12 maanden, 12 foto’s

PicMonkey Collage voor kobusencoNah, kijk nou.
Ik ben dan wel geen topfotograaf, getuige die steeds weer irritant zichtbare flits in de stoel, de rare belichting, en de verschillende maten van de foto’s, maar toch.
Wat gebeurt er veel in een jaar en wat is het leuk om dat zo terug te zien!

Billie in getallen

Taartvandaag 1 jaar en 2 dagen oud dus (het eerste taartje was een serieuze doch prettige ervaring…)

in het bezit van 3 lieftallige siblings

4 boterhammen per dag

5 tanden, die 6de komt maar niet door

iets van 77 centimeters

{aaargghhh, de 8 en 9 zijn rotgetallen…}

bijna 10 kilo, zo klein en fijn hadden we ze nog niet eerder

ze slaapt zeker 11 uur, maar soms wel 13 uur per nacht

binnenkort de 12 maandfoto’s op een rij

De vierde viert 1!

Kijk, het zit zo.
Toen Kobus 1 werd, was het zondag en gaven we een gigantisch feest.
Toen Keesje 1 werd, namen we een vrije dag.
Toen Sammie 1 werd, waren we op vakantie.
En toen Billie 1 werd, nou, toen stuurden we haar gewoon naar het kinderdagverblijf.In een nieuwe jurk en met twee dozen aardbeien.
Zo gaat dat met de vierde, die moet niet zeuren.

Gelukkig was het hier vanochtend een enorm feest met in snoeppapier verpakte cadeautjes, slingers, heel hard zingende zusjes en broertjes, en krentenbollen.
En, gelukkig is prinses Ariane vandaag ook jarig.
En, het wordt vanmiddag ruim twintig graden.

Een echte feestdag dus.
Hoera, mijn kleine meisje is één!

IMG_6669 (421x560) IMG_6675 (560x420)

 

Over keuzes, rode neuzen en de fakir

Soms moeten er in een groot gezin keuzes gemaakt worden.
En zo kwam het dat ik zaterdag voor het eerst een briefje van Kobus kreeg.

Efteling (1)Krak.
Slik.
Sorry meisje.

Maar het was deze keer de beurt aan Keesje en Sammie.
Gedrieën togen we naar de Efteling.
En ja, ik ben zo iemand die het daar Geweldig vind.
Wat een feest, wat een herinneringen.
De muziek uit de paddenstoelen, de rode neuzen van het carnavalfestival, de ritjes in het schip met mijn opa.
Het bleek dat de fascinatie voor de fakir erfelijk is, net als het enthousiasme voor de muntenpoepende ezel.
We hadden een superfijne dag, samen met vriendin E. en haar kindjes, die over waren uit de VS.

Efteling (3) Efteling (2)Binnenkort weer.
Samen met Kobus.
Die elke dag extra boterhammen eet om groot genoeg te zijn voor de achtbanen.

Vomeerparty, the sequel

Sta ik dan, met mijn goede meer-logjes-belofte.
Sorry mensen.
Maar ik heb een waar excuus.
En deze keer is het niet iets vaags over existentiële crises blablabla, maar keihard meetbaar.
In liters.
En stank.
In plaats van logjes schrijven, hield ik me namelijk deze week voornamelijk bezig met …

{wait for it}

kots.
Ja juist, u leest het goed.
We deden opnieuw een pre-feestdagen massale vomeerparty.
Binnen drie uur deden de kinders alle vier mee, en vervolgens feestten ze de nacht door.
Deze keer was het trouwens gelukkig niet bij die Nachbarn, maar gewoon heerlijk thuis.

Alwaar uitbundig werd gebraakt over vloerbedekking (beige, hoogpolig, in de slaapkamers van onze huurmelkhuisje…), beddengoed, tafels, schoenen, mama’s handen, de douchemat, enzovoort, ENZOVOORT.
Tijdens één van mijn nachtelijke sop-, was-, dweil- en troostsessies kwam ik er achter dat ik twee kinders heb die uitblinken in de gave van het overgeven tijdens de nachtrust. Zowel Keesje als Billie spuugden midden in de nacht voor de tigste keer hun bedstedes onder om daarna hun hoofdjes in de zurige prut neer te vleien en heerlijk verder te dutten.
Nah ja!

Maar okay.
Ze hebben het weer allemaal overleefd hoor.
En ik ook.
Ranzige besmettelijke Nederlandse bacillen.

why-yes-darling-i-love-to-clean-up-your-vomit-at-1127-pm-anytime-as-a-matter-of-fact-3eed0