarenlang minstens drie zeer welgeschreven en hilarische verhaaltjes per week produceerde, en u vorig jaar, op de best bezochte dag ooit van Kobus en co, nog beloofde dat ik ook in Nederland de sterren van de hemel zou bloggen.

Maar nee dus.
Het is allemaal zeer sporadisch hier.
Tsja, het is me ook wat, dat sociale media en www gebeuren.
Likes, reacties, relletjes, vriendinnen in Amerika, virtuele bekenden, volledig onbekenden, oppervlakkig doch ook niet…
En dan is daar nog het hele privacy gebeuren.
Eigenlijk wil ik u regelmatig allerlei doldwaze verhalen over werk, de moeders op het schoolplein, of de gekke gedachtes van Kobus voorschotelen.
Maar ja, dat kan natuurlijk niet zomaar.
Discretie enzo.
En al helemaal aangezien ik tegenwoordig op het vliegveld dan wel in de supermarkt medelanders tegenkom, die hier meelezen.
Waaaah, ik wist wel dat ik ooit beroemd zou worden!
Als het niet via een baan op het Witte Huis gebeurt, dan wel via Kobus en co.

Nou ja.
Waar gaat dit allemaal heen, Cisca?
Naar de mededeling dat ik er weer ben, lieve lezers.
Met dagelijkse dan wel wekelijkse luchtige en vluchtige verhaaltjes.
Over de avondvierdaagse, onze aankomende zomervakantie in de VS, of bijvoorbeeld over de mogelijkheid om naar min of meer gratis naar Italië te verhuizen.
Jaja, u las het hier eerst!
Of misschien in de New York Times.

Fatima, de Vliegende Hollander en de Grote Dochter

‘Fatima, fatima…’
Kobus zit achterin de auto en zingt een zelfverzonnen liedje.
‘Wat zing je?’ wil ik, de immer belangstellende moeder, in al mijn onschuld weten.
Even is het stil en daarna hoor ik wat gegniffel.
‘Nou?’, vraag ik door.
Giechelend meldt ze, ‘zo heten je billen tussen je benen, dat weet je toch wel!’

Ghe ghe ghe.
Hysterisch grappig soms, het moederschap.

Vanochtend wat minder.
Toen Keesje de Zoon om 6:10 AM naast de ouderlijke sponde stond.
Omdat het licht was, regende, hij een broodje wilde, en tv.
En een broertje.
Het is dezer dagen alhier een hot topic dat het hebben van drie zussen niet cool is.

Wel nu.
Ik was met Kobus onderweg naar de Efteling.
Zomaar, op een studiedag.
Met zijn tweetjes.
Quality time heet dat.
En in tegenstelling tot mijn laatste bezoeken aan de Efteling, ging ik nu dus met een kind groter dan 1.20.
Hetgeen resulteerde in een waarlijk avontuurlijke trip.
Hoofdzakelijk doorgebracht in wachtrijen alwaar we eens wat tongende eindexamenliefjes en schoolreizende kinders aanschouwden, en gezellig keuvelden over school, Nederland en Amerika, leren lezen en wat de Grote Dochter verder nog bezighoudt.

De Grote Dochter.
Want groot wordt ze. Realiseer ik me af en toe zomaar ineens.
Nu op zo’n bijzondere leeftijd.
Tussen onschuld en tè wijs in.
Groot genoeg voor tochtjes in de Vogel Rok, de Bob, de Vliegende Hollander, en gesprekken over verliefdheid, maar klein genoeg voor het land van Laaf, het sprookjesbos en een dutje achterin de auto op de terugweg.

Vogel Rok

Kerkyra

We zijn weer in den lande hoor.
Al een tijdje eigenlijk.
Het kwam er echter nog niet van om u een reisverslagje te presenteren.
Bij deze.

Het was goed.
Alle dagen heerlijk weer, alle dagen gepoedel in zwembad dan wel zee, alle dagen feta, wijn, en tzatiki.
We luierden wat af, en deden af en toe voor de goede orde nog iets cultureel verantwoord in een fort of op een boot ofzo.
Wat wil een mens nog meer…

Corfu 2015 (1) Corfu 2015 (2) Corfu 2015 (3) Corfu 2015 (4) Corfu 2015 (5) Corfu 2015 (6) Corfu 2015 (7) Corfu 2015 (8)Edit:
Nou zeg, wat ben ik toch een ontaarde moeder.
Meerdere mensen wezen me erop dat er geen foto van Billie in dit logje stond. Net alsof ze niet mee was… en dat was ze natuurlijk wel!
Ons liefste supermakkelijke werkelijk waar altijd vrolijke meisje.
Op de foto in het mooiste restaurant van Corfu.

IMG_6867

Het vakantieleven

in de bioscoop
Soms heb ik van die momenten hè.
Dat ik me afvraag waar ik toch in vredesnaam in terecht ben gekomen.

Zo is het nu bijvoorbeeld vakantie.
Vakantie, u kent het fenomeen wel. Uitslapen, lekker rustig leuke dingen doen, wijn, sushi, blablabla.
Ontspanning.
En ik heb dat af en toe nodig.
Druk hardwerkend meisje als ik ben.
Ik zal u even mijn eerste vakantiedag schetsen.
Het zal de moeders alhier wel enigzins bekend voorkomen.
Om half zeven wilde de hongerige baby een papfles.
Waarna de peuter haar koude voetjes aan mijn warme billen kwam warmen, de zoon bovenop mij sprong en het oudste kind een balletvoorstelling aan het voeteneinde van het bed gaf. Met bijbehorende gejodel.
Ik kreunde nog iets over uitslapen, maar de schare had honger.
En de baby een poepluier.
Altijd hè, ‘s ochtends vroeg.
Getsiebillie.
Beneden aangekomen smeerde ik stapels boterhammen, en verorberden we gezamenlijk ook nog een zak krentenbollen en een halve ontbijtkoek.
En toen gebeurde het ergste.
Ik zat ineens met drie kinderen bij Shaun het schaap: de film.
In de gloednieuwe bioscoop in ons gezellige stadje.
Reuzevermakelijk allemaal, popcorn, kleipoppetjes, en een aantal goeie grotemensen grappen waaronder een zeer enge kat in de gevangenis die een opvallende gelijkenis vertoonde met Hannibal Lecter.
En dat alles zonder gesproken tekst.
Met toch een bijzonder plot.
Heus best knap en artistiek enzo.
Maar toch.
Maar toch.

Vervolgens hing het stel de hele middags in de nieuwe gordijnen, vanwaar ze ‘stomme mama’ naar mij schreeuwden, en er maar niet uitkwamen.
Ik bakte een gigantische stapel pannenkoeken, las verhaaltjes voor, en slingerde uiteindelijk de gehele schare voor zeven uur het bed in.
Om daarna halfdood op de bank in elkaar te zakken.
Vakantie.
Ik vond het een nogal lachwekkend betreurenswaardig concept op dat moment.

Echter, bovenstaand gejeremiëer heeft helegaar geen bestaansrecht.
Aangezien ik morgen naar Corfu vlieg.
Zon, zee, strand enzo.

De man en kinders gaan ook mee.
Dus ik ben wel elke dag om zeven uur wakker.
Maar dat mag de pret niet drukken.